A Free Template From Joomlashack

A Free Template From Joomlashack

Drodzy Państwo

Niniejsza strona jest kontynuacją mojej wcześniejszej witryny:

http://hamburgpol.w.interia.pl/

stworzonej 13 sierpnia 2004 roku dzięki pomocy ś.p. Ryszarda,  członka założyciela NSZZ "Solidarność", wspaniałego patrioty i ofiarnego przyjaciela.

 

 

 

KSIĄŻKI ON-LINE

 

Uwaga
- nowa książka na witrynie:

Jean-Baptiste Bouchaud

MIŁOŚĆ ZA MIŁOŚĆ

Życie zakonne św. Rafała Kalinowskiego

Zapraszam do lektury

 

 

Książka "Dogmat Świętych Obcowanie" do której tekst zebrał i opracował w 1980 roku mói Tata
ś.p. Bernard Paweł Jan Tuszyński

 

Herman Cohen - Augustyn-Maria od Najsw. Sakramentu

 

Życie ojca Hermana
- Augustyna-Marii
od Najśw. Sakramentu

Książka wydana przez Siostry Miłosierdzia z Łagiewnik 1898 r

"Źródłem, z którego wypłynęły potoki miłości, siłą, która sprowadziła wylew dotąd nieznanej radości - była wiara święta. Nie ma jej ani w judaizmie, ani w schizmie, lecz tylko w jednym prawdziwym Kościele Katolickimi, W tym Kościele jedynie każdy z obu  naszych nawróconych  źródło wody żywej dla duszy swojej, spragnionej prawdy, mogli znaleźć.
Oby  życiem O. Hermana Cohena  i siostry Natalii Naryszkin, zostający poza obrębem Kościoła zostali oświeceni , że tylko w Kościele św. katolickim - wiara żywot wieczny daje."

Fragment listu Św. Rafała Kalinowskiego do tłumaczki w Łagiewnikach,
11 września 1898 r.

TEKSTY

 

Ks. prof. Franciszek Cegiełka

Nasz święty Rafał Kalinowski

 

 

 

Cudowny obraz, który Św. Faustyna nazwała "Król Miłosierdzia", namalował według słów s. Faustyny Eugeniusz Kazimierowski

W kulcie Miłosierdzia Bożego obraz Króla Miłosierdzia odgrywa pierwszorzędną rolę. Dlatego s. Faustyna przywiązywała do jego poprawności wielką wagę. W obrazie tym odróżniała ona cechy istotne i polecała czuwać, by one były zachowane.

"W dniu 23.09.2005 roku Litwini podstępnie zabrali z polskiego kościoła św. Ducha w Wilnie obraz Jezu Ufam Tobie i to mimo tego że kardynał Baczkis (prymas Litwy) publicznie ogłosił że obraz nie będzie zabrany po kryjomu. Obraz został przeniesiony do pobliskiego kościoła św. Trójcy a w zasadzie kaplicy. Kościół ten przez scianę sąsiaduje z głośnym nocnym klubem Oryginal obrazu Jezu Ufam Tobie w czasach sowieckich zostal przechowany przez wileńskich Polaków i od 20 lat znajdował się w Kościele św. Ducha."

Żródło cytatu

Stronę ogląda

 

• Initium sapientiae timor Domini  - Początkiem mądrości - bojaźń Pańska
(Psalm 111,10)

• Za wielu milczy!
Milczący obserwatorzy, nie zajmujący konkretnego stanowiska - bez odwagi pouczenia - są przed Bogiem współwinni w nieszczęściu Kościola 
Św. Hildegard
von Bingen (1098-1179)

• Największym wrogiem chrześcijaństwa są sami chrześcijanie,
jeśli są tchórzliwi i wygodni.  
Ks. abp prof. dr hab.
Stanisław Wielgus

 

 

 

 

Św. Michał Archanioł

 

 

 

 

Wy Polacy,
przez niniejszy ucisk oczyszczeni i miłością wspólną silni, nie tylko będziecie się wzajem wspomagali, nadto poniesiecie ratunek innym narodom i ludom, nawet wam niegdyś wrogim.

Cześć Maryi i Świętego Sakramentu zakwitnie w całym narodzie polskim.

Najwyżej zaś Pan Bóg was wyniesie, kiedy dacie światu
WIELKIEGO PAPIEŻA.

