A Free Template From Joomlashack

A Free Template From Joomlashack

Drodzy Państwo

Niniejsza strona jest kontynuacją mojej wcześniejszej witryny:

http://hamburgpol.w.interia.pl/

stworzonej 13 sierpnia 2004 roku dzięki pomocy ś.p. Ryszarda,  członka założyciela NSZZ "Solidarność", wspaniałego patrioty i ofiarnego przyjaciela.

 

 

 

KSIĄŻKI ON-LINE

 

Uwaga
- nowa książka na witrynie:

Jean-Baptiste Bouchaud

MIŁOŚĆ ZA MIŁOŚĆ

Życie zakonne św. Rafała Kalinowskiego

Zapraszam do lektury

 

 

Książka "Dogmat Świętych Obcowanie" do której tekst zebrał i opracował w 1980 roku mói Tata
ś.p. Bernard Paweł Jan Tuszyński

 

Herman Cohen - Augustyn-Maria od Najsw. Sakramentu

 

Życie ojca Hermana
- Augustyna-Marii
od Najśw. Sakramentu

Książka wydana przez Siostry Miłosierdzia z Łagiewnik 1898 r

"Źródłem, z którego wypłynęły potoki miłości, siłą, która sprowadziła wylew dotąd nieznanej radości - była wiara święta. Nie ma jej ani w judaizmie, ani w schizmie, lecz tylko w jednym prawdziwym Kościele Katolickimi, W tym Kościele jedynie każdy z obu  naszych nawróconych  źródło wody żywej dla duszy swojej, spragnionej prawdy, mogli znaleźć.
Oby  życiem O. Hermana Cohena  i siostry Natalii Naryszkin, zostający poza obrębem Kościoła zostali oświeceni , że tylko w Kościele św. katolickim - wiara żywot wieczny daje."

Fragment listu Św. Rafała Kalinowskiego do tłumaczki w Łagiewnikach,
11 września 1898 r.

TEKSTY

 

Ks. prof. Franciszek Cegiełka

Nasz święty Rafał Kalinowski

 

 

 

Cudowny obraz, który Św. Faustyna nazwała "Król Miłosierdzia", namalował według słów s. Faustyny Eugeniusz Kazimierowski

W kulcie Miłosierdzia Bożego obraz Króla Miłosierdzia odgrywa pierwszorzędną rolę. Dlatego s. Faustyna przywiązywała do jego poprawności wielką wagę. W obrazie tym odróżniała ona cechy istotne i polecała czuwać, by one były zachowane.

"W dniu 23.09.2005 roku Litwini podstępnie zabrali z polskiego kościoła św. Ducha w Wilnie obraz Jezu Ufam Tobie i to mimo tego że kardynał Baczkis (prymas Litwy) publicznie ogłosił że obraz nie będzie zabrany po kryjomu. Obraz został przeniesiony do pobliskiego kościoła św. Trójcy a w zasadzie kaplicy. Kościół ten przez scianę sąsiaduje z głośnym nocnym klubem Oryginal obrazu Jezu Ufam Tobie w czasach sowieckich zostal przechowany przez wileńskich Polaków i od 20 lat znajdował się w Kościele św. Ducha."

Żródło cytatu

Stronę ogląda

 

• Initium sapientiae timor Domini  - Początkiem mądrości - bojaźń Pańska
(Psalm 111,10)

• Za wielu milczy!
Milczący obserwatorzy, nie zajmujący konkretnego stanowiska - bez odwagi pouczenia - są przed Bogiem współwinni w nieszczęściu Kościola 
Św. Hildegard
von Bingen (1098-1179)

• Największym wrogiem chrześcijaństwa są sami chrześcijanie,
jeśli są tchórzliwi i wygodni.  
Ks. abp prof. dr hab.
Stanisław Wielgus

 

 

 

 

Św. Michał Archanioł

 

 

 

 

Wy Polacy,
przez niniejszy ucisk oczyszczeni i miłością wspólną silni, nie tylko będziecie się wzajem wspomagali, nadto poniesiecie ratunek innym narodom i ludom, nawet wam niegdyś wrogim.

Cześć Maryi i Świętego Sakramentu zakwitnie w całym narodzie polskim.

Najwyżej zaś Pan Bóg was wyniesie, kiedy dacie światu
WIELKIEGO PAPIEŻA.

Bóg żąda od was walki w duchu Chrystusowym, i w duchu Jego Świętych.

