A Free Template From Joomlashack

A Free Template From Joomlashack

Drodzy Państwo

Niniejsza strona jest kontynuacją mojej wcześniejszej witryny:

http://hamburgpol.w.interia.pl/

stworzonej 13 sierpnia 2004 roku dzięki pomocy ś.p. Ryszarda,  członka założyciela NSZZ "Solidarność", wspaniałego patrioty i ofiarnego przyjaciela.

 

 

 

KSIĄŻKI ON-LINE

 

Uwaga
- nowa książka na witrynie:

Jean-Baptiste Bouchaud

MIŁOŚĆ ZA MIŁOŚĆ

Życie zakonne św. Rafała Kalinowskiego

Zapraszam do lektury

 

 

Książka "Dogmat Świętych Obcowanie" do której tekst zebrał i opracował w 1980 roku mói Tata
ś.p. Bernard Paweł Jan Tuszyński

 

Herman Cohen - Augustyn-Maria od Najsw. Sakramentu

 

Życie ojca Hermana
- Augustyna-Marii
od Najśw. Sakramentu

Książka wydana przez Siostry Miłosierdzia z Łagiewnik 1898 r

"Źródłem, z którego wypłynęły potoki miłości, siłą, która sprowadziła wylew dotąd nieznanej radości - była wiara święta. Nie ma jej ani w judaizmie, ani w schizmie, lecz tylko w jednym prawdziwym Kościele Katolickimi, W tym Kościele jedynie każdy z obu  naszych nawróconych  źródło wody żywej dla duszy swojej, spragnionej prawdy, mogli znaleźć.
Oby  życiem O. Hermana Cohena  i siostry Natalii Naryszkin, zostający poza obrębem Kościoła zostali oświeceni , że tylko w Kościele św. katolickim - wiara żywot wieczny daje."

Fragment listu Św. Rafała Kalinowskiego do tłumaczki w Łagiewnikach,
11 września 1898 r.

TEKSTY

 

Ks. prof. Franciszek Cegiełka

Nasz święty Rafał Kalinowski

 

 

 

Cudowny obraz, który Św. Faustyna nazwała "Król Miłosierdzia", namalował według słów s. Faustyny Eugeniusz Kazimierowski

W kulcie Miłosierdzia Bożego obraz Króla Miłosierdzia odgrywa pierwszorzędną rolę. Dlatego s. Faustyna przywiązywała do jego poprawności wielką wagę. W obrazie tym odróżniała ona cechy istotne i polecała czuwać, by one były zachowane.

"W dniu 23.09.2005 roku Litwini podstępnie zabrali z polskiego kościoła św. Ducha w Wilnie obraz Jezu Ufam Tobie i to mimo tego że kardynał Baczkis (prymas Litwy) publicznie ogłosił że obraz nie będzie zabrany po kryjomu. Obraz został przeniesiony do pobliskiego kościoła św. Trójcy a w zasadzie kaplicy. Kościół ten przez scianę sąsiaduje z głośnym nocnym klubem Oryginal obrazu Jezu Ufam Tobie w czasach sowieckich zostal przechowany przez wileńskich Polaków i od 20 lat znajdował się w Kościele św. Ducha."

Żródło cytatu

Stronę ogląda

 

• Initium sapientiae timor Domini  - Początkiem mądrości - bojaźń Pańska
(Psalm 111,10)

• Za wielu milczy!
Milczący obserwatorzy, nie zajmujący konkretnego stanowiska - bez odwagi pouczenia - są przed Bogiem współwinni w nieszczęściu Kościola 
Św. Hildegard
von Bingen (1098-1179)

• Największym wrogiem chrześcijaństwa są sami chrześcijanie,
jeśli są tchórzliwi i wygodni.  
Ks. abp prof. dr hab.
Stanisław Wielgus

 

 

 

 

Św. Michał Archanioł

 

 

 

 

Wy Polacy,
przez niniejszy ucisk oczyszczeni i miłością wspólną silni, nie tylko będziecie się wzajem wspomagali, nadto poniesiecie ratunek innym narodom i ludom, nawet wam niegdyś wrogim.

Cześć Maryi i Świętego Sakramentu zakwitnie w całym narodzie polskim.

Najwyżej zaś Pan Bóg was wyniesie, kiedy dacie światu
WIELKIEGO PAPIEŻA.

