A Free Template From Joomlashack

A Free Template From Joomlashack

Drodzy Państwo

Niniejsza strona jest kontynuacją mojej wcześniejszej witryny:

http://hamburgpol.w.interia.pl/

stworzonej 13 sierpnia 2004 roku dzięki pomocy ś.p. Ryszarda,  członka założyciela NSZZ "Solidarność", wspaniałego patrioty i ofiarnego przyjaciela.

 

 

 

KSIĄŻKI ON-LINE

 

Uwaga
- nowa książka na witrynie:

Jean-Baptiste Bouchaud

MIŁOŚĆ ZA MIŁOŚĆ

Życie zakonne św. Rafała Kalinowskiego

Zapraszam do lektury

 

 

Książka "Dogmat Świętych Obcowanie" do której tekst zebrał i opracował w 1980 roku mói Tata
ś.p. Bernard Paweł Jan Tuszyński

 

Herman Cohen - Augustyn-Maria od Najsw. Sakramentu

 

Życie ojca Hermana
- Augustyna-Marii
od Najśw. Sakramentu

Książka wydana przez Siostry Miłosierdzia z Łagiewnik 1898 r

"Źródłem, z którego wypłynęły potoki miłości, siłą, która sprowadziła wylew dotąd nieznanej radości - była wiara święta. Nie ma jej ani w judaizmie, ani w schizmie, lecz tylko w jednym prawdziwym Kościele Katolickimi, W tym Kościele jedynie każdy z obu  naszych nawróconych  źródło wody żywej dla duszy swojej, spragnionej prawdy, mogli znaleźć.
Oby  życiem O. Hermana Cohena  i siostry Natalii Naryszkin, zostający poza obrębem Kościoła zostali oświeceni , że tylko w Kościele św. katolickim - wiara żywot wieczny daje."

Fragment listu Św. Rafała Kalinowskiego do tłumaczki w Łagiewnikach,
11 września 1898 r.

TEKSTY

 

Ks. prof. Franciszek Cegiełka

Nasz święty Rafał Kalinowski

 

 

 

Cudowny obraz, który Św. Faustyna nazwała "Król Miłosierdzia", namalował według słów s. Faustyny Eugeniusz Kazimierowski

W kulcie Miłosierdzia Bożego obraz Króla Miłosierdzia odgrywa pierwszorzędną rolę. Dlatego s. Faustyna przywiązywała do jego poprawności wielką wagę. W obrazie tym odróżniała ona cechy istotne i polecała czuwać, by one były zachowane.

"W dniu 23.09.2005 roku Litwini podstępnie zabrali z polskiego kościoła św. Ducha w Wilnie obraz Jezu Ufam Tobie i to mimo tego że kardynał Baczkis (prymas Litwy) publicznie ogłosił że obraz nie będzie zabrany po kryjomu. Obraz został przeniesiony do pobliskiego kościoła św. Trójcy a w zasadzie kaplicy. Kościół ten przez scianę sąsiaduje z głośnym nocnym klubem Oryginal obrazu Jezu Ufam Tobie w czasach sowieckich zostal przechowany przez wileńskich Polaków i od 20 lat znajdował się w Kościele św. Ducha."

Żródło cytatu

Stronę ogląda

 

• Initium sapientiae timor Domini  - Początkiem mądrości - bojaźń Pańska
(Psalm 111,10)

• Za wielu milczy!
Milczący obserwatorzy, nie zajmujący konkretnego stanowiska - bez odwagi pouczenia - są przed Bogiem współwinni w nieszczęściu Kościola 
Św. Hildegard
von Bingen (1098-1179)

• Największym wrogiem chrześcijaństwa są sami chrześcijanie,
jeśli są tchórzliwi i wygodni.  
Ks. abp prof. dr hab.
Stanisław Wielgus

 

 

 

 

Św. Michał Archanioł

 

 

 

 

Wy Polacy,
przez niniejszy ucisk oczyszczeni i miłością wspólną silni, nie tylko będziecie się wzajem wspomagali, nadto poniesiecie ratunek innym narodom i ludom, nawet wam niegdyś wrogim.

Cześć Maryi i Świętego Sakramentu zakwitnie w całym narodzie polskim.

Najwyżej zaś Pan Bóg was wyniesie, kiedy dacie światu
WIELKIEGO PAPIEŻA.

Bóg żąda od was walki w duchu Chrystusowym, i w duchu Jego Świętych.

Bł. ks. Bronisław Markiewicz
"Bój bezkrwawy", 1908

 

 

 

Św. Ekspedyt

 

Nowenna
do św. Expedyta

 

1 wrzesnia 2015 300 lat odejscia Króla Francji Ludwika XIV potomka Jagielonów

1 wrzesnia 1715 r  Wersal 

200 lat po słynnym Zjezdzie Wiedeńskim w lipca 1515 r

umiera 77 letni Słynny Król Słońce -Król Francji Ludwik XIV .

Grand Royal Coat of Arms of France & Navarre.svg

Panowanie Ludwika XIV od 1643 aż do 1715 r było jednym  z najdłuższych panowań w historii Europy

1 wrzesnia 1715 r Królem Francji zostaje  prawnuk  Króla  Ludwika XIV  -5 letni Król  Ludwik XV 

Urodziny pradziadka  Króla Ludwika XIV  5 wrzesnia 1638 r były cudem przepowiedzianym bratu Firace przez Matkę Bożą w 1637 r,

Potomek Jagielonów ,syn Króla Henryka IV -Król Ludwik XIII  i Anna ( kuzynka Polskich Królów) ,nie mieli dzieci  

.27 października 1637 r podczas modlitwy w kosciele Matki Bożej Zwycięskiej w Paryżu brat Firace otrzymał pewnosc że Nowenny w trzech kosciołach Francji przyczynią się do narodzin oczekiwanego od 22 lat  królewskiego potomka ,

3 listopada 1637 o 2 w nocy przebudzony płaczem dziecka widzi Matkę Bożą z dzieckiem które ma się urodzić jako Król Francji Ludwik XIV .

Brat Firace powiadamia Królowę Annę i 8 listopada 1638 w trzech kosciołach rozpoczynają się modlitwy trwające do 5 grudnia 1637 r dokłanie 9 miesięcy przed urodzeniem przyszłego Króla Ludwika XIV.

Historia Króla Ludwika IV i jego rodziny  zaczyna się od 1515 r  gdy uzgodniono  ślub prapradziadków  Króla Ludwika XIV

Anny i Ferdynanda  we Wiedniu 

 Prapradziadkowie Króla Ludwika byli rodzicami 

Hans Maler - Queen Anne of Hungary and Bohemia - WGA13895.jpgThe Emperor Ferdinand.jpg

Wnukowie Króla Polski Władysława Jagiełły- Król Polski  Zygmunt I i Władysław Jegielończyk

Na jeździe w Wiedniu 1515 r  podpisali 22 lipca układ dynastyczny-
ślub  Anny Jagielonki i Ferdynanda I -prapradziadków Króla Ludwika IV

Prapradziadkowie  Króla  Ludwika XIV

Cesarz rzymski Ferdynand I Habsburg  (1503-1564)∞1521 Anna Jagiellonka (1503-1547)

( prawnuczka Króla Władysława Jagiełły .

Sw Stanisław Kostka  przybył do Wiednia w dzień po śmierci prapradziadka Króla Ludwika XIV -cesarza Ferdynanda I ,

to znaczy 24 lipca 1564 r. czytaj 

Przy relikwiach sw Stanisława Kostki pochowano  Karola Emanuela IV  Króla  Sardynii męża córki Króla Ludwika XV i Marii - męża wnuczki Króla Polski Stanisława Leszczyńskiego ,

kuzyna Kardynała Henryka Stuarta( prawnuka Króla Jana III Sobieskiego     

500 lat temu rozpoczął się Zjazd wiedeński. Fakty i mity

 „Niech inni prowadzą wojny, ty, szczęśliwa Austrio, zaślubiaj”

Ludwik XIV Francja Wersal Paryż historia monarchia absolutyzm

Dziadkowie Króla król Francji   Ludwika IV

Król  Francji  Henryk IV Burbon (1553-1610)∞1600 Maria Medycejska (1575-1642)

praprawnuczka Króla Polski -Kazimierza Jagielończyka

Slub dziadków 5 sierpnia 1600 r 

14 maja 1610  6 dni po objawieniu się Matki Bożej Królowej Polski 8 maja 1610 r na Wawelu Król Henryk IV został niespodziewanie zamordowany, parlament Paryża proklamował

MariadeMedici07.jpgMarię regentką Francji w imieniu jej najstarszego syna Ludwika. 

Swiadkiem śmierci Króla Ludwika XIV 14 maja 1610 r w  Paryżu był 20 letni Jakub Sobieski -Ojciec Króla Polski Jana III Sobieskiego patrz 

Pilny student z Polski Jakub Sobieski  wiele się tego dnia nauczył. Stał się świadkiem Historii. Spisał z niej relację, która dochowała się do naszych czasów

Wyszedł cało z niebezpiecznej przygody, dzięki czemu dziewiętnaście lat później mógł przyjść na świat jego syn Jan, przyszły Król Polski

Wnukowie  Jakuba Sobieskiego   Cesarz Karol VII ,Arcybiskup Klemens August ,Kardynał Jan Teodor ,byli praprawnukami Króla Henryka XIV i Królowej Marii ( praprawnuczki Króla Polski Kazimierza Jagielończyka)

Wnukowie Sobieskiego jako kuzyni  Ludwika + 1712 r  ojca Króla Ludwika V  byli uczestnikami uroczystosci ślubnych  Ludwika XV prawnuka Króla Ludwika XIV 5 wrzesnia 1725 r  

 

Małgorzata Habsburg

Babcia Króla  Ludwika IV  Małgorzata Habsburg, (ur. 25 grudnia 1584 w Graz; zm. 3 października 1611 w Eskurial),

Była córką Karola Styryjskiego i Marii Anny BawarskiejMiała czternaścioro rodzeństwa, w tym:

cesarza Ferdynanda II Habsburga i dwie królowe Polski Annę Habsburżankę i Konstancję Habsburżankę (obie były żonami króla Zygmunta III Wazy).