Bł. ks. Bronisław Markiewicz
"Bój bezkrwawy", 1908

 

 

 

Św. Ekspedyt

 

Nowenna
do św. Expedyta

 

Wnuczka Króla Jana III Sobieskiego Klaryska .Emmanuela Teresaod Jezusa

 Maria Anna,Karolina, Józefa Dominika  urodziła się 4 sierpnia 1696 r w Brukseli -Klaryska ,,Emanuela Teresa od Jezusa,,

Jej dziadkami byli: książę elektor Bawarii Ferdynand Maria Wittelsbach i Henrietta Adelajda Sabaudzka

oraz

król Polski Jan III Sobieski i Maria Kazimiera d’Arquien.

Maria Anna von Bayern (1696–1750)
(* 4. August 1696 in Brüssel; † 9. Oktober 1750 in München) war eine bayerische Prinzessin.
Das Bild zeigt Prinzessin Maria Anna Karolina von Bayern (1696–1750) nach ihrem Eintritt ins Münchner Angerkloster
Maria Anna Karoline war die einzige Tochter des Kurfürsten Maximilian II. Emanuel von Bayern (1662–1726) aus dessen Ehe mit Therese Kunigunde (1676–1730), Tochter des polnischen Königs Johann III. Sobieski. Sie war die ältere Schwester des späteren Kaisers Karl VII.
 
„Im Alter von drei Jahren erkrankte die Prinzessin an Rachitis, einer damals unheilbaren Krankheit. Immer wieder wurden Ärzte konsultiert und verschiedene Therapien ausprobiert. Ihre Gesundheit blieb zart. Neben einer Rückgratverkrümmung zeigte sich mangelndes Wachstum und eine Starerkrankung am linken Auge. Wie sehr der Kurfürst um das Wohlergehen des Kindes bemüht war, zeigt sich in Inventarlisten und Briefen.“
Die Prinzessin genoss die höfische Ausbildung ihrer Zeit.
Dabei wurde ihre Musikalität besonders gefördert. Sie beherrschte eine Vielzahl von Instrumenten und zeigte Freude am Tanz.
 
Nach der Zweiten Schlacht bei Höchstädt am 13. August 1704 trennte ein zehnjähriges
Exil den Kurfürsten Max Emanuel von Frau und Kindern.
Therese Kunigunde verließ die Münchner Residenz im Februar 1705 um sich mit ihrer Mutter in Venedig zu treffen.
Ihre Heimreise im Mai 1705 scheiterte an der österreichischen Grenze
Gleichzeitig, am 16. Mai 1705 wurde München von 3.200 kaiserlichen und pfälzischen Truppen besetzt.
Ohne Vater und Mutter befand sich Maria Anna Karoline nun mit ihren sechs jüngeren Brüdern in de
 
Elf Jahre lang, von ihrem zehnten bis zu ihrem einundzwanzigsten Lebensjahr, hütete Max Emanuels einzige Tochter Maria Anna Caroline die Residenz und bildete die Nachrichtenzentrale für die verstreute Familie.“[
Das Schicksal der heranwachsenden Prinzessin spitzte sich weiter zu, da ihre ältesten Brüder, der Thronfolger Karl Albrecht, Philipp Moritz, Ferdinand Maria und Clemens August unter starker Bewachung mit dem Vorwand, eine Lustreise zu machen, ins damals feindliche Ausland nach Klagenfurt gebracht wurden. „1709 hatte sie den Tod ihres jüngsten, erst während der Trennung der Eltern geborenen Bruders, des Prinzen Max Emanuel, ertragen müssen. Der andere, noch in München verbleibende Bruder, Johann Theodor von Bayern, war noch 1712 aus der kurfürstlichen Residenz nach Graz gebracht worden.
 
 
Die Unterbringung der Prinzessin im Ostflügel der Münchner Residenz war standesgemäß.
„Hundert Diener und zweiundsiebzig Pferde standen ständig zur Verfügung.
Außerdem hatte die junge Dame einen Kaplan, einen Arzt, einen Sprachlehrer und einen Tanzlehrer
 
„Trotz der Entfernung – ein Brief von München nach Brüssel brauchte einen Monat – versäumte der Kurfürst nicht, die Korrespondenz mit seiner Tochter zu pflegen. Ungeduldig wartete er auf die Post der Prinzessin.
Allein im Nachlaß der Prinzessin haben sich insgesamt 88 Briefe des Kurfürsten erhalten, von der Mutter,
Therese Kunigunde sind 11 Briefe verzeichnet.“
 