Bóg żąda od was walki w duchu Chrystusowym, i w duchu Jego Świętych.

Bł. ks. Bronisław Markiewicz
"Bój bezkrwawy", 1908

 

 

 

Św. Ekspedyt

 

Nowenna
do św. Expedyta

 

19 lipca 1704 Warszawa -Hamburg -Poznań Król Polski Stanisław Leszczyński

 

 

Medal  króla Stanisława Leszczyńskiego 

Popiersie Stanisława Leszczyńskiego. Głowa bez żadnej ozdoby, twarz z boku wydana. Odzienie zbroja i płaszcz królewski. Napis: D[ei] G[ratia] STANISLAUS I REX POLONIAE. To jest: z Bożej łaski Stanistaw I król Polski.

Strona odwrotna: Raca zapalona, w górę się wznosząca.

Napis: IN SPLENDOREM RAPITUR. To jest: wzniesiona na jasność. W odcinku: STAN[islaus] LESCZYŃSKI (sic) IN REG[em] POL[oniae] ELIGITUR 19 (sic) IUL[ii] ANNO 1704.

To jest: Stanisław Leszczyński wybrany jest królem polskim dnia 19 Lipca (sic) 1704. (a)

Medal ten znajduje się w zbiorze królewskim w Dreznie.

Stanisław Leszczyński, zrodzony  20 pazdziernika 1677 z Anny Jabłonowskiej hetmanownej koronnej, ojcem miał Rafała wojewodę naprzód łęczyckiego później kaliskiego i poznańskiego, który w roku 1703 podskarbim koronnym umarł.

Młody Leszczyński zaczął zawód swój polityczny od tego, że był podczaszym koronnym i starostą odolanowskim w roku 1699 w roku 23 wieku swego. Wnuk Króla Danii Fryderyka III-August II Sas mianował go wojewodą poznańskim, które to krzeslo odstąpił mu ojciec jego Rafał Leszczyński.

Medal, który nas zajmuje, nie wystawia przecież Leszczyńskiego dygnitarzem lub senatorem, wystawia go owszem królem polskim obranym za życia i na miejsce monarchy, któremu winien był wyniesienie swoje na zaszczytne dostojeństwo.

Jakkolwiek sądzić będziemy o prawości elekcyi Stanisława, nie możemy zamilczeć okoliczności, które mu poslużyly do osiągnienia tronu polskiego. Kiedy August II z wojskiem saskiem zaczepnie wkroczył do Inflant szwedzkich, tlała jeszcze w sercach wielu Polaków niechęć przeciw królowi swemu, powzięta w czasie jego elekcyi. Czuł prócz tego cały naród bolesne skutki wojny, którą na niego niebaczny monarcha był ściągnął. Ztąd w Wielkopolsce ukształciło się stronnictwo królowi szwedzkiemu przychylne, którego naczelnicy coraz glośniej z tem się odzywali, iż rzpltej zawrzeć koniecznie pokój z Szwecyą należało. Zawiązała się więc w tym duchu konfederacya, wielkopolską zwana, do której się wielu obywatelów z innych województw przyłączyło. Pełnomocnicy tego stronnictwa, zjechali się do Warszawy na początku roku 1704 i tam króla Augusta wezwali, aby w przeciągu dni szesnastu, zjechał dla poprawy połamanych praw i rekoncyliowania się z królem szwedzkim: (b); lecz gdy August II na wyznaczony termin się nie stawił, delegowani konfederacyi wielkopolskiej ogłosili się konfederacyą jeneralną, przenieśli się do zamku warszawskiego i tam posiedzenia swoje odbywali.

W kilka dni potem, przyjechał do Warszawy jenerał szwedzki Horn, który złożył konfederacyi listy Augusta II do Karola XII pisane, w których króla szwedzkiego do osobnego nakłaniał pokoju z wyłączeniem od niego Polski.

Listy te króla Augusta prawdziwe lub zmyślone, gwałtowne nieukontentowanie wzbudziły. Wniesiono wtenczas na posiedzenie konfederacyi, aby króla detronizować, czyli jak w ów czas mówiono, radzono aby się naród wyjarzmił.

Prymas przecież o tyle złagodził umysły, iż ten krok tak gwałtowny do trzech miesięcy odłożono.