18 kwietnia 1599 roku 15 letnia Małgorzata wyszła za mąż za  kuzyna  Filipa III Habsburga, młodego króla Hiszpanii i Portugalii

Wywód przodków Króla Ludwika XIV  praprawnuka Anny Jagielonki ( prawnuczki Króla Władysława Jagiełły )

Praprawnuka Cesarza Maksymiliana Habsburga( praprawnuka Króla Władysława Jagiełły )

 
Prapradziadkowie

Karol IV de Burbon-Vendôme
(1489 – 1537)
∞1513
Franciszka d'Alençon
(1490-1550)

król Nawarry
Henryk II d'Albret
(1503-1555)
∞1526
Małgorzata d'Angoulême
(1492-1549)

Cosimo de' Medici
(1519-1574)
∞1539
Eleonora di Toledo
(1522–1562)

cesarz rzymski
Ferdynand I Habsburg
(1503-1564)
∞1521
Anna Jagiellonka
(1503-1547)

Albert V Wittelsbach
(1528-1579)
∞1549
Anna Habsburg
(1528-1590)

cesarz rzymski
Karol V Habsburg
(1500-1558)
∞1526
Izabela Aviz
(1503-1539)

cesarz rzymski
Maksymilian II Habsburg
(1527-1576)
∞1548
Maria Habsburg
(1528-1603)

Pradziadkowie

król Nawarry
Antoni de Burbon-Vendôme
(1518-1562)
∞1548
Joanna III d'Albret
(1528-1572)

Franciszek de' Medici
(1541-1587)
∞1565
Joanna Habsburg
(1547–1578)

Karol Styryjski
(1540-1590)
∞1571
Maria Anna Wittelsbach
(1551-1608)

król Hiszpanii
Filip II Habsburg
(1527-1598)
∞1570
Anna Habsburg (1549-1580)

Dziadkowie

król Francji
Henryk IV Burbon
(1553-1610)
∞1600
Maria Medycejska
(1575-1642)

Małgorzata Habsburg
(1594-1611)
∞1599
król Hiszpanii
Filip III Habsburg
(1578-1621)

Rodzice

król Francji
Ludwik XIII Burbon
(1601-1643)
∞1615
Anna Habsburg
(1601-1666)

Ludwik XIV Burbon (1638-1715) , król Francji

Pradziadkowie Króla Ludwika XIV byli dziadkami Królów Polskich Władysława IV i Króla Jana Kazimierza 

Cud urodzin 5  wrzesnia 1638 r Króla Ludwika XIV -potomka Jagielonów  i  wydarzenia w 1638 r 

za czasów panowania Króla Polski Władysława IV i Królowej Cecylii Renaty,

10 lutego 1638  środa –37 letni  król Ludwik XIII  w dziękczynieniu  Matce Bożej za przyszłe narodziny syna Ludwika XIV pokazane w objawieniu 3 listopada 1637 r 

bratu Firace z Koscioła Matki Bożej Zwycięskiej w Paryżu powierzył  Francję opiece Matki Boskiej,wzorując się na narodowym poświęceniu Rusi w Kijowie .

Pierwszego narodowego poświęcenia Maryji dokonał w 1037 r. książę Jarosław Mądry,  ( brat Dobroniegi -Marii ,wuj Króla Polski Bolesława Smiałego syn zmarłego 15 lipca 1015Włodzimierza Wielkiego który przed obrazem Matki Bożej Zwycięskiej znajdującym się w katedrze Bożej Mądrości w Kijowie poświęcił Maryi Ruś Kijowską. Rok później to samo uczynił król węgierski św. Stefan. W 1142 r. Matce Bożej oddała się Portugalia.Podobnych aktów dokonały w XII w. Anglia i Francja.Jednak właściwa historia poświęceń rozpoczyna się 10 lutego  1638 r., kiedy to król Ludwik XIII oddał Maryi panowanie we Francji. Zaraz potem podobnie uczyniła Portugalia (1646 r.). Niebawem ich śladem poszły Austria i Polska, Anglia i Szwajcaria, Bawaria i Hiszpania, Irlandia i Słowenia, Ukraina, księstwo Normandii i inne.

Król Ludwik XIII, zw. Sprawiedliwym (ur. 27 września 1601 w Fontainebleau,zmarł 14 maja 1643 w Saint-Germain-en-Laye w 33 rocznica śmierci ojca Króla Henryka IV 14 maja 1610 r )

Praprawnuk Króla Władysława  II Jagiellończyka(ur. 1 marca 1456 w Krakowie, zm. 13 marca 1516 w Budzie) 
 król Francji i Nawarry od 1610, syn Henryka IV  zamordowanego 14 maja 1643 r ( świadkiem zabójstwa był Jakub Sobieski -ojciec Króla Jana III Sobieskiego ) 
w wieku zaledwie 14 lat, ożenił się on z księżniczka hiszpańską Anną Austriaczką (1601–1666), córką Małgorzaty Habsburg –kuzynką 2 Polskich Królów .
Anna była zaledwie 5 dni starsza od Ludwika, 
Louis XIII.jpg
 
10 maja 1638 poniedziałek – przyszły polski król 29 letni Jan Kazimierz Waza( kuzyn Królowej Anny oczekującej urodzin Ludwika XIV)  został aresztowany we Francji pod zarzutem szpiegostwa na rzecz Hiszpanii.
Zwolniono go po interwencji poselstwa Rzeczypospolitej w lutym 1640.
 
 
 
W  1638 r  urodzili się 
 
11 stycznia 1638 – Bł Biskup  Hamburga Nicolaus Steno,(zm. 1686)
Niels stensen.jpgBiskup Nicolaus Steno, t, Niels Stensen (ur. 11 stycznia 1638 w Kopenhadze, zm. 25 listopada 1686 w Schwerinie) Po odbyciu studiów w Danii wyjechał w podróż naukową po Europie i większość życia spędził następnie we Włoszech, gdzie dokonał także konwersji z protestantyzmu na katolicyzm. Beatyfikowany  w 1988 roku.
 
Cristóbal de Santa Catalina.jpg25 lipca  1638 – Krzysztof od św. Katarzyny, hiszpański zakonnik, założyciel Braci Szpitalnych Jezusa Nazarejskiego, błogosławiony katolicki (zm. 1690)
 Niedziela -5 września 1638 – Ludwik XIV, król Francji i Nawarry, z dynastii Burbonów (zm. 1715)
Wnuk Króla Henryka IV
Maria Teresa, 1680Piątek-10 września 1638 − Maria Teresa Hiszpańska, królowa Francji, żona Ludwika XIV (zm. 1683)
 
Catherine of Braganza.jpg25 listopada 1638− Katarzyna Bragança, królowa Anglii, żona Karola II Stuarta (zm. 1705)
Katarzyna Bragança, (ur. 25 listopada 1638 w Lizbonie, zm. 30 listopada 1705 w Lizbonie) królowa Anglii i Szkocji jako żona Karola II.
Ślub odbył się 3  maja 1662 w Portsmouth. Jako posag Portugalia przekazała Anglii Tanger i Bombaj. Katarzyna ze względu na wyznanie katolickie nie była faworyzowaną kandydatką na żonę króla. Uniemożliwiło jej ono także koronację, jako że nie mogła wziąć udziału w anglikańskich nabożeństwach.Katarzyna nie wydała na świat żywego potomka, Po śmierci męża w 1685 Katarzyna pozostała w Anglii przez okres rządów Jakuba II i powróciła do Portugalii w czasie rządów Wilhelma III i Marii II..Zmarła w Lizbonie.  Dla jej upamiętnienia miejscowość koło  Nowego Amsterdamu (dziś Nowy Jork) nazwano Queens - dziś jest to jedna z dzielnic miasta.
 
 W 1638 r zmarli 
Tomasz Zamoyski7 stycznia 1638  Dziadek Króla Polski  Michała Korybuta Wiśniowieckiego  -Tomasz Zamoyski, kanclerz wielki koronny, starosta krakowski (ur. 1594)
Jan Wężyk27 maja  1638− Jan Wężyk, arcybiskup gnieźnieński i prymas Polski (ur. 1575)
5 sierpnia 1638 – Kasjan z Nantes, kapucyn, misjonarz, męczennik, błogosławiony katolicki (ur. 1607)
7 sierpnia 1638 – Agatanioł z Vendôme, francuski kapucyn, misjonarz, męczennik, błogosławiony katolicki (ur. 1598)
Denis of the Nativity and Redemptus of the Cross cropped.jpg
Męczeństwo błogosławionych Dionizego i Redempta

29 listopada 1638  Dionizy od Narodzenia Pańskiego, francuski karmelita, misjonarz, męczennik, błogosławiony katolicki (ur. 1600)
29 listopada  1638 -Redempt od Krzyża, portugalski karmelita, misjonarz, męczennik, błogosławiony katolicki (ur. 1598)

W 1620 r. został założony przez karmelitów bosych klasztor w Goa w Indiach, który wydał dwóch męczenników: bł. Dionizego od Narodzenia Pańskiego i bł. Redempta od Krzyża, zamordowanych na Sumatrze w 1638 r. Nakłaniano ich do przyjęcia islamu. Wobec stałości w wierze, po miesiącu tortur, zostali ścięci wraz z innymi wiernymi. Obaj karmelici zostali beatyfikowani przez papieża Leona XIII w dniu 10 czerwca 1900 roku.
 
Dziadek Króla Polski Michała Korybuta Wićniowieckiego -Tomasz Zamoyski herbu Jelita (ur. 1 kwietnia 1594, zm. 8 stycznia 1638) Na jego cześć zostało nazwane nowo utworzone miasto Tomaszów Lubelski.Fundator budynków mieszczących Akademię Zamojską ufundowaną przez jego ojca..Jedyny syn i spadkobierca kanclerza i hetmana wielkiego koronnego Jana Zamoyskiego i Barbary Tarnowskiej, po śmierci ojca, odziedziczył jego znaczne dobra. Poślubił Katarzynę Ostrogską, wojewodziankę wołyńską. Mieli troje dzieci: Gryzeldę Konstancję (przyszłą żonę księcia Jeremiego Wiśniowieckiego), Joannę Barbarę (wydaną za mąż za Aleksandra Koniecpolskiego) oraz syna Jana Zamoyskiego, w przyszłości III ordynata zamojskiego (3 marca 1658 poślubił w Warszawie Marię Kazimierę d`Arquien, późniejszą żonę króla Jana III Sobieskiego)
Kościół Notre Dame des Victoires w Paryżu  gdzie objawiła się Matka Boża przepowiadając urodziny Króla  Ludwika XIV 

Die wunderbare Geburt Ludwig des XIV. „Dieudonné“ niemiecki 

Król Ludwik XIII  i Anna ( kuzynka Polskich Królów) ,nie mieli dzieci  .27 października 1637 r podczas modlitwy w kosciele Matki Bożej Zwycięskiej w Paryżu brat Firace otrzymał pewnosc że Nowenny w trzech kosciołach przyczynią się do narodzin oczekiwanego od 22 lat  królewskiego potomka ,3 listopada 1637 o 2 w nocy przebudzony płaczem dziecka widzi Matkę Bożą z dzieckiem które ma się urodzić jako Król Francji Ludwik XIV .Brat Firace powiadamia Królowę i 8 listopada 1638 w trzech kosciołach rozpoczynają się modlitwy trwające do 5 grudnia 1637 r dokłanie 9 miesięcy przed urodzeniem przyszłego Króla Ludwika XIV.

