A Free Template From Joomlashack

A Free Template From Joomlashack

Drodzy Państwo

Niniejsza strona jest kontynuacją mojej wcześniejszej witryny:

http://hamburgpol.w.interia.pl/

stworzonej 13 sierpnia 2004 roku dzięki pomocy ś.p. Ryszarda,  członka założyciela NSZZ "Solidarność", wspaniałego patrioty i ofiarnego przyjaciela.

 

 

 

KSIĄŻKI ON-LINE

 

Uwaga
- nowa książka na witrynie:

Jean-Baptiste Bouchaud

MIŁOŚĆ ZA MIŁOŚĆ

Życie zakonne św. Rafała Kalinowskiego

Zapraszam do lektury

 

 

Książka "Dogmat Świętych Obcowanie" do której tekst zebrał i opracował w 1980 roku mói Tata
ś.p. Bernard Paweł Jan Tuszyński

 

Herman Cohen - Augustyn-Maria od Najsw. Sakramentu

 

Życie ojca Hermana
- Augustyna-Marii
od Najśw. Sakramentu

Książka wydana przez Siostry Miłosierdzia z Łagiewnik 1898 r

"Źródłem, z którego wypłynęły potoki miłości, siłą, która sprowadziła wylew dotąd nieznanej radości - była wiara święta. Nie ma jej ani w judaizmie, ani w schizmie, lecz tylko w jednym prawdziwym Kościele Katolickimi, W tym Kościele jedynie każdy z obu  naszych nawróconych  źródło wody żywej dla duszy swojej, spragnionej prawdy, mogli znaleźć.
Oby  życiem O. Hermana Cohena  i siostry Natalii Naryszkin, zostający poza obrębem Kościoła zostali oświeceni , że tylko w Kościele św. katolickim - wiara żywot wieczny daje."

Fragment listu Św. Rafała Kalinowskiego do tłumaczki w Łagiewnikach,
11 września 1898 r.

TEKSTY

 

Ks. prof. Franciszek Cegiełka

Nasz święty Rafał Kalinowski

 

 

 

Cudowny obraz, który Św. Faustyna nazwała "Król Miłosierdzia", namalował według słów s. Faustyny Eugeniusz Kazimierowski

W kulcie Miłosierdzia Bożego obraz Króla Miłosierdzia odgrywa pierwszorzędną rolę. Dlatego s. Faustyna przywiązywała do jego poprawności wielką wagę. W obrazie tym odróżniała ona cechy istotne i polecała czuwać, by one były zachowane.

"W dniu 23.09.2005 roku Litwini podstępnie zabrali z polskiego kościoła św. Ducha w Wilnie obraz Jezu Ufam Tobie i to mimo tego że kardynał Baczkis (prymas Litwy) publicznie ogłosił że obraz nie będzie zabrany po kryjomu. Obraz został przeniesiony do pobliskiego kościoła św. Trójcy a w zasadzie kaplicy. Kościół ten przez scianę sąsiaduje z głośnym nocnym klubem Oryginal obrazu Jezu Ufam Tobie w czasach sowieckich zostal przechowany przez wileńskich Polaków i od 20 lat znajdował się w Kościele św. Ducha."

Żródło cytatu

Stronę ogląda

 

• Initium sapientiae timor Domini  - Początkiem mądrości - bojaźń Pańska
(Psalm 111,10)

• Za wielu milczy!
Milczący obserwatorzy, nie zajmujący konkretnego stanowiska - bez odwagi pouczenia - są przed Bogiem współwinni w nieszczęściu Kościola 
Św. Hildegard
von Bingen (1098-1179)

• Największym wrogiem chrześcijaństwa są sami chrześcijanie,
jeśli są tchórzliwi i wygodni.  
Ks. abp prof. dr hab.
Stanisław Wielgus

 

 

 

 

Św. Michał Archanioł

 

 

 

 

Wy Polacy,
przez niniejszy ucisk oczyszczeni i miłością wspólną silni, nie tylko będziecie się wzajem wspomagali, nadto poniesiecie ratunek innym narodom i ludom, nawet wam niegdyś wrogim.

Cześć Maryi i Świętego Sakramentu zakwitnie w całym narodzie polskim.

Najwyżej zaś Pan Bóg was wyniesie, kiedy dacie światu
WIELKIEGO PAPIEŻA.

Bóg żąda od was walki w duchu Chrystusowym, i w duchu Jego Świętych.