Bóg żąda od was walki w duchu Chrystusowym, i w duchu Jego Świętych.

Bł. ks. Bronisław Markiewicz
"Bój bezkrwawy", 1908

 

 

 

Św. Ekspedyt

 

Nowenna
do św. Expedyta

 

14 marca 1745 Hamburg opłakuje wnuka Króla Jana III Sobieskiego Cesarza Karola VII -wnuka Króla Jana III Sobieskiego

14 marca 1745 Hamburg  opłakuje  Cesarza Rzymsko-Niemieckiego 
 Karola VII wnuka Króla Polski Jana III Sobieskiego
Praprawnuka Króla Francji Henryka IV
Karol Vii i jego małżonka -siostra Polskiej Królowej Marii Józefy 
W 1745 r Niemcy opłakiwały swego władcę  Cesarza Karola VII
–wnuka Króla Polski Jana III Sobieskiego  
zmarł 20 stycznia 1745 r w Monachium -Niemieckim Rzymie 
założonym 14 czerwca 1158 r przez Henryka Lwa przodka 
3 Królowej Polski
Małgorzaty Brandenburskiej(praprawnuczki św Jadwigi Sląskiej )
 zmarłej 10 kwietnia 1315 w Ratzenburgu założonym przez Henryka Lwa w 1154 r 
Od 17 sierpnia 1704 Regentką Bawarii w założonym przez Henryka Lwa Monachium 
była córka Króla Jana III Sobieskiego Teresa Kunegunda urodzona 4 marca 1676 r na Wawelu 
Babcia Cesarza Rzymskiego -Karola VII 
 
 
Żałobną muzykę ku czci Cesarza Karola VII zmarłego 20 stycznia 1745 r w Monachium wykonano 14 marca 1745 r w
5 głównych Kosciołach Hamburga  kompozytorem był  Georg Philipp Telemann
Cesarz Karol, z Bożej łaski uświęcony i wybrany cesarz rzymski, po wieki August,
król Niemiec i Czech, książę Górnej i Dolnej Bawarii oraz Górnego Palatynatu Reńskiego, hrabia-palatyn Renu,
arcyksiążę Austrii, książę elektor Świętego Cesarstwa Rzymskiego, landgraf Leuchtenbergu etc. etc. etc.
 
 
Hamburg Kosciół św Józefa Altona 
Tereny Misyjne Arcybiskupa Klemensa Augusta -brata Cesarza Karola VII
 
 
 
 
Wnuk Króla Polski  Jana III Sobieskiego i regenta Bawarii Ferdynanda  Marii  Wittelsbacha.
zmarły 20 stycznia 1745 r w Monachium 
Karol VII Bawarski (niem.) Karl Albrecht von Bayern urodził się  6 sierpnia 1697 w Brukseli
– elektor Bawarii 1726–1745 (jako Karol Albert), król Czech 1741-1743, Święty Cesarz Rzymski 1742–1745
Pochodził z rodu Wittelsbachów, był synem elektora bawarskiego Maksymiliana II Emanuela i Teresy Kunegundy Sobieskiej,
wnukiem króla Polski Jana III Sobieskiego ,
praprawnukiem cesarza Ferdynanda II Habsburga i Króla Francji Henryka IV ,
Jego żona Maria Amalia Habsburg była  siostrą ostatniej Królowej Polski Marii Józefy córek cesarza Józefa I Habsburga.
Jako dziecko był zakładnikiem w rękach Habsburgów austriackich.
Wychował się w Austrii i uczęszczał do kolegium jezuickiego w Grazu.
W 1726 roku po śmierci ojca Maksymiliana II Emanuela Wittelsbacha objął tron w Bawarii..
W 1740 roku po śmierci Karola VI wypowiedział wojnę Austrii i przy wsparciu Prus i Francji wkroczył ze swoją armią na terytorium Cesarzowej Marii Teresy
W listopadzie 1741 roku zdobył Pragę i podporządkował sobie Czechy.
8 grudnia 1741 roku został koronowany na króla czeskiego.
24 stycznia 1742 roku na sejmie we Frankfurcie nad Menem wybrany został cesarzem 
12 lutego 1742 roku koronowany został na cesarza i przyjął tronowe imię Karola VII.
Niezwykła koronacja Cesarza Karola VII  odbyła się w
 1000 lecie pierwszego synodu zwołanego przez św Bonifacego we Franfurcie nad Menem
Cesarz koronowany został przez swojego brata  Arcybiskupa Klemensa Augusta ( Biskupa 5 kosciołów ) 
 