 Ludwig XIII. und Anna von Österreich, die 1615, sehr jung geheiratet haben, hatten immer noch keine Kinder und die Jahre vergingen;

Die junge Königin betete viel in dieser Meinung.  Man sagte, dass nur noch ein Wunder helfen könnte.Und das Wunder fand statt, durch die Fürbitte Unserer Lieben Frau der Gnaden, nach 22jähriger Ehe.Am 27. Oktober 1637, während er mit seinen Mitbrüdern im Chorraum der Kirche betete, hatte Bruder Fiacre eine plötzliche innere Eingebung: die Königin sollte öffentlich die Bitte äussern, dass in ihrem Namen drei Novenen zur Heiligen Jungfrau gebetet werden sollen, woraufhin sie einen Sohn empfangen würde: die erste Novene zu Unserer Lieben Frau der Gnaden in der Provence, die zweite zu Unserer Lieben Frau von Paris in der Kathedrale und die dritte zu Unserer Lieben Frau vom Siege, in der Kirche seines Klosters. Zwei Jahre davor, hatte Bruder Fiacre, als junger Novize, dieselbe Eingebung erhalten aber mit weniger Zwang und Dringlichkeit. Doch wie damals waren seine Oberen skeptisch und verboten ihm darüber zu sprechen. Ausser er erbrachte dafür einen Beweis ...Sechs Tage später, am 3. November 1637 r gegen zwei Uhr morgens, wird Bruder Fiacre in seiner Zelle durch Kindergeschrei aus seinem Gebet gerissen.Erstaunen und Angst: er befindet sich der Heiligen Jungfrau Maria gegenüber, die ihm auf ihren Armen ein wimmerndes Kind zeigt:Hab keine Angst, ich bin die Muttergottes und das Kind, das du siehst, ist der Thronfolger, den Gott Frankreich schenken will."Die Vision verschwindet und manifestiert sich aufs Neue einen kurzen Augenblick aber ohne Worte.Schliesslich, nach zwei Stunden, zeigt sich Maria noch einmal allein und sagt: „Mein Kind, zweifle nicht mehr an dem, was du deinem Beichtvater erzählt hast. Um zu zeigen, dass ich will, dass man der Königin mitteilt, mir zu Ehren drei Novenen zu beten, siehe hier dasselbe Bild, wie in der Kirche Unserer Lieben Frau der Gnaden in der Provence und die Form der Kirche".Und Bruder Fiacre sieht ganz deutlich das Bild sowie den Chorraum der Kirche in der es sich, wie heute, befindet.Er verständigt sofort seine Oberen, die, wie er, noch niemals dort waren. Freunde, die bereits eine Wallfahrt dorthin unternommen haben, bestätigen ihnen, dass die Beschreibung der Wirklichkeit entspricht.Am 5. November 1637 wurde darüber ein Protokoll abgefasst, das die ganze Gemeinschaft der Augustiner im Sinne von Kardinal de la Rochefoucauld gegenzeichnete.Denn die drei Novenen sind inzwischen zur Staatsaffäre geworden.Über die Visionen des Bruders Fiacre informiert, glaubt die Königin bald vertrauensvoll an die Verwirklichung dieser Versprechungen des Himmels. Ihr Gemahl erfährt seinerseits davon. Aber die Meinung des Kardinals ist bestimmend. Und dieser erkundigt sich. Die Zeit vergeht, doch unter einer starken inneren Eingebung, beginnt Bruder Fiacre am 8. November 1637, die drei Novenen im Namen der Königin, die sich ihm während des Gebetsverlaufes anschliesst. Die Novenen gehen am darauffolgenden 5. Dezember  1637 r zu Ende, genau neun Monate vor der Geburt des zukünftigen König Ludwig XIV., wie es diskret die Aufzeichnungen der Biographie des ehrwürdigen Bruders anmerken! Anfang Februar 1638, fühlt die Königin die Bewegungen ihres Kindes und hat nur noch einen Wunsch: Bruder Fiacre kennenzulernen. Der demütige Ordensbruder musste sich daher in den Louvre begeben, wo er, betroffen und gerührt, sah, wie sich die Königin, um ihm zu danken, vor ihm niederkniete. Welch ein Beweis des Vertrauens von Anna von Österreich, für einen glücklichen Verlauf ihrer Schwangerschaft! Kurz danach begegnet er auch dem König, der ihn, sowie einen Priester seines Ordens, beauftragt, sich nach Cotignac in der Provence, zum Heiligtum Unserer Lieben Frau der Gnaden, zu begeben. Am 7. Februar 1638  erhielten sie den königlichen Beschluss für den Antritt der Reise. Und am Ende des Briefes befand sich eine Anordnung für alle Gouverneure und Generalstatthalter, den Inhabern des Briefes freies Geleit, Schutz und, wenn notwendig Beistand zu gewähren. Aber Bruder Fiacre hätte sich auch mit weniger Gunsterweisung freudig auf den Weg gemacht! Sie kommen hier her, um ihre Tränen mit jenen der Heiligen Jungfrau zu vereinen.Der Überlieferung nach, sahen die Gläubigen, die in der kleinen griechisch-katholischen Kirche des Dorfes am 4. November 1696 die Heilige Messe feierten, wie die Ikone der Heiligen Jungfrau Maria, „Odigitria", Tränen vergoss. Das Phänomen wiederholte sich bis zum 8. Dezember 1696 und wurde von einer unzählbaren Menschenmenge bestätigt, die von den umliegenden Dörfern herbeiströmte. Der Pfarrer sammelte „diese kostbaren Perlen der Barmherzigkeit" in einem Seidentüchlein und sandte sie dem Bischof, der sie von kirchlichen und zivilen Zeugen überprüfen liess. Die Untersuchung ergab eine einhellige Zustimmung. Das Wunder interessierte auch die königliche Familie und Kaiser Leopold I. verfügte, dass die weinende Ikone in die Kathedrale von Wien gebracht werde. In der Hauptstadt wurde die wundertätige Ikone sofort zum Gegenstand einer grossen Verehrung von Seiten der Gläubigen, die sie bei jedem Bedürfnis um Hilfe anflehten, vor allem während der Belagerung der Türken, welche 1697 endgültig vom österreichisch-ungarischen Territorium verjagt wurden. In Mariapocs wurde währenddessen eine Kopie der Ikone aufgestellt, die vom 1. bis 15. August 1715 ebenfalls weinte. 

5  wrzesnia 1638 r urodził się Król Ludwik XIV -5 dni po urodzinach Króla

10 wrzesnia 1638 r urodziła się przyszła żona Ludwika XIV  Maria Teresa tak jak  Król  wnuczka Króla Henryka IV-Praprawnuczka Cesarza   Ferdynanda I i Anny Jagielonki ( prawnuczki Króla Władysława Jagiełły )Maria Teresa  zrzekła się praw do Korony Hiszpanii i 9 czerwca 1660 poślubiła kuzyna króla Francji – Ludwika XIV.( Było to miesiąc po pokoju w Oliwie 3 maja 1660 ) Cały jego dwór towarzyszyli jej do wyspy Faisans – to tam po raz pierwszy spotkała swojego męża, i jego matkę, Annę Austriacką, która ją szczerze pokochała i wyruszyła z nim do Paryża.Małżeństwo przypieczętowało pokój pirenejski

9 czerwca 1660 
Maria Teresa większość czasu spędzała na modlitwie i pielgrzymowaniu ze swoją teściową.Trzykrotnie; w latach 1667, 1672 i 1678, podczas zagranicznych kampanii wojennych swojego męża,
Maria Teresa  była  regentką królestwa Francji i Nawarry.

Maria Teresa i Ludwik XIV mieli sześcioro dziec w tym i:

  • LudwikWielki Defin (1 listopada 1661–14 kwietnia 1711)
Z sześciorga dzieci wieku dorosłego dożył jedynie Wielki Delfin, ale i on nie przeżył swojego ojca i zmarł w 1711.
Tron Francji przypadł prawnukowi Marii Teresy – również Ludwikowi XV
Louis Duc de Bourgogne.jpg
Wnuk  Króla Ludwika XIV -Ludwik, (ur. 16 sierpnia 1682 w Wersalu, zm. 18 lutego 1712)  najstarszy syn Ludwika, delfina Francji i Marii Anny Bawarskiej.
Jego dziadkiem od strony ojca był Ludwik XIV, król Francji, a dziadkiem od strony matki - Ferdynand Maria, elektor Bawarii.
7 grudnia 1697 Ludwik poślubił swoją kuzynkę Marię Adelajdę Sabaudzką  miali 3 synów:
Ludwika, księcia Bretanii (1704-1705),
Ludwika, księcia Bretanii (1707-1712), delfina Francji przez 19 dni od 18 lutego do 8 marca 1712
Ludwika, księcia Andegawenii (1710-1774), późniejszego króla Ludwika XV
Na początku 1712 Ludwik i jego żona zachorowali i oboje zmarli w ciągu 6 dni – Maria Adelajda 12 lutego, a Ludwik 18 lutego.
Na tę samą chorobę 8 marca zmarł Ludwik, książę Bretanii.
W tej sytuacji następcą tronu francuskiego został zaledwie dwuletni Ludwik, który następnie został królem po śmierci swojego pradziadka Ludwika XIV w 1715.
 

Genealogia  Króla Ludwika XV 

 
Prapradziadkowie

król Francji
Ludwik XIII Burbon
(1601-1643)
∞1615
Anna Habsburg
(1601-1666)

król Hiszpanii
Filip IV Habsburg
(1605-1665)
∞1615
Elżbieta Burbon
(1602-1644)

elektor Bawarii
Maksymilian I Bawarski
(1573-1651)
∞1635
Maria Anna Habsburg
(1610–1665)

Wiktor Amadeusz I Sabaudzki
(1587-1637)
∞1619
Krystyna Maria Burbon
(1606-1663)

Karol Amadeusz Sabaudzki-Nemours
(1624-1652)
∞1643
Elżbieta Burbon-Vendôme
(1614–1664)

król Francji
Ludwik XIII Burbon
(1601-1643)
∞1615
Anna Habsburg
(1601-1666)

król Anglii
Karol I Stuart
(1600-1649)
∞1625
Henrietta Maria Burbon
(1609-1669)

Pradziadkowie

król Francji
Ludwik XIV Burbon
(1638-1715)
∞1660
Maria Teresa Habsburg
(1638-1683)

Ferdynand Maria Wittelsbach
(1636-1679)
∞1652

wnuczka Króla Henryka IV 
Henrietta Adelajda Sabaudzka
(1636-1676)

Karol Emanuel II Sabaudzki
(1634-1675)
∞1665
Maria Baptista Sabaudzka-Nemours
(1644-1724)

Filip I Burbon-Orleański
(1640-1701)
∞1661
Henrietta Anna Stuart
(1644-1670)

Dziadkowie

Ludwik Burbon
(1661-1711)
∞1680
Maria Anna Bawarska
(1660-1690)

Siostra Maxymiliana Emmanuela -męźa  Teresy Kunegundy Sobieskiej 

Król Sabaudii
Wiktor Amadeusz II
(1666-1732)
∞1684
Maria Anna Orleańska
(1669-1728)

Rodzice

Ludwik Burbon
(1682-1712)
∞1696
Maria Adelajda Sabaudzka
(1685-1712)

Ludwik XV Burbon (1710-1774), król Francji

HenrietteAdelheidSavoyenBayern.jpegBabcia Króla Ludwika XV ,wnuczka Króla Henryka IV i Marii,kuzynka jego pradziadka Króla Ludwika XIV ,matka chrzestna i tesciowa Teresy Kunegundy Sobieskiej  -Księżna Bawarii Henrietta Adelajda Sabaudzka (ur. 6 listopada 1636 w Turynie; zm. 13 czerwca 1676 w Monachium).Henrietta Adelajda urodziła się w Turynie jako córka Wiktora Amadeusza I, księcia Sabaudii, który zmarł kiedy miała rok. Jej matką była Krystyna Maria Burbon, córka Henryka IV, króla Francji, i królowej Marii Medycejskiej. Jej wujami ze strony matki byli: Ludwik XIII Burbon, król Francji, Mikołaj Henryk, książę Orleanu i Gaston, książę Andegawenii, Alençon i Orleanu. Jej wujkami przez małżeństwo byli: Filip IV Habsburg, król Hiszpanii i Karol I Stuart, król Anglii.8 grudnia 1650 roku zaręczona z  Ferdynandem  Marią, przyszłym  elektorem  Bawari. Miała duży wpływ na budowę Theatinerkirche ( dziekczynienie za urodziny syna Maxymiliana Emmanuela ) i pałacu Nymphenburg.