Karol XII tymczasem obstający przy powziętym zamiarze, aby Augusta II z tronu polskiego zepchnąć, umyślił powołać do niego królewicza Jakóba Sobieskiego, o czem gdy się król August dowiedział, rozkazał tego Książęcia z bratem jego Konstantynem, w Szlązku na drodze publicznej pod Olawą pojmać i w zamku Pleisenburg pod Lipskiem obu xiążąt w więzieniu osadził.

Konfederacya wielkopolska wysłała wtenczas do króla szwedzkiego Stanisława Leszczyńskiego w poselstwie z oświadczeniem mu żalu z powodu spełnionego na sejmach Jana III gwałtu.

W temże zdarzeniu poznał Stanisława Leszczyńskiego Karol XII, a powzięty ku niemu szacunek sprawił, że go królem polskim mieć pragnął, bo gdy królewicz Alexander ofiarowanej sobie korony przyjąć niechcial, król szwedzki posłał do Warszawy jenerała Horna, który delegowanym konfederacyi wielkopolskiej oświadczył, iż życzeniem było jego monarchy, aby w przeciagu dni 6 króla obrali i że rzecz przyjemną królowi szwedzkiemu uczynią, jeżeli tym królem wojewodę poznańskiego Leszczyńskiego obiorą.

Stosownie do życzenia zwycięzcy, nastąpiła więc elekcya pod Warszawą dnia 12 Lipca 1704. (c) "zjechały się tam województwa wielkopolskie i insze tej prowincyi adjungowane. Jenerał Horn assystował tej, niesłychanym, i oby nigdy już niepraktykowanym przykładem elekcyi, gdzie Szwedzi obstąpiwszy szopę z kawaleryą swoją przez gwałt Stanisława Leszczyńskiego wojewodę poznańskiego kazali obrać królem. Tam prymas z panem krakowskim, hetmanem w. obaczywszy, że ich intencye w zad poszły, że pana krakowskiego królem nie obrano, wyszli z manifestem, że przeciwko prawom elekcya odprawuje się. Posłowie także województwa podlaskiego, już nie z tej racyi, co prymas i pan krakowski, ale widząc gwałt wielki wolnej elekcyi, manifestowali się. Bo Jenerał Horn tam będąc, groził wszystkim kontradykującym ogniem, pułkowników szwedzkich porozstawiał, którzy notowali sprzeciwiających się, i posyłał Horn do każdego niepozwalającego z pogróżką, na ostatek, lubo jeszcze czas elekcyi dwóniedzielnej służył, w dzień sobotny powiedział Horn, że nie pójdzie spać, aż będzie król obrany. I tak pod bronią szwedzką zdeptawszy prawa wolności, obrany Stanisław Leszczyński, wojewoda poznański, którego nie prymas, choć był przytomny, lecz Święcicki, biskup poznański, nominował, za co był od ojca świętego Klemensa XI w klątwie, a to za instancyą króla Augusta, który jako Neocatholicus był w wielkich respektach u Rzymu." (d)

 

 

Ostatni administrator arcybiskupstwa  Hamburg Bremen , przyszły król duński Fryderyk III.-dziadek Króla Augusta II Sasa  

(a) Xiądz Albertrandi opisując ten medal, przypomina Fryderyka III króla duńskiego, który bliskim będąc skonania, rzekł do przytomnych: iż roztrząsając swoje życie, podobnym się być sądził do racy, która z wielkim blaskiem szybko i wysoko się w górę wznosi, lecz prędzej jeszcze gaśnie i spada.

 

(b) Słowa Otwinowskiego.

(c) Elekcya ta, na co się wszyscy dziejopisowie zgadzają, odprawiła się dnia 12 Lipca, myli się więc autor medalu, kładąc ją pod dniem 19 tego miesiąca. (Nota xiędza Albertrandego.)

(d) Czytaj pamiętniki do panowania Augusta II podobno Erazma Otwinowskiego.