48 letni Cesarz Karol VII zmarł 20 stycznia 1745 r w Monachium i został pochowany w kościele teatynów w Monachium
Kosciół ten to  fundacja dziękczynnej za urodziny jego ojca Maxymiliana Emmanuela
Jego następcą na tronie Bawarii został syn Maksymilian III Józef Wittelsbach.
5 października 1722 w Wiedniu poślubił arcyksiężniczkę Marię Amalię Habsburg
córkę cesarza Józefa I i siostrę ostatniej Polskiej Królowej Marii Józefy 
 
 21  Choral: Wer hofft in Gott und dem vertraut
Georg Philipp Telemann (1681-1767): Trauermusik für Karl VII TVWV4:13 "Ich hoffete aufs Licht", CD
https://www.jpc.de/jpcng/cpo/detail/-/art/Georg-Philipp-Telemann-1681-1767-Trauermusik-f%FCr-Karl-VII-TVWV413-Ich-hoffete-aufs-Licht/hnum/9797998
 
Przed Kosciołem Teatinów 2 sierpnia 1914 1 zdjęcie Hitlera -ulubiona scena jego teatru do 1945 r 
 finansowany przez Franza Hanfstaengl
 
Rezydencja Cesarza  zburzona przez aliantów w 1944 r 
Pałac  Teresy Kunegundy   mamy Karola VII-Bluteburg -przy pałacu pomnik więzniów Dachau 
 
 
 Rodzina Cesarza  Karola Vii Dziadkowie -rodzice 
 
Dziadek Król Jan 
Dziadek Jan Sobieski w Niebie od 11 listopada 1703 r 
 
Wnukowie Króla Jana III Sobieskiego Monachium 1703 portrety dla Królowej Marysieńki w Rzymie 
 
Kosciól Trójcy św w Monachium -główyny ołtarz -fundacja Teresy Kunegundy Sobieskiej -mamy Cesarza 
 
Brat Cesarza   Filip Moritz zmarły w Rzymie 
Brat Cesarza Kardynał Jan Teodor                                                             Brat Cesarza Klemens August 
Syn Cesarza  Maxymilian III w Altotting 
 
 
Cesarz i jego dzieci 
Klasztor Serwitek w Monachium  zbombardowany przez Aliantów w 1944 r 
 
 
 
 
        Pomnik dziadków Cesarza Karola VIIw Warszawie                                       Wnuk Cesarza Karola VII-Fryderyk August 
 
Podczas wojny  Wittelsbachów umieszczono w Dachau -Dlaczego  ?
 
 
 
 
 
Kompozytor Georg Philipp Telemann (ur. 14 marca 1681 w Magdeburgu, zm. 25 czerwca 1767 w Hamburgu)
 