Ferdinand Maria of Bavaria.jpg Dziadek  Króla Ludwika XV

 Ferdynand Maria Wittelsbach (ur. 31 października 1636 Monachium - zm. 26 maja 1679 Oberschleißheim) – elektor Bawarii w latach 1651-1679.Syn pierwszego elektora Bawarii Maksymiliana I i jego drugiej żony arcyksiężniczki austriackiej Marii Anny Habsburżanki( siostry Polskiej Królowej Cecyli Renaty ).Jego dziadkami byli: Wilhelm V i Renata Lotaryńska oraz cesarz Ferdynand II Habsburg i Maria Anna Wittelsbach.

Po śmierci ojca w 1651 został elektorem Bawarii, regencję sprawowali matka Maria Anna Habsburg oraz wuj Albert Wittelsbach. Uroczysta koronacja odbyła się 31 października 1654 roku.W 1657 nie ubiegał się o koronę cesarską. Również dzięki swojej polityce względem Francji udało mu się utrzymać w Bawarii pokój. Bawaria znacznie szybciej od innych krajów niemieckich podźwignęła się pod względem gospodarczym po zniszczeniach wojny trzydziestoletniej
25 czerwca 1652 w Monachium poślubił księżniczkę Henriettę Adelajdę Sabaudzką, córkę Wiktora Amadeusza I, księcia Sabaudii i Krystyny Marii Burbon. 
Ich dzieci
Maria Anna Krystyna Wiktoria (1660-1690), żona syna Króla Ludwika XIV - Ludwika Burbona, delfina Francji
Maksymilian II Emanuel (1662–1726), elektor Bawarii -mąż Teresy Kunegundy Sobieskiej 
Józef Klemens Kajetan (1671–1723), elektor i arcybiskup Kolonii
Wioletta Beatrycze (1673-1731), żona Ferdynanda (III) Medyceusza
Dziadkowie Króla Ludwika XV ( prawnuka Króla Ludwika XIV ),będący równocześnie  dziadkami  wnuków Króla  Jana III Sobieskiego
( prawnukami Jakuba Sobieskiego będącego świadkiem śmierci ich prapradziadka  Króla Henryka XIV -14 maja 1610 r 
Wnukowie Króla Jana III Sobieskiego przybyli na ślub  Króla Ludwika XV i Marii  Leszczyńskiej 
Ferdynand Maria Innocenty (1699-1738),
Klemens August (1700-1761),
Jan Teodor (1703-1763),

Genealogia  wnuków  Króla Jana III Sobieskiego ,praprawnuków Króla Henryka  XIV i Marii Medycejskiej ,praprawnuków Wilhelma V i Renaty 

 
Prapradziadkowie

książę Bawarii
Wilhelm V Wittelsbach
(1528-1579)
∞1568
Renata Lotaryńska
(1544-1602)

cesarz rzymski
Ferdynand II Habsburg
(1578-1637)
∞1600
Maria Anna Wittelsbach
(1574-1616)

książę Sabaudii
Karol Emanuel I
(1562-1630)
∞1585
Katarzyna Michalina Habsburżanka
(1567-1597)

król Francji
Henryk IV Burbon
(1553-1610)
∞1600
Maria Medycejska
(1575-1642)

Marek Sobieski
(1550-1605)

Jadwiga Snopkowska
(1556-1589)

Jan Daniłowicz
(1570-1628)
∞1605
Zofia Żółkiewska
(1590-1634)

Antoine de La Grange d'Arquien

Anne d'Ancienville

Baptiste de La Châtre of Bruillebault

Gabrielle Lamy

Pradziadkowie

elektor Bawarii
Maksymilian I Wittelsbach (1573-1651)
∞1635
Maria Anna Habsburg (1610-1665)

książę Sabaudii
Wiktor Amadeusz I (1587-1637)
∞1619
Krystyna Maria Burbon (1606-1663)

Jakub Sobieski (1590-1646)
∞ 1627
Zofia Teofila Daniłowiczówna (1607-1661)

Henryk Albert de la Grange d'Arquien (1602-1707)

Franciszka de la Châtre

Dziadkowie

elektor Bawarii
Ferdynand Maria Wittelsbach (1636-1679)
∞1652
Henrietta Adelajda Sabaudzka (1636-1676)

król Polski
Jan III Sobieski (1629-1696)
∞ 1665
Maria Kazimiera d'Arquien (1641-1716)

Rodzice

elektor Bawarii Maksymilian II Emanuel Wittelsbach (1662-1726)
∞1695
Teresa Kunegunda Sobieska (1676-1730)

  • Ferdynand Maria Innocenty (1699-1738),
  • Klemens August (1700-1761),
  • Jan Teodor (1703-1763),
  • Karol VII Wittelsbach (1697-1745), cesarz rzymskiKarol, z Bożej łaski uświęcony i wybrany cesarz rzymski, po wieki August, król Niemiec i Czech, książę Górnej i Dolnej Bawarii oraz Górnego Palatynatu Reńskiego, hrabia-palatyn Renu, arcyksiążę Austrii, książę elektor Świętego Cesarstwa Rzymskiego, landgraf Leuchtenbergu etc. etc. etc.
 
4 maja 1664 r. w monachijskim kościele Karmelitów założonym przez Karmelitę Dominika od Jezusa i Maryji  dziadkowie Króla Ludwika XV ( dziadkowie wnuków Króla Polski Jana III Sobieskiego )zawierzyli Bawarię  św Józefowi .Obraz tego zawierzenia można zobaczyć w Kosciele św Józefa w Monachium  
 
 

Królowa Francji -żona Ludwika XV Maria Leszczyńska (23 czerwca 170324 czerwca 1768), córka obalonego króla Polski Stanisława Leszczyńskiego i Katarzyny Opalińskiej,

córki Jana Karola Opalińskiego, kasztelana poznańskiego.Praprawnuczka Stanisława Lubomirskiego.

W czwartek 17 czerwca 1649 roku w Wiśniczu zmarł wojewoda krakowski Stanisław książę Lubomirski h. Drużyna lub Śreniawa bez Krzyża, pan na Wiśniczu. Pochowany został w habicie karmelitańskim w podziemiach ufundowanego przez siebie kościoła klasztornego Karmelitów we Wiśniczu. Na pogrzebie Lubomirskiego 14 lipca przemawiał  karmelita bosy o. Aleksander od Jezusa (w świecie: Andrzej Kochanowski, 1618–1667) wywodzący się ze sławnego rodu Kochanowskich , Ojcem chrzestnym Stanisława był król Polski Stefan Batory, W roku 1610 Stanisław po ojcu objął także starostwo dobczyckie,. W roku 1613, 22 czerwca, w Dobczycach zmarł jego ojciec Sebastian, który został pochowany 5 sierpnia w ufundowanej przez siebie kaplicy w kościele krakowskich dominikanów. 10 lutego 1613 r Stanisław zawarł związek małżeński z córką wojewody wołyńskiego Aleksandra Ostrogskiego Zofią (1595–1622), .Małżeństwo to pobłogosławił biskup krakowski Piotr Tylicki (1543–1616). - otrzymał w spadku wielką fortunę po ojcu (brat Joachim zmarł pod Smoleńskiem), a żona wniosła mu w wianie 100 tysięcy złotych, później zaś w 1621 roku odziedziczyła należną jej trzecią część ogromnego majątku Ostrogskich, czyli osiem kluczy15. Małżonka  była prawnuczką księżnej Anny (1498 lub 1499–1557) córki Konrada III Rudego (1447/1448–1503).Zbudował  20 kościołów, z najwspanialszym, przeznaczonym dla karmelitów bosych we Wiśniczu na czele., wybudował w swoich prywatnych dobrach i wspaniale wyposażył przeznaczony dla nich kościół i klaszto.. Klasztor ten, będący arcydziełem architektury, „na kształt twierdzy murem, fosami i kanałami był obwiedzion”, a w podziemiach świątyni znajdowały się „pyszne grobowce familii założyciela” czyniące z kościoła zarazem mauzoleum rodowe.. Innym zakonem, który wspomagał Lubomirski, byli pijarzy. .Lubomirski ufundował im w 1642 roku słynne kolegium z klasztorem w Podolińcu w dolinie Popradu na Spiszu. Jednym z bardziej znanych wychowanków był bł. Stanisław Papczyński (1631–1701), założyciel marianów – pierwszego polskiego zakonu.W czasach okupacji hitlerowskiej, w dawnych murach klasztornych mieścił się niemiecki obóz koncentracyjny,- więziono i zabijano tu wielu przedstawicieli inteligencji polskiej, zwłaszcza z Krakowa.W 1940 Niemcy, aby uczcić aneksję Danii urządzili imprezę na wzór germańskiego święta Walpurgii. Część kościoła została, wówczas spalona. Największym ciosem jaki zadali Niemcy było barbarzyńskie zdewastowanie, a następnie rozbiórka kości

 

Królowa Francji -dziedziczka 60 miast i 150 wsi.Córka Królowej Polski   Katarzyny Opalińskiej -Leszczyńskiej  Urodziła się w małym dworku tuż obok trzebnickiego grodu,.która 22 lata później została królową Francji – najpotężniejszego państwa ówczesnej Europy i świata. Wydarzenie to miało miejsce dokładnie 23 czerwca 1703 roku, a dworek mieścił się na dzisiejszej ulicy Ogrodowej w Trzebnicy” (pod Wrocławiem). 

 Kochała  króla (młodszego o 7 lat), Jej rolę wzmacniają rodzące się dzieci - pierwsze są bliźniaczki!  Wielkie święto następuje w dniu urodzin delfina - następcy tronu. 