Am 10  April 1715 war die kurfürstliche Familie nach mehr als zehnjähriger Trennung wieder vereint.
Langsam stellte sich in der Münchner Residenz ein Familienleben ein, es herrschte bald der alte Glanz des Hoflebens,
an dem Maria Anna Karoline mit zunehmender Gewandtheit teilnahm.
Prinzessin Maria Anna als Klarissin
Bereits in jungen Jahren hatte sich bei der Prinzessin trotz der Lebensfreude eine tiefe Frömmigkeit gezeigt.
Der Tod ihres Bruders Philipp Moritz, der am 12. März 1717 während seines Theologiestudiums in Rom an den Masern starb und eine unglückliche Liebe zu ihrem polnischen Onkel, dem Prinzen Konstantin Sobieski, während dessen Besuchs in München waren weitere Beweggründe, sich Gott zu weihen.
Ein schon länger bestehender Kontakt zum Münchner Angerkloster bewog sie, dort kurz vor Weihnachten 1718 einen einwöchigen Exerzitienaufenthalt zu nehmen. Danach stand der Entschluss zum Ordenseintritt fest. Ihr Vater bestand auf der Idee, sie ein zweites Mal geistliche Übungen, diesmal bei den weniger strengen Salesianierinnen, machen zu lassen. Am 3. Juli 1719 erklärte sie ihren endgültigen Entschluss zum Eintritt in den Orden der Heiligen Klara.
 
Nach einem schweren Kampf mit ihren Eltern  trat Maria Anna Karoline, die als Erwachsene als „etwas verwachsen und auf einem Auge fast blind“ beschrieben wurde, unter dem Namen Theresa Emanuela vom Herzen Jesu am 29. Oktober 1719 in das Klarissenkloster Sankt Jakob am Anger in München ein, da sie am Hof- und Weltleben Missbehagen fühlte.[8] Ihr Ordensname leitete sich von den Vornamen ihrer Eltern ab. Im Kloster führte sie bis zu ihrem Tod das strenge Leben einer Klarissin. Dazu gehörten neben strengem Beten und Fasten wöchentliches Geißeln, regelmäßiger Schlafentzug und keinerlei Kontakt jenseits der Klostermauern.
 
Ihre Eltern hat sie am Tag ihrer feierlichen Einkleidung, am 28. Oktober 1719, zum letzten Mal gesehen. Augenzeugen berichteten, dass die Prinzessin ihre Angehörigen bat, ihr die goldblonden Haare abzuschneiden. Dem Vater jedoch war es unmöglich, dies zu tun. „Als seine Kurf. Durchl. auf die abermalige Bitte, welche die Prinzessin knieend an ihn richtete, er möchte ihr doch mit der Scheere zur Hand nahm, fühlte er sich so heftig in seiner Zärtlichkeit ergriffen, daß er die Scheere fallen ließ und, heiße Thränen vergießend, aus dem Kloster eilte, wohin er erst wieder zurückkehrte, als die Prinzessin bereits eingekleidet war.“[3]
 
Im Jahr 1744 empfing sie im Kloster ihren kaiserlichen Bruder für einen über einstündigen Besuch.
 1747 erlitt Maria Anna einen Schlaganfall, blieb ihre letzten drei Lebensjahre teilweise gelähmt, starb im Rufe der Heiligkeit und wurde im Jakobskloster am Anger beigesetzt. Dort ruhten schon ihre Verwandten Agnes von Bayern († 1352), eine Tochter Kaiser Ludwig IV., die hier als Klosterschülerin und Stigmatisierte gestorben war,[10] sowie die Nonne Barbara von Bayern (1454–1472), eine Tochter Herzogs Albrecht III. Beider Gebeine lagen seit 1703 in einem erneuerten Sarg.
 
Als das Angerkloster säkularisiert wurde bettete man auch die Überreste Prinzessin Maria Annas in den Sarg der beiden anderen und überführte ihn auf Befehl König Maximilians I. 1809 in die Fürstengruft der Münchner Frauenkirche.
 