Muzyką zaczął się interesować w wieku 10 lat, w wieku 12 lat napisał pierwszą operę.
 jego talent nie był akceptowany przez rodzinę.
Jego matka skonfiskowała mu wszystkie instrumenty i w r. 1693 wysłała do szkoły w Zellerfeld
Superintendent tej szkoły zaakceptował talent muzyczny swego ucznia i Telemann komponował muzykę i na własną rękę rozszerzał swe umiejętności muzyczne
W Gymnasium Andreanum w Hildesheim, był już multiinstrumentalistą, Od r. 1701 studiował prawo na uniwersytecie w Lipsku, pracował też jako organista.
Po studiach przebywał w różnych miastach w Niemczech a także w Żarach na Łużycach,
W 1702 r. został dyrektorem muzycznym opery w Lipsku.
W 1704 r. objął stanowisko organisty przy Nowym Kościele (obecnie kościół Św. Mateusza) w Lipsku,
gdzie założył Collegium Musicum dla młodzieży studenckiej. W 1705 r. został kapelmistrzem hrabiów Promnitz;
podczas pobytu w Żarach oraz w Pszczynie i Krakowie Telemann poznał polską muzykę ludową, która stała się inspiracją jego wielu kompozycji instrumentalnych.
Od 1708 r. był kapelmistrzem na dworze w Eisenach (gdzie zaprzyjaźnił się z Johannem Bernhardem Bachem i z Johannem Sebastianem Bachem),
od 1712 r. we Frankfurcie n. Menem; od 1721 r. był kantorem i dyrygentem muzyki kościelnej w Hamburgu..
Działał przez wiele lat w Hamburgu w Theather am Gänsemarkt, gdzie zaczęła się jego sława.
W 1701 roku Telemann poznał w Hamburgu młodego Händla. Obaj bardzo cenili nawzajem swój talent. 
Telemann i Polska
W latach 1704–08 Telemann przebywał na dworze hr. Promnitza (dworzanina Augusta II, króla polskiego) w Żarach jako muzyk nadworny i kapelmistrz.
W miesiącach letnich bywał częstym gościem w Pszczynie.
Promnitz utrzymywał stałą kapelę, składającą się z muzyków polskich, czeskich i niemieckich.
Kompozytor podczas pobytu w Żarach i Pszczynie, a potem w trakcie podróży po kraju (Kraków, Warszawa) zetknął się z muzyką polską, zarówno taneczną dworską jak i ludową.
Telemann znał również Bacha, gdyż w późnych latach trzydziestych odwiedził Lipsk, gdzie założył Towarzystwo Telemanna (Telemanns Gesellschaft), organizujące cotygodniowe koncerty.
Telemann jako dyrektor towarzystwa uczynił Lipsk drugą stolicą muzyczną XVIII-wiecznych Niemiec.
Był znany również w Paryżu, gdzie wydał 8 Kwartetów paryskich (Pariser Quartette,był pierwszym kompozytorem niemieckim docenionym w stolicy Francji. 
Ostatnie wykonanie dzieła Telemanna dużych rozmiarów, Der Tod Jesu (śmierć Jezusa), miało miejsce w r. 1832.
 