Królowa Maria Leszczyńska i  Ludwik Ferdynand +1765

 

Ślub Ludwika XV i Marii odbył się  5 wrzesnia 1725 r 

 Małżonkowie mieli dziesięcioro dzieci:

Małżeństwo to było początkowo zgodne i szczęśliwe. Maria urodziła Ludwikowi 10 dzieci, w tym następcę tronu  Ludwika 

 

Najmłodsza ich córka  została świętą Karmelitanką,polecaną przez św Rafała Kalinowskiego na wzór dla Polskich rodzin.

Ludwika Maria Burbon,(15 lipca 1737 - 23 grudnia 1787) - najmłodsza z dziesięciorga dzieci króla Ludwika XV, i królowej Marii Leszczyńskiej.Ludwika Maria urodziła się w pałacu w Wersalu.Wychowała się w opactwie w Fontevraud-l'Abbaye, razem ze swoimi starszymi siostrami: Madame Wiktorią, Madame Zofia i Madame Felicją (która zmarła w wieku 8 lat). W 1748 ojciec chciał ją zaręczyć z jej krewnym Karolem Edwardem Stuartem-pretendentem do tronu Anglii( prawnukiem Króla Jana III Sobieskiego )W 1750, Ludwika Maria powróciła na dwór królewski. W 1770 , poprosiła swojego ojca, aby pozwolił jej wstąpić do zakonu Karmelitanek-dołączyła do zakonu w Saint-Denis pod Paryżem, gdzie przybrała imię Teresy od świętego Augustyna. W zakonie przeżyła swojego ojca, matkę i całe rodzeństwo oprócz dwóch starszych sióstr: Madame Adelajdy i Madame Wiktorii. Zmarła w Saint-Denis 23 grudnia 1787 r 2 lata przed rewolucją .Papież Pius IX  rówiesnik rewolucji ogłosił ją błogosławioną, 19 czerwca 1873.Jej grób razem z innymi grobami królewskimi w bazylice Saint-Denis, został zniszczony z czasie rewolucji francuskiej,jej 16 przyjaciółek z Karmelu zgilotynowanych 17 lipca 1794 r  czytaj  Idąc na gilotynę, śpiewały Salve Regina. Jako pierwsze męczennice rewolucji francuskiej zostały beatyfikowane 27 maja 1906 r. przez Piusa X.

Egzekucja Karmelitanek  według świadków tego wydarzenia miała charakter procesji religijnej i wywarła na wszystkich ogromne wrażenie. Wśród wielkiej ciszy, siostry ubrane w habity i długie, białe płaszcze, jedna za drugą, wchodziły na szafot. Gdy pierwsza z nich uklękła pod ostrzem gilotyny grobową ciszę przerwał nagle głos przeoryszy, która z niezwykłą, pochodzącą wręcz z nie z tego świata siłą, rozpoczęła śpiew pieśni. Ponad placem egzekucji, ponad zgromadzonym, kilkunastotysięcznym tłumem, wzbiły się wprost do nieba słowa psalmu: ''Laudate Dominum omnes gentes, laudate Dominum omnes populi''. Jako ostatnia zginęła Matka Teresa od św Augustyna . Uderzenie noża w pół słowa przerwało śpiewaną przez nią modlitwę: ''Salve Regina, Mater misericordiae''.Na kilka dni przed śmiercią, przebywające w więziennej celi zakonnice postanowiły ofiarować swe życie w intencji zachowania Karmelu, ocalenia katolicyzmu we Francji i zaprzestania rządów terroru. Pan Bóg przyjął ich ofiarę. Dziesięć dni po egzekucji, wraz z aresztowaniem Robespierre'a oraz innych jakobińskich przywódców zakończył się okres krwawych prześladowań Kościoła  patrz

 

Błogosławione męczennice z Compiegne

Rewolucja francuska 1789  

w której zamordowano wnuka  Króla Ludwika XV i Królowej Marii Leszczyńskiej -Króla Ludwika XVI

Ludwik XVI – człowiek, którego jedyną winą było to, że został królem                  

Élisabeth Vigée-LebrunWnuczka  Ludwika i Marii  zgilotynowany 10 maja 1794 r miała 30 lat 

Elżbieta Filipina Maria Helena Burbon(ur. 3 maja 1764 w Wersalu, zm. 10 maja 1794 w Paryżu) Urodziła się jako najmłodsza córka Ludwika Ferdynanda, delfina Francji i jego drugiej żony Marii Józefy Wettyn. Była młodszą siostrą królów Francji: Ludwika XVI, Ludwika XVIII i Karola X Burbona, oraz królowej SardyniiMarii Klotyldy.Jej ojciec zmarł, kiedy miała rok. Jej matka zmarła dwa lata późniejW 1770 poznała starszą od siebie o 9 lat, Marię Antoninę, która przyjechała do Francji, aby zostać żoną najstarszego z braci Elżbiety. Kiedy wybuchła rewolucja, Elżbieta odmówiła udania się na emigrację, . Razem z bratem Ludwikiem XVI i bratową Marią Antoniną uciekli do Varennes i razem wrócili do Paryża. Zostali uwięzieni w Tuileries, a potem przeniesieni do twierdzy Temple. Elżbieta była obecna na posiedzeniu Legislatywy, na którym jej brata-króla Francji skazano na śmierć za zdradę ojczyzny.Kilka miesięcy po jego egzekucji, jej bratanek Ludwik XVII został przeniesiony do osobnej celi. 2 października 1793 Maria Antonina została przeniesiona do więzienia Conciergerie. Elżbieta została w Temple ze swoją bratanicą Marią Teresą. Maria Antonina, kilka godzin przed egzekucją 16 października, swój ostatni list napisała właśnie do Elżbiety, ale ta nigdy go nie otrzymała.9 maja 1794 Elżbietę przeniesiono do więzienia Conciergerie  została oskarżona o zdradę kraju. Została zgilotynowana  10 maja 1794 r 

Wywód przodków

4. Ludwik XV
król Francji
     
    2. Ludwik Ferdynand Burbon
delfin Francji
5. Maria Leszczyńska
księżniczka polska
       
      1. Elżbieta Burbon
6. August III Sas
król Polski
   
    3. Maria Józefa Saska
księżniczka polska
   
7. Maria Józefa Habsburżanka
Na początku września 1792 do Paryża dotarły wieści o agresji ze strony Prus i upadku twierdzy Verdun. czytaj
W Paryżu, nękanym klęską głodu, zapanowała histeria,faktyczną władzę w mieście przejęła Komuna Paryża, 
2  wrzesnia 1792 r  zamordowano  dwudziestu czterech księży niekonstytucyjnych w czasie przewożenia ich do innego więzienia.
Tłum zaatakował konwój i zmasakrował więźniów. Wieść o tym wypadku osłużyła jako zachęta do mordów  Więźniowie pochodzenia arystokratycznego i księża byli mordowani, , a ich ciała masakrowane. Najbardziej znaną ofiarą masakr była księżniczka de Lamballe, przyjaciółka uwięzionej królowej Marii Antoniny. Napastnicy odcięli jej głowę, zatknęli na pice i w pochodzie przed więzieniem Temple pokazali ją byłej królowej.W Paryżu w dniach od 2 do 6 września 1792 roku zamordowano około 1400 osób. W gronie tym znajdowało się 300 duchownych i zakonników odmawiających złożenia przysięgi konstytucyjne Pierwszymi ofiarami masakry stali się przewożeni do Saint-Germain-des-Prés  ( opactwa  Polskiego Króla Jana Kazimierza -zmarłego 100 lat wczesniej w Nevers.)po przesłuchaniu w merostwie aresztanci.
 
W 1669  r 76 opatem klasztoru został Jan II Kazimierz Waza, ( kuzyn Królowej Anny  uwieziony w Paryżu 10 maja 1638 r )który wcześniej zrzekł się korony polskiej i przybył do Paryża. Po śmierci jego serce zostało pochowane w kościele Saint-Germain-des-Prés, natomiast sam król spoczął w katedrze wawelskiej w Krakowie. historia opactwa
 
Tłum  wtargnął do refektarza  zabito 83  osoby, Po południu 2 wrzesnia 1792 r omisarz Violette dokonał samosądu w klasztorze karmelitów przy Rue de Vaugirard 70-śmierć poniosło około 114 osób. Wśród nich było 3 biskupów i ich sekretarze, 7 wikariuszy generalnych, archidiakoni, proboszczowie, wikariusze, diakoni, przełożeni eudystów, sulpicjanów i benedyktynów, jezuici, sulpicjanie oraz świeccy.Kolejnymi ofiarami byli więźniowie z La Force, seminarium św. Firmina i przebywający w kościele Saint Nicolas du Chardonne.Papież Pius XI 17 października 1926 roku dokonał beatyfikacji 191 męczenników,. W tej grupie znajduje się trzech biskupów, księża diecezjalni i zakonni, diakoni, kleryk, brat zakonny i wierni świeccy,