Dort ruhen die drei Prinzessinnen aus dem Angerkloster in einem Gemeinschaftsgrab und sind auf der gleichen Grabplatte verzeichnet.
An dem Sarg brachte man eine Metallplatte mit folgender Inschrift an„Gebeine von Clarissinen am Anger, aus dem Hause Bayern, die einst nach dem Tode der Einzelnen, ein einzelnen Särgen in dem Kloster geborgen, jetzt aber auf Befehl des Königs, in diesem einen Sarg gesammelt und in diese Kirche übertragen worden sind, am 20. Februar 1809“
 
Brat   
Philipp Moritz Maria Dominik(us) Joseph von Bayern (* 5. August 1698 in Brüssel; † 12. März 1719 in Rom) war ein bayerischer Prinz und postum erwählter Fürstbischof von Paderborn und Münster.
Leben[Bearbeiten]
Philipp Moritz war ein Sohn des Kurfürsten Maximilian II. Emanuel von Bayern (1662–1726) aus dessen Ehe mit Therese Kunigunde (1676–1730), Tochter des polnischen Königs Johann III. Sobieski.
Im Jahr 1717 ging Philipp Moritz gemeinsam mit seinem jüngeren Bruder Clemens August zur theologischen Ausbildung nach Rom. Hier starb Philipp Moritz erst 20-jährig an den Masern. In Unkenntnis über den Tod des Prinzen wählte ihn das Paderborner Domkapitel am 14. März 1719 zum Bischof von Paderborn und das Kapitel in Münster am 21. März, beide Male einstimmig, zum Bischof von Münster
 Die Todesnachricht traf am 22. März schließlich in Paderborn ein. Die Kapitel entschieden sich nach einer kurzen Sedisvakanz für Philipp Moritz’ Bruder Clemens August.Die Glückwunschadresse der Jesuiten zeigt auf dem Kupferstich des Titelblatts die Stadt unter einem Sternenhimmel mit dem Sternzeichen Zwilling, welches die Brüder symbolisieren soll. Während Clemens August im Glanz erscheint, versinkt Philipp Moritz in dieser Darstellung im Dunkel.
Philipp Moritz wurde in der Kirche Santa Maria della Vittoria in Rom bestattet.
 
 
Brat 
Ferdinand Maria Innozenz Joseph Michael von Bayern (* 5. August 1699 in Brüssel; † 9. Dezember 1738 in München) war ein bayerischer Prinz und kaiserlicher Generalfeldmarschall.
In kaiserlichen Diensten wurde Ferdinand Maria Innozenz 1738 kaiserlicher Generalfeldmarschall und Reichsgeneralfeldzeugmeister.[1] Seine Grabstätte befindet sich in der Theatinerkirche.
Ferdinand Maria Innozenz heiratete am 5. Februar 1719 in Reichstadt Anna Maria (1693–1751), Tochter des Pfalzgrafen Philipp Wilhelm August von Neuburg, mit der er folgende Kinder hatte:
Maximilian Joseph Franz (1720–1738)
Klemens Franz de Paula (1722–1770)∞ 1742 Pfalzgräfin Maria Anna von Pfalz-Sulzbach (1722–1790)
Klemens August Ferdynand Maria Hiacynt Wittelsbach OT (ur. 17 sierpnia 1700 w Brukseli, zm. 6 lutego 1761 w Ehrenbreitstein) – książę bawarski, elektor, arcykanclerz Włoch, arcybiskup Kolonii w latach 1723-1761, biskup Ratyzbony, Münsteru, Paderborn, Hildesheim, Osnabrück.
Teresa Kunegunda Sobieska herbu Janina (ur. 4 marca 1676, na Wawelu w Krakowie, zm. 10 marca 1730, w Wenecji)
królewna polska, księżna bawarska.
Troy Teresa Kunegunda Sobieska.jpg
Córka króla Jana III Sobieskiego i Marii Kazimiery d’Arquien.
Po śmierci Marii Antoniny Habsburżanki, została 15 sierpnia  1695 drugą żoną elektora Bawarii Maksymiliana II Emanuela.
Od tej chwili znana była jako Kurfürstin Therese Kunigunde.
Po klęsce Maksymiliana II Emanuela  13 sierpnia 1704 r w bitwie pod  BLANHEIM Höchstädt an der Donau i jego wycofaniu się poza granicę Bawarii, Teresa Kunegunda została 17 sierpnia 1704 r regentką elektoratu czuwając przez kilka miesięcy nad resztką wojsk, a także administracją okupowanym krajem.
Kiedy opuściła Bawarię by zobaczyć się z matką okazało się, że wojska cesarskie nie chcą ją przepuścić z powrotem do kraju.
Dziesięć lat spędziła na wygnaniu, wróciła do Monachium dopiero 10 kwietnia  1715.
Po śmierci męża opuściła Bawarię i reszty życia dokonała w Wenecji.
Była jedynym dzieckiem Jana Sobieskiego, które zasiadło na tronie.
Miała dziesięcioro dzieci (z czego tylko pięć przeżyło dzieciństwo), w tym aż dziewięciu synów:
bezimienny – urodzony martwy (1695),
Maria Anna Karolina (1696-1750), zakonnica pod imieniem Therese Emanuele de corde Jesu,
Karol VII Albrecht (1697-1745), Święty Cesarz Rzymski w latach 1742–1745,
Filip Maurycy Maria (1698-1719),
Ferdynand Maria Innocenty (1699-1738),
Klemens August (1700-1761),
Wilhelm (1701-1704),
Alojzy Jan Adolf (1702-1705),
Jan Teodor (1703-1763),
Maksymilian Emanuel Tomasz (1704-1709).
 