Zdjęcie: archiwum Gabinetu Numizmatycznego D. T. Marciniak

ze strony

 http://gabinetmedalow.m4n.pl/data.php?data=424

 

Arcybiskupi Bremy i Hamburga

 

Karol Wielki i biskup Willehad jako założyciele biskupstwa w Bremie (z modelem katedry; fresk z XVI w. w ratuszu w Bremie)

Biskup Willehad (ur. ok. 745, zm. 8 listopada 789 w Blexen) – misjonarz pochodzenia anglosaskiego, działający w państwie Franków wśród Fryzów, a następnie Sasów, od 787 roku biskup misyjny, uznawany za pierwszego biskupa Bremy.
Willehad pochodził z Northumbrii, był uczniem św. Egberta w Yorku. Po otrzymaniu święceń kapłańskich około 765 roku rozpoczął misję w państwie Franków wśród Fryzów. Kontynuował tam dzieło św. Bonifacego W 780 roku został wysłany przez Karola Wielkiego pomiędzy podbitych krótko wcześniej Sasów nad dolną Wezerę (w rejon nazywany Wigmodia),Gdy wybuchło powstanie saskie Widukinda w roku 782, Willehad uciekł z Saksonii i wyjechał do Rzymu, a następnie przez kilka lat mieszkał w opactwie w Echternach. Po stłumieniu powstania i chrzcie Widukinda w 785 roku powrócił między Sasów. W 787 roku został konsekrowany na biskupa misyjnego, za swój ośrodek obrał wówczas miasto Bremę. W roku 789 konsekrował pierwszą, drewnianą katedrę w tym mieście, zmarł zaś kilka dni później.. W 860 roku jego szczątki (początkowo pochowane w Blexen) przeniesiono do nowej katedry w Bremie..Główne jego wspomnienia przypadają w rocznicę śmierci, 8 listopada, oraz biskupiej konsekracji, 13 lipca. Przedstawiany był z modelem zbudowanej przez siebie katedry oraz zniszczonymi bożkami pogańskimi. Znane żywoty Willehada powstały w IX wieku, a ich twórcami byli anonimowy autor z Echternach oraz pierwszy arcybiskup Hamburga Ansgar.
Święty Oskar- Anscharius, Ansgar, Anskarius, Ansger (ur. 8 września 801 w Amiens, zm. 3 lutego 865 w Bremie)mnich benedyktyński, arcybiskup Hamburga i Bremy, misjonarz i apostoł Północ
W wieku siedmiu lat Oskar miał widzenie, po którym poczuł powołanie do służby Bogu. Wychowując się w klasztorze, kiedy miał dwanaście lat złożył śluby zakonne. Był najpierw mnichem w Corbie w Pikardii, a następnie w Nowej Korbei (Corvey) w Westfalii. Kolejne objawienia skłoniły go do prowadzenia wyjątkowo ascetycznego życia, a później do skierowania swych kroków na północ Europy, aby głosić Słowo Boże wśród pogan szerząc chrześcijaństwo.
W 826 Oskar razem z mnichem Aubertem, pojawił się w Danii z misją chrystianizacji. Panujący wówczas król Harald Klak, jako pierwszy władca skandynawski, przyjął z jego rąk chrześcijaństwo (826).. W 829 mnich udał się do Birki w Szwecji, gdzie udało mu się założyć misję oraz przy pomocy zarządcy miasta Herigara wybudować kościół. Oskar opuścił miasto w 831. Po powrocie wyświęcono go 10 listopada 831 r  na biskupa Hamburga. Przez Grzegorza IV został mianowany legatem papieskim na kraje skandynawskie, od którego otrzymał paliusz metropolity z władzą mianowania biskupów.
Jako „Apostoł Północy” ewangelizował Europę Północną. Ochrzcił Eryka, króla Jutlandii. Po spustoszeniu przez Duńczyków Hamburga w 845 roku otrzymał biskupstwo w Bremie. Wkrótce, na pewien czas, powrócił do Szwecji, a potem ponownie do Danii, gdzie zastał już nieco korzystniejsze warunki do głoszenia Ewangelii.Po powrocie do Danii swoją misję Oskar wznowił jako doradca władcy duńskiego Eryka II Dziecka. Eryk zezwolił na wybudowanie kościoła w Hedeby, wczesnej miejskiej osadzie nordyckiej. Z Hedeby wyruszyła pierwsza chrześcijańska misja w Danii. Jej efektem było zbudowanie pierwszego duńskiego kościoła w Ribe.Święty odznaczał się gorliwością i gotowością cierpienia w imię wiary w Chrystusa. Oskar w sposób szczególny troszczył się o przesiedleńców, wdowy i sieroty. - dwa lata po śmierci papież Mikołaj I zaliczył go do grona świętych.Jego nieuległe rozkładowi relikwie do czasów reformacji były przechowywane w Hamburgu.
Sw Anskarze módl się za nami 
 