Bł. ks. Bronisław Markiewicz
"Bój bezkrwawy", 1908

 

 

 

Św. Ekspedyt

 

Nowenna
do św. Expedyta

 

24 lipca 2015 Matylda z Canossy i Krystyna Szwedzka - Watykan

 

św Krystyna z Bolseny,zamęczona 24 lipca 303 w Bolsenie w Italii)

Ravensburg St Christina Hl Christina.jpg amerikanische  Ikone

24 lipca 1115 w   klasztorze Benedyktynów  w Bondeno di Roncore umiera 69 letnia Matylda z Canossy 

wielka orędowniczka św Krystyny +24 lipca 303 r 

Matylda z Canossy, kodeks z XII w.

Mało kobiet odegrało w historii Włoch rolę tak ważną jak Matylda z Canossy, która przez czterdzieści lat dzierżyła w swym ręku potężne państwo zajmujące

sporą część półwyspu Apenińskiego, i wzięła bezpośredni udział w zmaganiach pomiędzy Imperium i Kościołem.

Była też jedną z najwybitniejszych kobiet średniowieczniej Europy.

Matylda do końca życia była zagorzałą orędowniczką interesów Kościoła. Kiedy umarła w Bondanazzo di Reggiolo 24 maja 1115 roku, podarowała wszystkie swoje dobra Państwu Kościelnemu. Została pochowana w Mantowie w klasztorze św. Benedykta.

W 1635 roku jej resztki zostały przeniesione do Św. Piotra w Watykanie, tam spoczęła obok apostołów i męczenników.Dla niej wykuł potem piękny grobowiec Bernini.

 

Matylda toskańska zwana również Matyldą z Canossy (ur. 1046, zm. 24 lipca 1115 w Bondeno di Roncore) –

margrabina Canossy, Toskanii i księżna Spoleto. 

Hugo-v-cluny heinrich-iv mathilde-v-tuszien cod-vat-lat-4922 1115ad.jpg

 
Jej ojcem był Bonifacy III, matką natomiast była Beatrycze, księżna Lotaryngii.
W wieku 6 lat, w wyniku śmierci ojca i obu braci, została dziedziczką Arezzo, Sieny, Corneto, Reggio Emilii, Modeny, Parmy, Ferrary, księstw Spoleto i Camerino oraz części Lombardii. Już znaczące posiadłości zostały dodatkowo wzmocnione małżeństwem z Gotfrydem IV z Lotaryngii z 1069 roku. Doczekała się z nim córki Beatrycze (1070/1-1071), jednak już w 1070 uzyskała repudium i nie powróciła do niego. Zaczęła zarządzać Toskanią z matką bez udziału Gotfryda. Byłych małżonków ostatecznie poróżnił spór o inwestyturę, w którym stanęli po przeciwnych stronach.
Prowadziła politykę popierająca wzmocnienie władzy papieskiej.
To właśnie pod jej zamek udał się w lutym 1077 r. cesarz Henryk IV na spotkanie z papieżem Grzegorzem VII w celu rozwiązania kryzysu kościelnego.
W 1078 r. Matylda nadzorowała budowę nowych fortyfikacji, a przed swoją śmiercią (1115) przyznała Florencji status niezależnego miasta.
Matylda Toskańska jest również znana ze swej waleczności.- sama dowodziła swoimi oddziałami, ponoć z mieczem swojego ojca w dłoni.
Przez 30 lat pozostawała w służbie najpierw papieża Grzegorza VII, a potem Urbana II i Grzegorza VII (Hildebranda) 
Słynny zamek w Canossie, do którego schronił się papież i przed którym trzy dni boso stał cesarz Henryk IV był właśnie zamkiem Matyldy.
Na starość wstąpiła do klasztoru benedyktyńskiego, ale i tu raz jeszcze przyszło jej użyć oręża przeciwko buntowi w pobliskim mieście Mantui.
 