portret małej Teresy Kunegundy Sobieskie, Zamek w Oleskuportret małej Teresy Kunegundy Sobieskie, Zamek w Olesku
 
 Dziadek Ferdynand Maria Wittelsbach (ur. 31 października 1636 Monachium - zm. 26 maja 1679 Oberschleißheim)
– elektor Bawarii w latach 1651-1679.
Ferdinand Maria of Bavaria.jpg
 
Syn pierwszego elektora Bawarii Maksymiliana I i jego drugiej żony arcyksiężniczki austriackiej Marii Anny Habsburg.
Jego dziadkami byli: Wilhelm V i Renata Lotaryńska oraz cesarz Ferdynand II Habsburg i Maria Anna Wittelsbach.
 
Po śmierci ojca w 1651 został elektorem Bawarii, jednak ze względu na młody wiek regencję sprawowali matka Maria Anna Habsburg ( siostra Polskiej Królowej Cecyli Renaty )oraz wuj Albert Wittelsbach. Uroczysta koronacja odbyła się 31 października 1654 roku. Ferdynand wprowadził w Bawarii rządy absolutyzmu, na którym wzorowały się pozostałe kraje niemieckie. Mimo poparcia Francji, w 1657 nie ubiegał się o koronę cesarską. Również dzięki swojej polityce względem Francji udało mu się utrzymać w Bawarii pokój. Dzięki wprowadzeniu zasad merkantylizmu Bawaria znacznie szybciej od innych krajów niemieckich podźwignęła się pod względem gospodarczym po zniszczeniach wojny trzydziestoletniej
 
25 czerwca 1652 w Monachium poślubił księżniczkę Henriettę Adelajdę Sabaudzką, córkę Wiktora Amadeusza I, księcia Sabaudii i Krystyny Marii Burbon.
 
 Babcia -Henrietta Adelajda Sabaudzka (ur. 6 listopada 1636 w Turynie; zm. 13 czerwca 1676 w Monachium), księżniczka Sabaudii, księżna Bawarii.
 
Henrietta Adelajda urodziła się w Turynie jako córka Wiktora Amadeusza I, księcia Sabaudii, który zmarł kiedy miała rok.
Jej matką była Krystyna Maria Burbon, córka Henryka IV, króla Francji, i królowej Marii Medycejskiej.
Koronacja jej babci 
Dziadkowie z jej mamą 
 
Krystyna Burbon (ur. 10 lutego 1606, zm. 27 grudnia 1663) – regentka Sabaudii w latach 1637-1663.
Christine France Savoy.jpgArms of Christine of France (1606-1663), Duchess of Savoy.jpg
 
Jej wujami ze strony matki byli: Ludwik XIII Burbon, król Francji, Mikołaj Henryk, książę Orleanu i Gaston,
książę Andegawenii, Alençon i Orleanu.
Jej wujkami przez małżeństwo byli: Filip IV Habsburg, król Hiszpanii i Karol I Stuart, król Anglii.
 
8 grudnia 1650 roku wyszła za mąż za Ferdynanda Marię, przyszłego elektora Bawarii. Następnego roku mąż Henrietty został elektorem, po śmierci jego ojca Maksymiliana I Bawarskiego. Henrietta miała duży wpływ na bawarską politykę. Zawiązano sojusz pomiędzy Francją a Bawarią przeciwko Austrii. Miała również duży wpływ na budowę Theatinerkirche i pałacu Nymphenburg. Zapraszała do Monachium wielu włoskich artystów i wprowadziła włoską operę do Bawarii. Zmarła w Monachium.
 
Małżeństwo doczekało się ośmiorga dzieci:
 
Maria Anna (1660-1690), żona Ludwika Burbona, delfina Francji
 
Maksymilian II Emanuel (1662–1726), elektor Bawarii
Józef Klemens (1671–1723), elektor i arcybiskup Kolonii
 
Wioletta Beatrycze (1673-1731), żona Ferdynanda (III) Medyceusza
 

 
Joomla 1.5 Templates by Joomlashack