 Arcybiskup Adaldag (ur. ok. 900 roku, zm. 28 kwietnia 988 roku w Bremie) – arcybiskup Hamburga-Bremy w latach 937–988, kanclerz i doradca cesarza Ottona I.
Adaldagpochodził z zamożnej rodziny saskiej,  był krewnym królowej Matyldy, żony króla Niemiec Henryka I Ptasznika. ( prapradziadków 1 Polskiej Królowej Ryczezy )Był uczniem biskupa Adalwarda z Verden. Jako kanonik z Hildesheim został pisarzem królewskim, a w 936/7 roku jest potwierdzony jako kanclerz królewski. W 937 roku otrzymał od Ottona I nominację na arcybiskupa Hamburga-Bremy, był też bliskim doradcą późniejszego cesarza (przede wszystkim w sprawach kościelno-politycznych). M.in. uczestniczył w drugiej wyprawie włoskiej Ottona (w latach 961–965), gdzie 2 lutego był świadkiem jego koronacji cesarskiej.
Zaufanie cesarza do arcybiskupa objawiło się też poprzez powierzenie mu wówczas w opiekę zdetronizowanego papieża Benedykta V (Adaldag zabrał go ze sobą do Hamburga, gdzie ten służył jako diakon i zmarł).
Adaldag współpracował też z następcami Ottona I: Ottonem II i Ottonem III.
Dbał o rozwój swej diecezji (także korzystając ze swych bliskich stosunków z władcami Niemiec): zapewnił uznanie jej jako ośrodka misji ewangelizacyjnych na terenie Skandynawii, a w 947/8 roku ustanowił trzy pierwsze biskupstwa podległe swojemu arcybiskupstwu, na terenach Jutlandii i Szlezwiku (w Szlezwiku, Ripen i Århus). Zdołał także dzięki temu odeprzeć zakusy arcybiskupów Kolonii, chcących podporządkować sobie na powrót Bremę, a argumentujących swoje roszczenia brakiem sufraganii Bremy. Z kolei w 968 roku podporządkował sobie biskupstwo w Oldenburgu  ( STAROGARD )w Holsztynie (na terenach słowiańskich Wagrów). Brał też udział w próbie organizacji misji na Ruś, w 959 roku wyświęcając biskupa misyjnego Libutiusa, wysyłanego do Kijowa. Od władców Niemiec otrzymał liczne przywileje, które stanowiły zręby pozycji ekonomicznej i politycznej arcybiskupów w północnych Niemczech. Zakładał klasztory, szkołę w Hamburgu i szpital w Bremie
 W 983 roku reakcja pogańska przerwała misje wśród Duńczyków i Słowian, a Hamburg został wówczas zniszczony przez Obodrytów.
przepowiednia Papieża Benedykta V 
 
 
 
Arcybiskup Adalbert (ur. ok. 1000 r., zm. 16 marca 1072 w Goslar) – arcybiskup Hamburga-Bremy od 1043 roku, bliski współpracownik i jedna z najważniejszych postaci na dworze królów Niemiec w połowie XI wieku.
Adalbert pochodził z turyńskiego rodu hrabiów Goseck spokrewnionych z późniejszymi Wettinami. Przeznaczony przez matkę do kariery duchownej i oddany do szkoły katedralnej w Halberstadt, został tam kanonikiem, a w 1032 roku prepozytem.
W 1043 roku król niemiecki (i późniejszy cesarz) Henryk III Salicki wyznaczył go na arcybiskupa Hamburga-Bremy. Od tego momentu Adalbert był ważną postacią na królewskim dworze (m.in. kluczowym wykonawcą polityki Henryka w północnej Rzeszy), a także zaczął realizować szeroko zakrojone plany związane z rozwojem objętej przez siebie diecezji.
W 1045 roku uczestniczył w wyprawie króla przeciwko Lucicom, z kolei w 1046 roku był z nim w Rzymie.
 Podczas wyprawy włoskiej Henryk III zaproponował Adalbertowi nawet stanowisko papieża, Adalbert jednak odmówił, wysuwając zamiast siebie swego przyjaciela Suidgera (późniejszego Klemensa II). Główny swój wysiłek kierował jednak na rozwój diecezji.
Podjął intensywną pracę ewangelizacyjną w Skandynawii (wysyłał misje także do Finlandii, na Orkady, Islandię i Grenlandię) oraz wśród Słowian, gdzie wspomagał je chrześcijański książę Obodrytów Gotszalk. Plany władców skandynawskich, którzy pragnęli uzyskać własne arcybiskupstwa, uniezależniając się w ten sposób od arcybiskupa Hamburga-Bremy Adalbert (którego zgoda była niezbędna do utworzenia nowych arcybiskupstw na terenie jego archidiecezji) wykorzystał w celu realizacji zamiaru przekształcenia Hamburga w centrum patriarchatu Północy – który nadal posiadałby zwierzchnictwo nad planowanymi arcybiskupstwami skandynawskimi. W tym celu planował rozwój sieci swych sufraganii na całym tym obszarze (łącznie z Grenlandią). Ostatecznie plany Adalberta się nie powiodły z uwagi na opór Rzymu – co prawda zależność kościoła skandynawskiego wobec Hamburga została utrzymana (żadnego arcybiskupstwa nie powołano), Adalbert zdołał uzyskać od papieża Leona IX jedynie tytuły legata papieskiego oraz wikariusza apostolskiego (1053).
Z kolei wśród Słowian ok. 1060 roku założył dwie nowe sufraganie, w Ratzeburgu i Mecklenburgu.
 