Po niemiecku 
 
Als am 30. Januar 1745 die „so unvermuthete und traurige als ihren unfehlbaren Folgen noch höchst wichtige"
Nachricht vom Tod des am 20. Januar in München verstorbenen Kaisers Karl VII. in Hamburg eintraf,
horchte man hier wie auch im Rest Europas auf.
 Die Nachricht erfüllte mit Sorge, nicht nur, weil Hamburg als Freie Reichsstadt unmittelbar dem Kaiser unterstand
und nun einen wichtigen Beschützer vor den anhaltenden Hoheitsansprüchen des dänischen Königshauses über Hamburg verlor.
Sorgen bereitete auch die politische Instabilität, denn die großen europäischen Mächte befanden sich direkt oder indirekt - eingebunden in unterschiedliche Allianzen - im seid August 1744 zwischen Preußen und Osterreich geführten Zweiten Schlesischen Krieg. Dieser wiederum war Teil des Osterreichischen Erbfolgekriegs (1740-1748), in dessen Verlauf der bayerische Kurfürst Karl Albrecht 1742 als einziger Nicht-Habsburger der frühen Neuzeit zum Kaiser des Heiligen Römischen Reiches deutscher Nation gewählt und als Karl VII. in Frankfurt am Main gekrönt worden war.In den nun einsetzenden Aktivitäten des Hamburger Rats - Kondolenz an den kaiserlichen Gesandten im Niedersächsischen Reichskreis, Heinrich Graf von Bünau (8. Februar), Verkündung einer vierwöchigen Landestrauer mit Verbot von Orgelspiel, Kirchen- und sonstigen Musiken sowie Schauspielen und anderen Lustbarkeifen (14. Februar) - nahm die für den Sonntag Reminiscere (14. März) in allen fünf Hauptkirchen anberaumte Trauermusik für Kaiser Karl VII. einen hohen Stellenwert ein.
Den Protokollen des Rats läßt sich entnehmen, daß dieses Gremium bereits am 5. Februar darüber beriet, wer mit der Poesie zur Trauermusik beauftragf werden könne. An Ratssyndikus Johann Klefeker erging die Bitte, den Pastor der St.-Katharinen-Kirche, Joachim Johann Daniel Zimmermann (1710-1767), dafür zu gewinnen, der sich bereits mit Texten zu Telemanns Trauermusik für Kaiser Karl VI. (1740) und zur Krönungsfeier für Kaiser Karl VII. (1742) bewährt hatte.
Doch wurde auch eine Alternative für den Fall erwogen, daß Zimmermann ablehnen sollte:
Nikolaus Dietrich Giseke (1724- 1765), ein damals erst zwanzigjähriger Student am Akademischen Gymnasium und Verfasser der Texte zu Telemanns Bürgerkapitänsmusiken der Jahre 1743 und 1744
.2 Zugleich wurde der amtierende Protoscholarch und Dienstvorgesetzte des Kantors, Barthold Heinrich Brockes, gebeten, Telemann den Auftrag zur Komposition und Aufführung der Trauermusik in allen fünf Hauptkirchen zu übermitteln und ihm nahezulegen, sich rechtzeitig um eine ausreichende Zahl von Musikern zu kümmern
3 Hinsichtlich des geplanten Gesprächs mit Zimmermann war dann dem Rat am 8. Februar berichtet worden,
„daß der Cantor Telemann [...] ratione Verfertigung des Textes zur Trauer-Music schon zum voraus und für sich selbst mit E[hrenwertem] H[err]n Zimmermann geredet" habe.
4Welch hohe Bedeutung der Rat insbesondere der Textdichtung zur Trauermusik beimaß, kann zwei weiteren Protokolleinträgen entnommen werden. 
Zum einen wurde der Text von dem für Zensurbelange zuständigen Ratssyndikus Klefeker „nachgesehen", dabei aber „nichts anstössiges darinn angetroffen" (26. Februar).
5 Zum anderen wurden dem kaiserlichen Gesandten Graf von Bünau „ein paar in silber Papier eingebundene Exemplaria von der zur Trauer-Music [...] verfertigten Poesie" ausgehändigt, „so nach München" an den Hof des Verstorbenen „verschicket werden sollten" (8. März).
In Zimmermanns Text, einer Kombination aus freier Poesie, Bibelworten und Kirchenliedstrophen, an deren Auswahl vielleicht auch Telemann beteiligt war, bildet die Unsicherheit über die politische Zukunft und die Sorge, in den Sog der laufenden Kriegshandlungen geraten zu können, den gedanklichen Einstieg. Beginnend mit dem Dictum „Ich hoffete aufs Licht, und kommt Finsternis" (Buch Hiob 30,26), wird die nach dem Verlust des Hoffnungsträgers Karl VII. stärker werdende Kriegsangst in der nachfolgenden Arie („Muß unsre Hoffnung so zerrinnen?") sowie vor allem im sich anschließenden Accompagnato konkretisiert. Hier heißt es über das „sonst liebe Land", das Heilige Römische Reich deutscher Nation: „Es ist vor Angst mit Finsternis umzogen, [...] Es brausen über ihm [...] Blut, Trübsal und Getümmel. Dort blinkt das Schwerdt, dort rauchet Asch' und Graus [...]. Man gehet irre, wie im Dunkeln", so daß sich die Frage stelle, „Wer Feind, und wer Gehülfe sey?" Die Sorge mischt sich mit Dankbarkeit für die bisherige Verschonung Hamburgs, „Entfernt von Blut und Dampf, in stiller Sicherheit" (Nr. 5), mündend in dem Dictum „Die Güte des Herrn ist, daß wir nicht gar aus sind" (Klagelieder Jeremias 3,22-23).
Doch stellt sich weiterhin die Frage, „Wie können wir bey diesen Ungewittern [...] 
 