13  maja 1792 r urodził się Papież Piusa IX 

Z historii Opactwa 

  • Histoire de Saint Germain des Pres""... Ex-król Jan Kazimierz Polski i Szwecji zostaje opatem Król Kazimierz Polski abdykował. Stracił żonę i niczego nie pragnał bardziej niż żyć w Paryżu, z dała od kłopotów finansowych i politycznych. Ludwik XIV nie zapomniał, że bronił on dzielnie jego sprawy i ofiarował Polakowi tron opacki bogatego opactwa Saint-Germain-des-Pres. Wcześniej, w początkach działalności, młody Jan Kazimierz, przyjmowany na wszystkich dworach Europy, porzucił nagle dostatki, zbytki żeby zostać jezuita w Rzymie. Papież Innocenty X mianował go kardynałem. Ale jego brat, Władyslaw Zygmunt, umarł 10 maja 1648 w Warszawie [o ile pamietam 20 maja 1648 w Mereczu na Litwie], Jan Kazimierz nie zawachał się wziaść korony królewskiej ojczystego kraju. Dwor polski prosił go usilnie o poślubienie wdowy po bracie, Marii z Gonzagów, bardzo pięknej młodej kobiety, siostry ksiecia Palatynatu, która kochał lud polski. Papież udzielił dyspensy na małżeństwo. Kiedy jego żona umarła, opuścił tron i nie myślał o niczym innym jak tylko o zamieszkaniu we Francji. Książę Palatynatu i jego zięć diuk d'Enghien przedstawili go na dworze w Wersalu, gdzie zgotowano mu najwspalniałsze przyjęcie. Ludwik XIV, po dokonaniu koniecznych zabiegów u papieża mógł w listopadzie 1669 ogłosic jego uroczyste wstąpienie na tron opactwa. Król polski został przyjęty przez przelożonego generalnego zgromadzenia o. Bernarda Audeberta, zastepców  o. Bracheta i Claudęa Martina, przeora o. Victora Tixiera i cała wspólnote. Ceremonia była wspaniała. cały kościół, według "Memoires" opactwa, okryty był ślicznym obiciem.Tron opata był wyścielony bogatymi brokatami pożyczonymi przez króla Kazimierza, stopnie ołtarza i bruk na przejściach zostały wylożone dywanami tureckimi. Dzwony brzmiały donosnie, aby ściągnac lud. Zreszta, już w przeddzień dużo dzwoniono. Wyszedłszy z pałacu opatów Król Kazimierz otoczony przez panów polskich postapił przed glówne wejście, wielki przeor przywitał go na progu przemowa, później zaintonował "Te Deum", a następnie cała wspólnota ubrana we wspalniałe złocone kapy weszła do kościoła. Rozbrzmiewały siewy, traby i oboje. Odezwały się wielkie organy. Król niósł swoj piękny order złotego Runa i miał przy boku miecz. Wielka msza dziekczynna została odspiewana i ceremonia potoczyla się w swej całej okazałości. Król Kazimierz zamieszkał w pałacu opackim. Naprzeciw swojego pokoju utworzył mała kaplice, gdzie każdego ranka jego spowiednik, jezuita odprawiał msze sw. Na nieszeście byłemu królowi Kazimierzowi brakowało całkowicie dochodów. Król Ludwik XIV mianował mu administratora, Berryera, któremu zagwarantował na piśmie -i ten uznany za całkowicie antykanoniczny angaz wzbudzał niezadowolenie- sume 150 tys. funtów (livres) rocznie. Intendent nowego opata okazał się więc bardzo wymagający. Trudności, przymus, wymagania zdwoily się. Zapomniano o utrzymaniu opactwa, któremu groziła ruina. Król Kazimierz ze swej strony nie miał wcale dochodów. Intendent stał się straszny i znienawidzony. Jakby został ugodzony szalenstwem, mnisi sądzili, że to kara boska. Król Kazimierz zył więc w niedostatku. "Jak wszystkim wielkim ludziom XVII w. -pisze kronikarz- wydawało mu się, że długi powinny rosnac proporcjonalnie do rangi i zamożności." ..... W listopadzie 1672 Jan Kazimierz z Polski zachorował wracając z w. Zmarl w opactwie Nevers. ( W Nevers gdzie obecnie pochowano św Bernardetkę urodziły się 2 Polskie Królowe ) Jego ciało zostało przetransportowane do Polści i pochowane w Krakowie. Serce zostało złożone w opactwie, gdzie wykonano wielka rzeźbe ku jego pamieci. Na kołanach, w bialym marmurze, król-opat ubrany w szate opata i niosac order złotego Runa, trzyma w rece berło i korone. Aniołowie z marmuru ulatuja w chmury ponad jego głowa. U stop grobu jeczacy jency tureccy , jeden po lewej , drugi po prawej deptaja znaki wojenne. Dość długie epitafium po łacinie sławi jego zaslugi. Kaplica Saint Placide stała się kaplica świętego Kazimierza i została całkowicie oplacona przez polskich dostojników. Marmurowy ołtarz z wielkim frontonem, zdominowanym przez golebia, został erygowany po znajdujacym się tuz obok mauzoleum. Jest dedykowany św. Placydowi i świętemu Kazimierzowi.... WIELKA REWOLUCJA  w której zamordowano wnuka i wnuczkę Króla Ludwika XV i Króla Polski Augusta III Sasa .
     
     W 1674 wieżienie opactwa stał osie wieżieniem państwowym. 
     30 czerwca 1789 (dwa tygodnie przed Bastylia) zostało ono wzięte szturmem przez lud który przybył uwolnic 20 wojskowych, wśród nich 11 gwardzistów, którzy odmówili strzelania podczas strajku rzemieslników na przedmieściu Saint Antoine 
     13 lutego 1790 regula została zniesiona, a mnisi wypędzeni. 
     14 lutego 1791 kościół stał się centrum jednej z 33 parafii paryskich, 1792 koscol został przekształcony w magazyn saletry.  13 maja 1792 rodził się Papież Pius IX 
     10 sierpnia 1792 Ambroise Augustin Chevreux, ostatni przełożony Benedyktynów Maurystów we Francji został aresztowany, zginął w masekrze wrześniowej 1792. 
     2-4 wrzesnia 1792 wieżniowie zostali wymordowani na skrzyżowaniu Buci i w wieżieniu opactwa. Setka niesadzonych duchownych była wieżiona trzy dni w kaplicy św. Symphoriena, a następnie bestialsko wymordowana na placu przed kościołem. Stare groby królów merowińskich zostały rozproszone. 17 sierpnia 1794 15 ton prochu, umieszcznych w refektarzu powoduje pożar  Gina prawie wszystkie druki. W 1795 budynki opactwa zostały sprzedane i zdewastowane podczas przebijania ulicy de l’Abbaye w 1800. Kościół został przywrócony do kultu w 1803, ale zaniedbywany w 1821 rozebrano dwie dzwonnice (przy transepcie).  Czytaj St. Germain de Près i francuskie koneksje Jana Kazimierza

--------------------------

 W nocy z 17 na 18 maja 1871 roku komunardzi wdarli się do kościoła Matki Boskiej Zwycięskiej w Paryżu (Notre Dame des Victoires). czytaj 
Zrabowano wszystkie znajdujące się tam wota, m. in. 150 zawieszonych przez wiernych przy obrazie Matki Bożej orderów Legii Honorowej.
Zerwano i skradziono złote korony papieskie (dar papieża Piusa IX) z figury Matki Boskiej z Dzieciątkiem. Żołnierze Komuny, tzw. gwardia narodowa, urządzili następnie bluźnierczą procesję, poprzebierani w szaty liturgiczne. Na koniec sprofanowano kościół, urządzając tam „harce” z prostytutkami.
Komuna zadecydowała również o usunięciu katechezy ze szkół paryskich. „Rewolucyjna ekspresja” kazała komunardom zniszczyć wizerunki Chrystusa i Maryi, znajdujące się w szkołach. Zadekretowano również, że zamiast pacierza dzieci będą zmuszone śpiewać Marsyliankę. Gdy podczas pogrzebu jednego z gwardzistów narodowych pewna kobieta uczyniła znak krzyża, jeden z obecnych tam oficerów ostrzegł ją: Obywatelko, skończ z manifestacjami albo cię aresztuję.
Integralnym elementem antykatolickiej polityki Komuny był terror fizyczny stosowany wobec duchowieństwa. Śmierć męczeńską poniosło szereg księży (m. in. jezuici ks. P. Olivaint, L. Decoudray, J. Caubert, A. Clerc, A. de Bengy), na czele z arcybiskupem Paryża, Georgem Darboy.
Arcybiskup został aresztowany przez Komunę 4 kwietnia 1871 roku. 24 maja 1871 poniósł śmierć męczeńską od kul plutonu egzekucyjnego. 
 
 Najświętsze Serce Jezusa – nadzieja na odnowę Francji
Cel pozostał ten sam: zepchnięcie ludzi wierzących do rangi obywateli drugiej kategorii i dechrystianizacja Francji.
Wszystko to pod hasłami „rozdziału Kościoła od państwa”, „laicyzacji szkolnictwa” itp. Nawet metody nie za bardzo się zmieniły
Atak na katolicką tożsamość Francji w ostatnim 25–leciu XIX wieku był tym ostrzejszy, że widoczne stały się objawy świadczące o tęsknocie narodu do Boga, narodu, który w swoim odstępstwie od Chrystusa zaczął dostrzegać najgłębszą przyczynę swoich klęsk i upokorzeń (przegrana w 1870 roku wojna z Prusami, która pociągnęła za sobą konieczność odstąpienia zjednoczonym przez Bismarcka Niemcom Alzacji i Lotaryngii).
Jeszcze podczas oblężenia Paryża przez Prusaków, gdy trwały już krwawe rządy Komuny, dwóch świeckich ludzi,  rzuciło hasło złożenia przez Francuzów narodowego ślubu Najświętszemu Sercu Pana Jezusa. Idea ta rozwinęła się w zamysł zbudowania na paryskim wzgórzu Montmartre (Wzgórze Męczenników) bazyliki poświęconej Najświętszemu Sercu Jezusowemu (bazylika Sacré C?ur), która miała być wotum przebłagalnym narodu francuskiego.
26 kwietnia 1871 roku papież Pius IX w specjalnym brewe wysłanym do przewodniczącego społecznego komitetu budowy bazyliki Sacré C?ur aprobował i błogosławił działalności komitetu. 
 
25 lipca 1873 Zgromadzenie Narodowe zadecydowało, że Bazylika Sacré Ceur będzie przebłagalnym wotum francuskiego narodu dla Najświętszego Serca Jezusowego.
W 1876 roku w roku śmierci Papieża Piusa IX  na wzgórzu Montmartre stanął prowizoryczny kościół, a sama bazylika –  została ukończona w 1914 roku w roku śmierci Pierwszego Polskiego Papieża -św Piusa X
 O stosowanej wobec katolików retoryce świadczy treść uchwały podjętej przez radę miejską Paryża w dniu 7 października 1880 roku.
Czytamy w niej, że powstający na Montmartre kościół „należy uważać za nieustającą obelgę, wymierzoną przeciw rozumowi i patriotyzmowi Paryża i Francji, jako miejsce poświęcone demonstracjom politycznego i religijnego fanatyzmu, jako nieustające podburzanie do wojny domowej”.
Uczczenie Najświętszego Serca jako obelga!
Bez komentarza.
 Paru słów komentarza wymaga natomiast owa zaciekłość ujawniana wobec kultu Najświętszego Serca Jezusowego.
Objawiała się ona już w czasie rewolucji francuskiej, gdy posiadanie modlitewników z jego wizerunkiem było podstawą dla wyroków śmierci wydawanych przez rewolucyjne trybunały (np. sędziowie wysyłający na szafot w 1793 roku prawnuczkę Polskiej Królowej Eleonory -królową Marię Antoninę jako jeden z dowodów jej „winy” wskazali posiadanie książeczki do nabożeństwa z „kontrrewolucyjnym znakiem” – Najświętszym Sercem Jezusowym).
Francja nie była odosobnionym przypadkiem.
Rozpoczęcie przewrotów rewolucyjnych w Hiszpanii zwiastowało wysadzenie w powietrze wielkiej figury Najświętszego Serca Jezusowego w Bilbao,
 
a jedną z pierwszych czynności niemieckich okupantów (czyli narodowo-socjalistycznej III Rzeszy) w Poznaniu było zniszczenie stojącego w tym mieście pomnika Sacratissimi Cordi...
 
Kalendarium konfliktu oświęcimskiego: marzec 1983 – wrzesień 1998
 
14 października 1985 – brukselska popołudniówka „Le Soir” daje początek oszczerczej kampanii przeciwko Kościołowi katolickiemu i dobremu imieniu Polski i Polaków. Na łamach „Le Soir” pisano, że „w tym miejscu nikt nie ma prawa niczego sobie zakładać ani budować”, zaś „Oświęcim powinien pozostać przede wszystkim pomnikiem ofiar ludobójstwa Żydów“.