Benedyktyńskie opactwo w Cluny, skąd wyszedł pierwszy impuls do reformy Kościoła 
 
Ojciec Matyldy
Bonifacy III z Canossy;ur ok. 985 – zmarł 6 maja 1052 mając 67 lat  ), syn markiza Tedalda i Willi z Bolonii, ojciec Matyldy toskańskiej (Matyldy z Canossy), najpotężniejszy w swoim czasie z książąt w północnej Italii.
Odziedziczył komicję nad Brescią, Canossą, Ferrarą, Florencją, Lukką, Mantuą, Modeną, Pizą, Pistoią, Parmą, Reggio, oraz Marchią Werony (od 1007) jak również od 1027 ustanowiony został markizem Toskaniiaż po zabójstwo w 1052.
Jego rodzinny zamek znajdował się w Canossie, zaś ród przez wiele pokoleń panował nad Modeną. W jego posiadaniu znajdowało się wiele alodiów.Bonifacy  współrządził ze swoim ojcem. W 1004 nadał opactwu Polirone ziemię, którą opisano nazwą marchio a sam Bonifacy pojawił się w dwóch dokumentach tego samego roku jako gloriosus marchio. Swój dwór utrzymywał w Mantui, którą przekształcił w miasto kultury: Z tak wielką ilością olśniewających widowisk i uczt, że całą potomność i wszystkich mu współczesnych zadziwiać nie ustanie.W 1014, Bonifacy wsparł Henryka II w pokonaniu uzurpatora Arduina, markiza Ivrei, króla Italii, którego tytułu królewskiego cesarz nie uznawał. Wyznaczony przez ojca dziedzicem przez pominięcie braci w 1016 ponownie walczył u boku cesarza, tym razem przeciwko markizowi Turynu Ulrykowi Manfredowi II.W 1020 stłumił bunt swojego brata Konrada, później jednak oboje się pogodzili i pisma wspominają oboje ich jako duces.
W 1027 wsparł kandydaturę Konrada II do Żelaznej Korony Lombardii oraz do korony cesarskiej przeciwko innym pretendentom: Wilhelmowi V Wielkiemu, Robertowi II Pobożnemu czy też wcześniej Hugo Magnusowi.
Kiedy lombardzcy wrogowie Bonifacego próbowali nastawić przeciw niemu jego brata, bracia wytoczyli im bitwę pod Coviolo nieopodal Reggio, z której wyszli zwycięsko, pomimo iż Konrad w niej poległ
 Gdy Konradowi II ostatecznie powiodło się wkroczenie do Italii, spotkał się w Lucce z oporem i złożył z urzędu markiza Toskanii Rainiera, a jego ziemie i tytuły nadał Bonifacemu. 
Bonifacy stłumił bunty przeciw cesarzowi w Pawii i w Parmie a cesarz w zamian zawarł układ z Bonifacym, w którym uznawał niezależność Bonifacego
W 1032 wypowiedział wojnę buntownikowi Odonowi II hrabiemu Blois, Chartres, Meaux, and Troyes. W 1037 dopomógł w stłumieniu bunntu przeciwko cesarzowi Konradowi II. W 1043 w nagrodę za służbę Cesarstwu otrzymał Księstwo Spoleto i Camerino. Otrzymał również nadania jeszcze większej ziemi w Parmie oraz Piacenzie. Główną jego siedzibą była w tamtym czasie Mantua.W 1039 odbył podróż do Miroalto (obecnie Murten) by wspomóc Cesarza Henryka III przeciw buntowniczemu Odonowi z Blois. Podczas swojego powrotu zniszczył zasiewy w polach regionu. Rozwścieczona ludność w odwecie ukradła mu część jego koni. Podczas krwawej kontrakcji odwetowej Bonifacy miał wypowiedzieć swoje słynne zdanie. Przygotowując się do odcięcia uszu i nosa pewnemu młodemu człowiekowi odrzekł jego matce oferującej mu wagę syna w srebrze w zamian za oszczędzenie dziecka, że "nie jest handlowcem, lecz żołnierzem" i dodając: Absit ut hostes ferro capti redimantur argento (Daleko do tego by rzecz zdobyta żelazem miała zostać wykupiona srebrem).W 1046, Henryk III wkroczył do Italii by koronować się na cesarza. Bonifacy podjął w Piacenzie cesarza i cesarzową Agnieszkę z Poitou szczodrze i z