Myśląc o pozycji Hamburga w hierarchii Kościoła, Adalbert jednocześnie starał się o umocnienie potęgi materialnej biskupstwa.
Od polegającego na nim Henryka III uzyskiwał liczne nadania dóbr. Na tle konkurencji o świeckie wpływy w północnej Rzeszy powstała wrogość między Adalbertem a książętami saskimi z rodu Billungów. Jednak za życia Henryka III, cesarz udzielał arcybiskupowi oparcia w tym konflikcie.
 
Gdy Henryk III zmarł w 1056 roku, regencję nad małoletnim królem Henrykiem IV objęła jego matka, cesarzowa Agnieszka, a Adalbert utracił swoją pozycję na dworze. Sytuacja zmieniła się na początku lat 60., gdy wskutek zamachu kontrolę nad młodym królem przejął arcybiskup Kolonii Anno. Prawdopodobnie początkowo Adalbert współpracował z Annonem, jednak obaj pozostali rywalami, a w 1063 r. Adalbert zdołał odsunąć Annona od króla, na którego zdobył duży wpływ, i samemu przejąć kontrolę nad Rzeszą.
Swoją ówczesną pozycję wykorzystywał do znacznego rozszerzania zasięgu posiadłości arcybiskupstwa, podporządkował sobie m.in. hrabstwo Stade, opactwa Korbei i Lorsch, Duisburg.
 
Tak znaczący wzrost potęgi Adalberta spotkał się z żywą opozycją innych dostojników świeckich i kościelnych Rzeszy (z arcybiskupami Kolonii i Moguncji na czele), która zdołała na sejmie w styczniu 1066 roku doprowadzić do jego usunięcia z dworu królewskiego. Diecezję Adalberta najechali i spustoszyli Billungowie, Adalbert musiał uciekać na pół roku do Goslaru. Także wśród Obodrytów wybuchło powstanie pogańskie, podczas którego zginął książę Gotszalk, a efekty dotychczasowej pracy ewangelizacyjnej (w tym ustanowiona krótko wcześniej organizacja kościelna) zostały całkiem zniweczone. Co więcej, efektem powstania było zniszczenie Hamburga.W 1069 roku Adalbert został wezwany na powrót na dwór królewski, zdołał odzyskać także część odebranych mu dóbr oraz częściowo odbudowywał swoje wpływy polityczne. Powrócił także do planów powiększenia znaczenia diecezji. Na przeszkodzie tym zamierzeniom stanęła jednak rychła śmierć arcybiskupa. Pochowany został w katedrze w Bremie.
Ratzeburg (pol. hist. Racibórz-Herb
 Szlezwik-Holsztyn, siedziba powiatu Herzogtum Lauenburg 
We wczesnym średniowieczu istniał jako naczelny gród słowiańskiego plemienia Połabian o nazwie Racibórz. Powstanie grodu (wzmiankowanego po raz pierwszy w roku 1062) łączone jest niekiedy z obodrzyckim księciem Raciborem
Dawna siedziba biskupstwa katolickiego (1060-1066, odnowione w 1154). Ostatecznie opanowany przez Sasów w roku 1140.
 