28 marca 1986 – pięciu wielkich rabinów europejskich sprzeciwia się powstaniu oświęcimskiego karme

13 kwietnia 1986 – wizyta Jana Pawła II w głównej synagodze rzymskiej.

kwiecień 1986 – pierwsze wtargnięcie członków Światowego Kongresu .Żydów na teren posesji karmelitanek. Żydzi grożą wysadzeniem budynku w powietrze i obrzucają zakonnice wyzwiskami.

13 maja 1986 – komunikat 213. Konferencji Plenarnej Episkopatu Polski informuje, iż „w momencie ożywienia dialogu chrześcijańsko- żydowskiego, czego wyrazem była niedawna wizyta Ojca św. w synagodze rzymskiej“ powołano do życia Podkomisję ds. Dialogu z Judaizmem. W podkomisji tej zasiedli między innymi znani przeciwnicy klasztoru i krzyża w Oświęcimiu – bp Henryk Muszyński (przewodniczący), ks. Stanisław Musiał oraz Jerzy Turowicz. Wkrótce po powołaniu podkomisji kardynał Franciszek Macharski zwrócił się do ks. S. Musiała i J. Turowicza z prośbą o przygotowanie rozmów z Żydami protestującymi przeciwko istnieniu klasztoru. Chodziło także o wybranie przedstawicieli Kościoła z Europy Zachodniej do rozmów ze stroną żydowską.


Wizyta Papieża w synagodze rzymskiej (13 kwietnia 1986)

Znamienny jest fakt, iż do delegacji kościelnej nie wybrano nikogo, kto reprezentowałby stronę bezpośrednio zainteresowaną – przykładowo: przełożona sióstr karmelitanek, prowincjał ojców karmelitów bosych w Polsce.

22 czerwca 1986 – artykułem Jerzego Turowicza pt. Karmel w Oświęcimiu „Tygodnik Powszechny” rozpoczął kampanię skierowaną przeciwko oświęcimskiemu klasztorowi karmelitanek. Argumentował on, że obecność sióstr karmelitanek w tym miejscu obraża uczucia Żydów.

22 lipca 1986(!!!) – w Genewie odbyło się pierwsze spotkanie przedstawicieli Kościoła katolickiego i środowisk żydowskich w sprawie sytuacji w Oświęcimiu. Stronę kościelną reprezentowali czołowi moderniści: kardynałowie Godfried Danneels (arcybiskup Brukseli), Albert Decourtray (arcybiskup Lyonu), Jean Marie Lustiger (arcybiskup Paryża), Franciszek Macharski (arcybiskup Karkowa), oraz ks. Stanisław Musiał SI i Jerzy Turowicz. Środowiska żydowskie reprezentowali natomiast: Tullia Ze vi – przewodnicząca Unii Wspólnot Żydowskich we Włoszech, Wielki Rabin Francji – Rene Samuel Sirat, Theo Klein – przewodniczący Rady Przedstawicielskiej Instytucji Żydowskich we Francji i Europejskiego Kongresu Żydowskiego, Marcus Pardes – prezydent Komitetu Koordynacyjnego Organizacji Żydowskich w Belgii oraz Ady Steg – prezydent Powszechnego Zjednoczenia Żydowskiego. W komunikacie końcowym czytamy: „Dialog winien trwać nadal\ by można było definitywnie ustalić zadowalający sposób poszanowania tego jedynego miejsca znajdującego się na polskiej, chrześcijańskiej ziemi”. Poinformowano także o wspólnie zredagowanej tzw. Deklaracji Oświęcimskiej, dzięki której wyrażono „swoje wspólne pragnienie liczenia się z niekwestionowaną rzeczywistością symbolicznego charakteru b. obozu zagłady Auschwitz, pomnika i pamięci shoah”. Sama Deklaracja Oświęcimska, rozpoczynająca się od słów „Zakhor! – Pamiętaj!” jest bardzo krótka. Czytamy w niej, że tereny Auschwitz i Birkenau są symbolicznymi miejscami „ostatecznego rozwiązania „w imię którego hitlerowcy dokonali eksterminacji (shoah) sześciu milionów Żydów którzy zginęli „w opuszczeniu i pośród obojętności świata”. Właśnie zdanie mówiące o „opuszczeniu” i „obojętności świata” stało się podstawą do oskarżenia Polaków o obojętność, a nawet o sprzyjanie eksterminacji Żydów podczas II wojny światowej. Kampanię tę realizowano także w Polsce, szczególnie na łamach „Tygodnika Powszechnego”. Miała ona uzmysłowić Polakom ogrom krzywd jakie popełnili oni względem Żydów podczas II wojny światowej. Miało to doprowadzić do sytuacji, w której polskie społeczeństwo, chcąc odkupić swe winy z czasów ostatniej wojny, zgodzi się na przeniesienie klasztoru sióstr karmelitanek w Oświęcimiu. Było to przygotowywanie gruntu pod decyzje, które miały zapaść podczas drugiego spotkania w Genewie.
listopad 1986 – Jerzy Turowicz w krakowskim Klubie Inteligencji Katolickiej wygłosił odczyt na temat źródeł antysemityzmu w Polsce.

Uzupełnienie(!!!) : powyższego. Spotkanie nie odbyło się w „Genewie” jak pisze autor, ale na jakiejś wsi, w prywatnym domu żydowskim, u żyda o nazwisku Rothschild.

Jest tu konieczne podkreślić to, że decyzją kardynała Macharskiego, który był wtedy metropolitą krakowskim, negocjacje o katolickim klasztorze, o sprawach polskich, nie toczyły się w diecezji krakowskiej, w domu biskupa, a na prywatnej posiadłości u żyda w Szwajcarii.

Negocjacje te odbywały się u żyda, bo – jak kard. Macharski stwierdził (lub zgodził się ) – negocjacje powinny być przeprowadzone na gruncie neutralnym. Willa żydowska była miejscem właściwym, bo dom biskupi w Krakowie takim miejscem nie był.

Później, JPII dokonał nowego podziału diecezjalnego i sprawy Karmelitanek swobodnie już toczyły się poza plecami Narodu, bo nowa diecezja – na prowincji zabitej deskami – nie podlegała takiej kontroli społecznej jak diecezja krakowska, czyli faktycznie, było to świadome oszustwo.


Kopia informacji o zdradzie oświęcimskiej. ( poniżej tłumaczenie)

Od dziś za 2 lata, karmelitanki z Oświęcimia zostaną przeniesione poza obręb obozu. Tak zostało zadecydowane przez siedemnaście osobistości i żydowskich i katolickich, zgromadzonych za zamkniętymi drzwiami w niedzielę 23 lutego w rezydencji Edmunda Rothschilda w Pregny niedaleko Genewy, z zamiarem zakończenia polemiki wywołanej instalacją w październiku 1984 klasztoru w miejscu gdzie nazistowscy kaci przechowywali mordercze gazy oraz nadające się do spieniężenia ( ubrania, buty etc.) ich ofiar.

Pomimo “deklaracji oświęcimskiej” podpisanej przez władze katolickie i żydowskie dnia 22 lipca 1986 w Genewie, spotkanie w Pregny zostało otwarte w atmosferze niepokoju. W przemówieniu zagajającym prof.Ady Steg. prezydent Światowego Zjednoczenia Żydowskiego przypomniał, że założycielka klasztoru twierdziła, iż karmelitanki nie opuszczą swego klasztoru obecnego oraz, że nie miały bynajmniej zezwolenia żydowskiego, jako że “nie są zainteresowani Oświęcimiem, nie zbudowali tam pomnika i nie umarli tam”.

Na te wywody prof. Steg odpowiedział tak; “My którzyśmy przeżyli, jesteśmy rzecznikami /…/ i dodam zastępcami nieobecnych sześciu milionów naszych braci, których marzenia zostały brutalnie zduszone. Dźwigamy ciężki i cenny i święty ciężar ich pamięci /… / Oświęcim jest symbolem niejednego wydarzenia, lecz jednej rzeczy: tej rzeczy nie do pojęcia nie do pomyślenia i nie do wyrażenia jaką jest Shoah / Holokaust/ .

Orędzie żydowskie zostało wysłuchane w szczególności przez kard. Macharskiego, biskupa krakowskiego, a więc diecezji obrębie której znajdują się pozostałości, obozu zagłady w Oświęcimiu. Jego stanowisko jakby się zbliżyło do stanowiska swych odpowiedników zachodnich w ciągu kilku ku miesięcy, zwłaszcza od czasu, gdy udał się do Jerozolimy, by skupić się przy memoriale Jad Waszem poświęconym ofiarom Shoah. Ze swej strony kard. Decourtray arcybiskup Lyonu oświadczył , ze jest bardzo szczęśliwy i bardzo ulżony jako że przybył “zaniepokojony” na to zebranie, któremu przewodniczył Theo Klein, prezydent Rady Reprezentacyjnej Instytucji żydowskich we Francji – CRIF.

Delegacja katolicka. w której brał udział również kard. Lustiger, arcybiskup Paryża, zobowiązała się do utworzenia “poza obszarem Oświęcim -Brzezinka” ośrodka informacji i modlitwy przeznaczonego do “podsycania wymiany poglądów między kościołami europejskimi na temat Shoah oraz także na temat męczeństwa polskiego”, jak również “żeby przeciwstawiać się dezinformacji i banalizacji Shoah i przeciw rewizjonizmowi”. Jeśli chodzi o karmel to znajdzie on pomieszczenie w nowym ośrodku przeznaczonym, by popierać dialog między żydami a chrześcijanami mając na uwadze uczucia wyrażone w sposób uzasadniony przez delegacją żydowską” . W konsekwencji nie powinien mieć miejsca stały kult katolicki na terytorium obozów zagłady. Kard. Macharski zobowiązał się do czuwania nad realizacją tak ustalonego projektu, zaś dygnitarze katolicy zachodni ze swej strony zobowiązali się do zgromadzenia środków potrzebnych na ten cel i do realizacji projektu w ciągu 24 miesięcy.
Reprezentanci judaizmu,którzy domagali się tylko terminu dwunastu miesięcy, zgodzili się na przedłużenie, gdy rozmówcy zwrócili im uwagę, że w Polsce sprawy się toczą powoli.
Wszyscy uczestnicy zebrania ocenili, że doszli do wspólnego porozumienia, by “podkreślić” szczególny aspekt Shoah wśród tragedii hitlerowskiej, która tak ciężko poraniła narody Europy, zwłaszcza naród polski, jak również aby uznano tożsamość oraz wiarę każdego mężczyzny lub kobiety za życia oraz po śmierci”.
Kard. Lustiger został zobowiązany do zdania sprawy papieżowi z niniejszego zebrania.