należytymi honorami. Podobnie para cesarska została podjęta podczas podróży powrotnej przez zarządców Mantui. Stosunki pomiędzy Bonifacym a Henrykiem III jednak wkrótce w 1047 roku pogorszyły się. Przyczyny takiej odmiany są dyskutowane. Henryk mógł poczuć się zagrożony rosnącym w siłę i w bogactwo Bonifacym, toteż podczas nadarzających się następujących po sobie sposobności podejmował próby aresztowania go.. Z drugiej strony Bonifacy mógł sprzymierzyć się z hrabiami Tusculum, spokrewnionymi z nimi papieżami oraz Guimarem IV z Salerno[8]. a – podobnie jak w przypadku relacji z Guimarem – Henryk, pomimo iż Bonifacy wspomagał go orężem tłumiąc bunty, mógł poczuć się do obrazy cesarskiego majestatu.
W 1048 Bonifacy poparł złożonego z urzędu papieża Benedykta IX i wspólnie z nim najechał Rzym oraz odzyskał dla sojusznika – choć na krótko – tron papieski. Za swe zasługi uzyskał kontrolę nad częścią ziem kościelnych. Mówiło się o nim, że miał w zwyczaju wyzyskiwać włości od Kościoła – tyczy się to zwłaszcza diecezji Reggio, której w zamian za przekazane mu dobra ziemskie obiecał niewielkie tereny rolne oraz uiszczanie rocznego czynszu. W rzeczywistości z obiecanych zobowiązań wywiązywał się rzadko. Bonifacemu udało się w tamtych latach w znaczny sposób powiększyć dobra rodowe – przede wszystkim w północnych Apeninach, na obszarze Apeninu Emiliańskiego i wzdłuż rzeki Pad.
Ostatecznie Bonifacy przyłączył się do reformatorskiego stronnictwa papieża Leona IX. Był obecny podczas synodu w Pawii. Utrzymywał i rozbudował opactwo Pomposa w intencji zbawienia swojej duszy. Przyznał się nawet do symonii i przyzwolił Guido z Pomposy, by ten wybiczował go w pokucie za grzechy.Usiłował – wbrew edyktowi cesarza Konrada II z 1037 roku – ograniczyć prawa swoich valvassores. To właśnie działania skierowane przeciwko nim miały stać się dużo później – w 1052 – powodem, dla którego został zabity podczas polowania. Niejaki Scarpetta Carnevari, najwidoczniej żywiąc dawną urazę w związku z minionymi wydarzeniami, zranił Bonifacego zatrutą strzałą, podczas gdy ten przygotowywał statek na pielgrzymkę do Jerozolimy. Zamach miał miejsce na rzece Oglio, nieopodal Martino dall'Argine w regionie Spineta. Być może jednak – jak się przypuszcza – Bonifacy został zabity z inspiracji Henryka III. Wspomina się, iż wcześniej – w 1044 w Brescii – miała już miejsce próba zamachu: spiskowcy uciekli do Werony, którą Bonifacy następnie splądrował, zanim z Mantui wygnał jeszcze werońskich konspiratorów. Grób Bonifacego znajduje się w Katedrze w Mantui.Pierwsze małżeństwo Bonifacy zawarł przed 1015 z Rychildą Rychildą, córką Gizelberta II, palatyna Bergamo. Rychilda nie współuczestniczyła w rządach Bonifacego i zmarła bezdzietnie przed 1034. W 1037 Bonifacy poślubił Beatrycze, córkę Fryderyka II Księcia Lotaryngii i hrabiego Bar, siostrzenicę cesarzowej Gizeli, żony Konrada II. Ślub świętowano wystawnie utrzymując dwór w Marengo jeszcze później przez trzy miesiące. Beatrycze również nie miała wpływu na rządy Toskanią, ale urodziła mężowi troje dzieci. Najstarsze z nich – córka Beatrycze – zmarła już w 1053 roku, wkrótce po ojcu. Jedyny syn Fryderyk, objął rządy po ojcu, lecz wkrótce zmarł. Najmłodszym z dzieci była Matylda – odziedziczyła ona wielkie patrymonium po bracie Fryderyku. Beatrycze zaś ponownie wyszła za mąż w 1054 za Godfryda III, księcia Dolnej Lotaryngii.
 