 
Die 29 Nummern der Komposition, von denen der erste Teil vor, der zweite nach der Predigt musiziert worden war, verteilen sich auf sechs Chorsätze, sieben Da capo-Arien
(davon eine mit Chor, die außerdem wiederholt wird], neun Secco-Rezitative, drei Accompa-gnati und drei Choräle.
Die mit gedämpften Trompeten und Pauken, Streichern und Basso continuo eher spar same Instrumentierung der Sätze wirkt durch differen
ziert eingesetzte Klangschattierungen der Instrumente erstaunlich abwechslungsreich.
Für die Vokalstimmen wählte Telemann ein bereits im Kantatenjahrgang MusicaJisctSes Lob Gottes (Hamburg 1744) erprobtes Notationsverfahren,
das größtmögliche Flexibilität bei der Besetzung erlaubte: sämtliche Rezitative, Accompagnati und Arien sind im Cl-Schlüssel notiert,
und in den durchweg dreistimmig angelegten Chorsätzen stehen beide Oberstimmen im Cl-Schlüssel, die Unterstimme im Baßschlüssel. 
Durch die Stimmbezeichnungen zum Eingangssatz (Stimme 1: ,,Cant[us], oder Tenor"; Stimme 2: „Alt, oder Baß";
Stimme 3: unbezeichneter Vokalbaß) wird deutlich, daß es freigestellt ist, ob die höheren Stimmen vom Sopran oder Tenor und die tieferen vom Alt oder Baß ausgeführt werden.
Entsprechend verwendet Telemann für die Rezitative, Accompagnati und Arien als Stimmbezeichnungen nur ,,Cant.[us]" beziehungsweise „Alt", wobei in der ersten Arie durch die erweiterte Angabe „Cant.[us] oder Tenor" nochmals die Wahlmöglichkeit zwischen beiden Stimmen angedeutet wird, sicherlich stellvertretend für alle weiteren Solosätze.
Einige (oder auch alle) der mit ,,Can.[tus]" bezeichneten Solosötze können somit alternativ vom Tenor, entsprechend die mit „Alt" bezeichneten vom Baß übernommen werden. Für die Chorsätze kann darüber hinaus die aus anderen Telemannschen Vokalwerken bekannte Möglichkeit einer Oktavkoppelung in Betracht gezogen werden, indem an herausgehobenen Stellen oder durchgängig der Sopran vom Tenor, gegebenenfalls auch der Alt vom Baß verstärkt wird.Warum Telemann dieses flexible Besetzungsverfahren wählte, wird deutlich, wenn man sich die Umstände vergegenwärtigt,
unter denen das Werk am 14. März 1745 in den fünf Hamburger Hauptkirchen dargeboten wurde.
Da die Aufführungen an die regulären Gottesdienstzeiten gebunden waren, mußten sie zeitgleich stattfinden, und Telemann benötigte somit fünf Ensembles statt sonst nur eines. Dies erforderte die Hinzuziehung von auswärtigen Musikern (in diesem Fall zusätzliche Sänger aus Altona, Wilster und Schwerin), denn der Hamburger Chorus musicus verfügte nur über maximal acht Vokalisten und 18 Instrumentalsten. Einer eigenhändigen Zusammenstellung Telemanns aller an den fünf Aufführungen am 14. März 1745 beteiligten Musiker läßt sich entnehmen, daß in jeder Kirche jeweils vier Sänger (einer pro Stimmlage) und 14-16 Instrumentalsten vorgesehen waren/ Es kann jedoch davon ausgegangen werden, daß Telemann für eine Einzelaufführung des Werkes wohl die in Hamburg bei festlichen Anlässen übliche Besetzung mit sieben bis acht Sängern (ein bis zwei Sänger pro Stimmlage) gewählt haben würde, wie sie in der vorliegenden Einspielung zu hören ist. 
Eine Wiederholungsaufführung der kaiserlichen Trauermusik erfolgte zusammen mit Telemanns „Parisischer Motette"
Deus judicium tuum (TVWV 7:7) am 29. April 1745 im Drillhaus.
Telemanns Trauermusik für Kaiser Karl VII. gehört in einen Kontext von durch den Hamburger Rat veranlaßten Staatsmusiken
auf die Wahl, Krönung, Vermählung und den Tod der römisch-deutschen Kaiser.
Diese Werke wurden zumeist in Kirchen, oft sogar im Gottesdienst aufgeführt und stellen damit einen
besonderen Nebenzweig der Hamburger Kirchenmusik dar
 
KIM jest Kardynał Marx ? 
 
Dlaczego zginoł Książe Konstaty Wittelsbach  ur 15 sierpnia 1920 w Monachium 
Dlaczego zmarł nagle w 2010 r Karmelita Konstanty Kurzhals prowadzący sprawę Marii Anny Linmayr 
 
Dlaczego nie zmamy prawdy o Monachium ? 
 
Dlaczego nie przekazuje się prawdy o rodzinie Króla Sobieskiego ?
 
 
Joomla 1.5 Templates by Joomlashack