Izabella Vishnic
/1/ Osobistości katolickie: Kard. Daneels /Belgia/, kard. Decourtray /Iyon/, kard. Lustiger /Paryź/. kard. Macharski Kraków/, ojcowie Dujardin, Dupuy. Musiał i Turowicz /swiecki/. Osobistości żydowskie: wielki rabin Sirat. pp. Gerard Riogner / Światowy Kongres żydowski/, Ady Steg /prezydent Światowego Zjednoczenia Izraelickiego/ , Theo Klein / prezydent CRIF, Chock prezydent konsystorza izraelskiego w Belgii, Ehrlich / przedstawiciel na Europę Bnai Brith międzynarodowego/. Tardes / prezydent rady konsultacyjnej organizacji żydowskich w Belgii/, pani Sabina Reitmann /zobowiazana do koordynacji/ oraz Hoffenberg / delegat Bnai Brith przy UNESCO.
Le Monde
Tlum H.M .KSC1995




Powyżej, kopie tłumaczenia, tłumacz Helena M. więźniarka oświęcimska, jedna z pierwszych, które osadzono w obozie. Była to kara za przewożenie cudzego listu, który zawierał niewłaściwe treści.

11 stycznia 1987
– Jan Błoński publikuje na łamach „Tygodnika Powszechnego” artykuł pt. Biedni Polacy patrzą na getto, w którym oskarża Polaków o współpracę z Niemcami w zagładzie Żydów.

22 lutego 1987 – w Genewie miało miejsce drugie spotkanie delegacji katolickiej i żydowskiej w sprawie Oświęcimia. Obie delegacje przyjechały w rozszerzonym składzie. Kościół katolicki reprezentowali: kard. Godfried Danneels, kard. Albert, kard. Jean Marie Lustiger, kard. Franciszek Macharski, bp Kazimierz Górny (sufragan krakowski), o. Bernard Dupuy i o. Jean Dujardin (członkowie Komisji Episkopatu Francji ds. Dialogu z Judaizmem), oraz ks. Stanisław Musiał SI i Jerzy Turowicz. Ze strony żydowskiej w spotkaniu udział wzięli: Tullia Ze vi, Rene Samuel Sirat, Theo Klein, Marcus Pardes, Ady Steg, Sam Hoffenberg – stały delegat loży masońskiej B’nai B’rith przy UNESCO w Paryżu, Ernest Ehrlich – przedstawiciel B’nai B’rith na Europę, Gerard Riegner – reprezentant Międzynarodowego Komitetu Żydowskiego dla Konsultacji Międzyreligijnych oraz Georges Schnek – przewodniczący konsystorza izraelskiego w Belgii. Zdaniem bpa Górnego (obecny ordynariusz diecezji rzeszowskiej), który jako jedyny nie podpisał wspólnej Deklaracji, w Genewie przeforsowany został punkt widzenia jednej strony. We wspólnie zredagowanej Deklaracji strona katolicka zobowiązała się do „,stworzenia ośrodka informacji, wychowania, spotkań i modlitwy“. W drugim punkcie jest mowa o tym, że nowy ośrodek „zostanie stworzony poza obszarem obozów Auschwitz i Birkenau. W Deklaracji wymienia się też cele mającego powstać ośrodka: „walka z dezinformacją i banalizacją shoah oraz z rewizjonizmem’ „ przyjmowanie grup odwiedzających obozy w celu uzupełnienia ich informacji „popieranie spotkań miedzy żydami i chrześcijanami „. Najważniejsza jest jednak końcowa część Deklaracji w której czytamy: „Ustanowienie tego Ośrodka stanowi kontynuację i konsekwencję zobowiązań podjętych w czasie spotkania w Genewie w dniu 22 lipca 1986 r. Zakłada ono, ze inicjatywa modlitwy Sióstr Karmelitanek znajdzie w tym nowym kontekście swoje miejsce, swoje potwierdzenie i swój prawdziwy sens i że będzie to świadczyć o uwzględnieniu uczuć słusznie wyrażonych przez delegację żydowską. Nie będzie więc stałego miejsca kultu katolickiego na terenach obozów Auschwitz i Birkenau. Każdy będzie mógł się tu skupić zgodnie z własnym sercem, własną religią i własną wiarą”. W punkcie czwartym jest mowa o tym, że kard. Macharski „będzie czuwał nad realizacją projektu” oraz., że będzie on „powiadamiał przewodniczącego Theo Kleina o postępach w realizacji tego projektu”.

25 lutego 1987 – kardynał Macharski w krótkim przemówieniu wygłoszonym przez Radio Watykan uzasadniał cele powstania ośrodka, prosił też siostry karmelitanki o modlitwę „żeby Pan Bóg pobłogosławił temu wielkiemu zamierzeniu”.

18 stycznia 1988 – prowincjał karmelitów bosych o. Dominik Wider wystosował list do wszystkich członków zakonu karmelitańskiego w Polsce. Pisał: „Od dłuższego czasu nasilają się złośliwe ataki żydowskie oraz nacisk moralny kard. Franciszka Macharskiego na nasze Siostry w Oświęcimiu, by same dobrowolnie wyraziły zgodę na przeniesienie się w inne miejsce. Argumentuje się miłością bliźniego, nieprzeszkadzaniu w dialogu Kościoła z Żydami, niedawaniu podstaw do ataku na Ojca świętego i Kościół w Polsce. (…) Złożyłem protest u ks. kard. Macharskiego, a także u przedstawiciela strony zachodniej, ks. kard. Lustigera. Odwołałem się także do N.O. Generała. Pragnę powiadomić, że prawie wszyscy biskupi krakowscy są oburzeni na ten nacisk wywierany na Siostry. Podobnie myśli duchowieństwo Oświęcimia i jego okolic, a także wielu wiernych. Wszyscy oni uważają, że Siostrom dzieje się krzywda oraz że Siostry powinny trwać w obecnie zajmowanym klasztorze – swojej własności. Proszę wszystkich naszych Braci i Siostry I, II, III Zakonu o modlitwę w intencji Sióstr, by Pan je umacniał, ochraniał i bronił. W nim, w Niepokalanej Dziewicy Karmelu i św. Józefie cała nasza nadzieja”.

24 czerwca 1988 – podczas wizyty w Austrii Jan Paweł II poparł powstanie ośrodka. Papież powiedział: „Spośród wielorakich inicjatyw, jakie w duchu Soboru podejmowane są dzisiaj na rzecz dialogu żydowsko-chrześcijańskiego, pragnę wskazać na powstający w Polsce ośrodek informacji\ wychowania spotkań i modlitwy.”

26 lipca 1988 – na Żwirowisku należącym do klasztoru sióstr karmelitanek ustawiono krzyż. Inicjatorem ustawienia krzyża był ks. Stanisław Górny, brat biskupa rzeszowskiego Kazimierza Górnego i były proboszcz parafii św. Maksymiliana Męczennika w Oświęcimiu. Ks. S. Górny wspominając tamto wydarzenie powiedział: „Byli więźniowie prosili nas, księży, żeby to miejsce, znajdujące się poza obozem, uczcić symbolem wiary katolickiej. Siostry karmelitanki bose, znajdujące się już wówczas w oświęcimskim klasztorze od 1984 r., zgodziły się na ustawienie krzyża”

27stycznia 1989 – metropolita krakowski kardynał Macharski skierował do wiernych w Oświęcimiu specjalny list, w którym poparł usunięcie sióstr z zajmowanego od 1984 r. klasztoru. Kardynał napisał, że „siostry będą wypełniać swoje powołanie w ich własnym nowym klasztorze, gdy tylko zostanie on wybudowany na wydzielonym terenie w obrębie Centrum, z którym siostry będą pozostawały w duchowej łączności.”

14 lutego 1989 – arcybiskup Lyonu, kardynał Decourtray wystosował list do przewodniczącego Rady Przedstawicielskiej Instytucji Żydowskich we Francji i Europejskiego Kongresu Żydowskiego Theo Kleina. W swym liście Kardynał przeprasza środowiska żydowskie za niedotrzymanie zobowiązań genewskich. Poza przeszkodami natury administracyjnej w budowie nowego klasztoru i Centrum, kard. Decourtray wskazuje „na trudności związane z polską opinią publiczną i narodową W liście Kardynała znalazły się też fragmenty obrażające siostry karmelitanki, które rzekomo wyraziły zgodę na opuszczenie klasztoru. W liście czytamy: „Dzisiaj siostry zaakceptowały decyzję budowy nowego klasztoru. Akceptacja ta stanowi fakt najwyższej wagi. Siostry osiadły w Oświęcimiu, aby się modlić za zmarłych. Ten ich gest w żaden sposób nie wyrażał lekceważenia męczeństwa narodu żydowskiego. Obecnie, w sposób nieodwołalny zaakceptowały decyzję przeniesienia klasztoru, rozumiejąc wyrażoną przez ich arcybiskupa intencję Kościoła katolickiego, by uszanować shoah. Pragną one przez ten akt posłuszeństwa przyczynić się do postępu w stosunkach między żydami i katolikami3 realizują w ten sposób życzenie Soboru Watykańskiego II zawarte w „Nostra aetate” i przyjmując postawę, do jakiej nieustannie wzywa Papież Jan Paweł II”. Na koniec Kardynał zapewnia Żydów, iż wkrótce „zwróci się z prośbą do przełożonego generalnego zakonu karmelitów o podjęcie kroków w celu prowizorycznego przeniesienia sióstr w oczekiwaniu na ukończenie nowego klasztoru”.

9 marca 1989 – za przeniesieniem sióstr do nowego klasztoru opowiedział się także Episkopat Polski. W komunikacie Episkopatu czytamy: „biskupi polscy uznają wielką ważność realizowanego przez metropolitę krakowskiego kard. Franciszka Macharskiego Centrum Informacji, Wychowania, Spotkań i Modlitwy, które ma obejmować również nowy klasztor sióstr karmelitanek”.

17 maja 1989 – Wyżsi Przełożeni Zakonów Męskich w Polsce, zebrani na spotkaniu plenarnym w dniach 16-17 maja 1989 r. w Warszawie sprzeciwili się usunięciu sióstr karmelitanek z zajmowanego klasztoru. „Jesteśmy głęboko przekonani, że klasztor Karmelitanek Bosych, który jest ich własnością, znajduje się na właściwym i godnym miejscu w naszej Ojczyźnie i nie narusza niczyich praw i nikogo nie krzywdzi” - napisali Wyżsi Przełożeni Zakonów Męskich w Polsce.

14 lipca 1989 – sześciu członków Związku Studentów Żydowskich USA na czele z rabinem Avi Weissem wtargnęło na teren klasztoru karmelitanek. Przyjechali oni z grupą dziennikarzy i ekipą telewizyjną. Jeden ze świadków zdarzenia tak opisał to wydarzenie: „Tymczasem rozpoczęli oni (Żydzi - przyp. S.C.) próby wyważenia drzwi wejściowych. Gdy nie udało się to, poprzestali na dobijaniu się przeskoczyli też boczne parkany pomiędzy dziedzińcem a ogrodem, usiłując dostać się do środka przez okna (zakratowane), wygrażali też pięściami, krzyczeli”.
 
Joomla 1.5 Templates by Joomlashack