Pomnik  Królowej Krystyny i Matyldy  -Watykan 
Watykan. Przepiękne wnętrze Bazyliki św. Piotra w Watykanie. - foto: wnieznane.pl
 
Północna (prawa) Nawa Bazyliki św Piotra 
Aby wyruszyć w głąb bazyliki i dojść do ołtarza głównego, wyruszymy wzdłuż prawej nawy bazyliki.
Pierwsza kaplica, przy Świętych Drzwiach (które od wewnątrz są zamurowane) jest jedną z najbardziej obleganych.  Znajduje się tu bowiem słynna Pietà. Rzeźba przedstawia martwe ciało Jezusa, zdjęte z krzyża i złożone w ramionach Matki. Została ona wykonana przez młodego wówczas, zaledwie dwudziestoczteroletniego, Michała Anioła, z okazji jubileuszowego Roku Świętego 1500.
Pracował nad nią w latach 1498-99.
Jego imię widnieje na szarfie przepasującej pierś Maryi: "MICHAEL. ANGELUS. BONAROTUS. FLORENT. FACIEBAT" (Wykonał Michał Anioł Buonarroti z Florencji).  Maryja została ukazana jako młoda dziewczyna-tworząc twarz Maryi myślał o twarzy swojej własnej matki, która zmarła, gdy miał zaledwie pięć lat: twarz matki jest symbolem wiecznej młodości
21 maja 1972 roku Pietà została uszkodzona przez 33-letniego Laszlo Totha australijskiego geologa urodzonego na Węgrzech, który krzycząc „Ja jestem Jezusem Chrystusem” uderzył ją kilkanaście razy młotkiem, odłupując prawe ramię Madonny aż do łokcia; łamiąc nos, i uszkadzając w twarz.
Warto zauważyć, że najwierniejszą kopię rzeźby, według której zrekonstruowano twarz, odnaleziono w Polsce, w poznańskim kościele Matki Boskiej Bolesnej.
Kaplica Piety to miejsce gdzie papież ubiera się w szaty liturgiczne przed obrzędami liturgicznymi w bazylice lub przy ołtarzu polowym na placu.
Przechodząc do następnej kaplicy, mijamy dwa pomniki nagrobne.
Po lewej, Krystyny Szwedzkiej dłuta Carlo Fontany (1702), królowej, która nawróciła się na katolicyzm i zrzekła się tronu.
Jest ukazana w pozłacanym medalionie z brązu, której podpis wsparty jest na koronowanej czaszce. Na urnie pod medalionem trzy płaskorzeźby: Krystyna rezygnuje z tronu Szwecji po przyjęciu katolicyzmu (w środku), pogardę dla szlachty (po prawej), oraz Wiarę, która zwycięża herezje (po lewej).
Po prawej natomiast, pomnik nagrobny Leona XII,
Przedstawia papieża w postawie stojącej, udzielającego błogosławieństwa Urbi et Orbi w czasie jubileuszu roku 1825. Ledwo widoczne zza pomnika papieża, znajdują się cztery głowy jego kardynałów: Pacca, Odescalchi, Zurla i Cappellari. Jego pontyfikat był krótki (1823 - 1829).
Nad papieżem uosobienia Religii i Sprawiedliwości, trzymające w rękach herb papieża Leona XII.
Druga kaplica to kaplica św. Sebastiana.
W ołtarzu głównym początkowo znajdował się obraz Domenichino. W roku 1736 został on przeniesiony do kościoła S. Maria degli Angeli w Rzymie,Pod ołtarzem, od  majA 2011 roku, spoczywają doczesne szczątki św papieża Jana Pawła II (1978-2005).
Po lewej stronie od ołtarza pomnik ostatniego Papieża Piusa XII (1939-1958
Gest papieża ma wyrażać jego pragnienie zakończenia II wojny światowej.
Po przeciwległej stronie pomnik jego poprzednika, papieża Piusa XI (1922-39),
Był autorem trzydziestu Encyklik, m.in. o Akcji Katolickiej, głosił, że Kościół powinien być aktywny w świecie, a nie izolowany od niego. Jako pierwszy używał radia do swoich przekazów, posiadał trzy doktoraty Uniwersytetu Gregoriańskiego, a także był wielkim zwolennikiem wspinaczek górskich. 
Przechodząc do następnej kaplicy mijamy dwa kolejne pomniki nagrobne.
 
Po lewej pomnik Matyldy z Canossy (1046 - 1115). Monumentalny grobowiec hrabiny, wykonany przez Gian Lorenzo Berniniego i jego warsztat w latach 1633-37, składa się z sarkofagu i posągu Matyldy. Słynny zamek w Canossie, do którego schronił się papież Grzegorz VII przed cesarzem Henrykiem IV, który zwołał synod 26 niemieckich biskupów, którzy mieli pozbawić papieża urzędu, był właśnie zamkiem Matyldy. W styczniu 1077 do zamku warownego, przybył cesarz, odziany tylko we włosiennicę. Po trzech dniach i nocach czekania przed bramą, publicznie wyraził skruchę przed papieżem.
Po prawej natomiast pomnik Innocentego XII (1691 - 1700), wykonany przez Filippo della Valle w 1746 r.. Prosta kompozycja w ograniczonej przestrzeni umieszczona w towarzystwie figur alegorycznych Miłości i Sprawiedliwości.
 
 
Joomla 1.5 Templates by Joomlashack