Zabytki
Katedra, jeden z najstarszych ceglanych kościołów w północnych Niemczec
Świątynia powstała w I połowie XIII w
]. W środku znajduje się na belce tęczowej rzeźbiarska grupa Ukrzyżowanie z około 1260 r., gotyckie stalle, w tym jedne z najstarszych w Niemczech z ok. 1220 r., gotycki ołtarz główny z XV w., z elementami późniejszymi (barokowymi, chrzcielnica z brązu z 1440 r., renesansowa ambona dłuta Matthesa z 1576 r., barokowy ołtarz oraz liczne płyty nagrobne i epitafia, niektóre o bardzo bogatym wystroju rzeźbiarkim. Do kościoła przylega średniowieczny klasztor z II poł. XIII w. z zachowanymi freskami w wirydarzu.

Protestanccy administratorzy arcybiskupstwa Bremy:

1634–1648 Fryderyk, książę duński

Dziadek Polskiego Króla Augusta II Sasa ,4 dni starszy od Polskiego Króla  Jana Kazimierza 

Frederik III i rustning.jpgKról Fryderyk III (ur. 18 marca 1609, zm. 9 lutego 1670) – władca Danii i Norwegii oraz Grenlandii i Islandii. Panował w latach 1648-1670.
W 1643 poślubił Zofię Amelię brunszwicką; mieli ośmioro dzieci, w tym: syna – Chrystiana V i córkę – Annę Zofię Oldenburg.

 

Anna Zofia Duńska.jpgAnna Zofia Oldenburg (ur. 1 września 1647 we Flensburgu - zm. 1 lipca 1717 w zamku Lichtenberg k. Prettin)
Żona (od 1666) elektora Saksonii Jana Jerzego III Wettyna.
 
 Jerzy III Wettyn zwany Saksońskim Marsem (ur. 20 czerwca 1647 w Dreźnie, zm. 12 września 1691 w Tybindze) – książę elektor Saksonii w latach 1680-1691.
Brał udział na czele 10-tysięcznego korpusu wojska saskiego w bitwie pod Wiedniem w 1683 roku. Jako luteranin zmienił hasło bojowe połączonych sił cesarstwa z Maryja pomocą na Jezus i Maryja pomocą. 
Rodzice  elektora Saksonii (jako Fryderyk August I Wettyn) i króla Polski Augusta II Mocnego i elektora Saksonii Jana Jerzego IV Wettyna.
Król Polski August II Mocny(ur. 12 maja 1670 w Dreźnie , zm. 1 lutego 1733 w Warszawie) – król Polski od 1697 roku do 1706 roku oraz od 1709 roku do 1733 roku, elektor Saksonii 1694-1733 jako Fryderyk August I (Friedrich August I.). Pierwszy władca Polski z dynastii saskiej Wettynów. 
 
Rodzina
Żona Krystyna Eberhardyna (ur. 1671, zm. 1727) – córka Krystiana Ernesta, margrabiego Bayreuth; ślub odbył się w 1693
syn Fryderyk August II (ur. 1696) – elektor Saksonii i król Polski (jako August III).
metresa Maria Aurora von Königsmarck (ur. 1662, zm. 1728) – szwedzka arystokratka
syn Maurycy Saski (ur. 1696, zm. 1750) – marszałek Francji, pradziadek późniejszej pisarki George Sand
 
Hrabina Szwecka Maria Aurora von Königsmarck (ur. 8 maja 1662 w Stade, zm. 16 lutego 1728 w Quedlinburgu)  metresa Augusta II, elektora Saksonii i króla Polski.
Aurora von Königsmarck
 
Córka Kurta Christopha von Königsmarck i Marii Christiny von Wrangel. Lata młodości spędziła w Hamburgu, od początku zwracając uwagę swoją urodą i inteligencją. W 1694 udała się do Drezna, by zasięgnąć informacji o swym bracie Filipie von Königsmarcku (kochanku księżnej Zofii Doroty z Celle), który niespodziewanie i w tajemniczych okolicznościach zaginął w Hanowerze. W Dreźnie Aurorę Königsmarck zauważył August II i uczynił ją swoją metresą.
W październiku 1696 roku urodziła syna, Maurycego, późniejszego marszałka Francji.August  zapewnił jej funkcję opata (ksieni) klasztoru kanoniczek w Quedlinburgu, której sprawowanie niosło za sobą godność księżnej Cesarstwa. Zaangażowała się też w sprawę odzyskania utraconych dóbr rodzinnych w Szwecji. Mimo sprawowanych w Quedlinburgu obowiązków mieszkała głównie w Berlinie, Hamburgu i Dreźnie. Zmarła w Quedlinburgu w 1728 roku. Jej imienniczka i potomkini, Aurore Dupin zyskała sławę literacką jako George Sand.
 
Quedlinburg-Kwedlinburg) –w powiecie Harz, 
Quedlinburg, widok na wzgórze zamkowe
Założone w 922 przez Henryka I Ptasznika, zyskało na znaczeniu gdy Otton I Wielki wybudował tu palatium królewskie - rezydencję władców Saksonii.
 
Herb
Duży wpływ na politykę i gospodarkę Quedlinburga miało ufundowane w 936 przez Ottona I, z inicjatywy jego matki Matyldy, wdowy po Henryku I Ptaszniku, żeńskie opactwo (niem. Damenstift Quedlinburg).
W 1698 przyłączone do Brandenburgii, a od 1813 w granicach Prus.
Po II wojnie światowej na terytorium Niemieckiej Republiki Demokratycznej.
Po raz pierwszy Quedlinburg wzmiankowany jest w 922 w dokumencie wydanym przez Henryka I Ptasznika dla benedyktyńskiego klasztoru Corvay w Höxter (Nadrenia Północna-Westfalia), w którym pojawia się jako villa quae dicitur Quitilingaburg (pol. miasto (miejsce) nazywane Kwedlinburgiem).
 
Henryk I Ptasznik zmarł w Memleben, niedaleko Quedlinburga. Zgodnie ze swoją wolą został pochowany w kaplicy kwedlinburskiego palatium w 936] Syn Henryka I a zarazem jego następca, cesarz Otton I Wielki wybudował w Quedlinburgu w roku 936 rezydencję, która stała się siedzibą władców Saksonii.
 
Otton I ufundował również klasztor żeński (niem. Damenstift Quedlinburg), którego głównym zadaniem była modlitwa w intencji zmarłego króla Henryka I. Klasztor przyjmował głównie kobiety wywodzące się z arystokracji. Przełożoną klasztoru została wdowa po królu królowa Matylda, która sprawowała tę funkcję przez 30 lat. Córka Ottona I Matylda (955–999) objęła funkcję ksieni w klasztorze na wiosnę 966. Królowa Matylda zmarła w[968 i została pochowana u boku swojego męża. W ok. 1089–92 w klasztorze przebywał książę Polski Zbigniew, uznany za bastarda przez swojego ojca Władysława I Hermana.
 
 
 
Stanisławów   patrz 
 
Stanisławów został założony 7 maja 1662 roku ( dzień po urodzinach Aurory ) 
przez polskiego hetmana Andrzeja Potockiego, który nadał mu nazwę Stanisławów na cześć swego ojca Stanisława Rewery Potockiego. W 1962 roku podczas obchodów 300-lecia miasta, władze sowieckie zamieniły nazwę Stanisławów na Iwano-Frankiwsk
 
353. urodziny miasta obchodził Stanisławowów obecnie Iwano-Frankiwsk. 
 
Rówiesnicy Aurory to 
 
30 kwietnia 1662 r  – Maria II Stuart, królowa Anglii, Szkocji i Irlandii (zm. 1694)
11 lipca 1662 r – Maksymilian II Emanuel, elektor bawarski (zm. 1726)
 

,,AUSCHWITZ" 2015 ROKU ...NA WSCHODZIE UKRAINY

29 stycznia 2015 roku  czytaj 
.dziś Ukraina!) w STANISŁAWOWIE skąd wywodzi się nasz słynny generał Maczek - a dziś Iwanofrankowsk ...PODCZAS OBWIESZCZENIA 4 TURY  MOBILIZACJI UKRAIŃSKICH POBOROWYCH  - REJONOWE KOMISARIATY WOJSKOWE SĄ BLOKOWANE PRZEZ MIEJSCOWĄ LUDNOŚĆ!!!!
 
 
 
Joomla 1.5 Templates by Joomlashack