A Free Template From Joomlashack

A Free Template From Joomlashack

Drodzy Państwo

Niniejsza strona jest kontynuacją mojej wcześniejszej witryny:

http://hamburgpol.w.interia.pl/

stworzonej 13 sierpnia 2004 roku dzięki pomocy ś.p. Ryszarda,  członka założyciela NSZZ "Solidarność", wspaniałego patrioty i ofiarnego przyjaciela.

 

 

 

KSIĄŻKI ON-LINE

 

Uwaga
- nowa książka na witrynie:

Jean-Baptiste Bouchaud

MIŁOŚĆ ZA MIŁOŚĆ

Życie zakonne św. Rafała Kalinowskiego

Zapraszam do lektury

 

 

Książka "Dogmat Świętych Obcowanie" do której tekst zebrał i opracował w 1980 roku mói Tata
ś.p. Bernard Paweł Jan Tuszyński

 

Herman Cohen - Augustyn-Maria od Najsw. Sakramentu

 

Życie ojca Hermana
- Augustyna-Marii
od Najśw. Sakramentu

Książka wydana przez Siostry Miłosierdzia z Łagiewnik 1898 r

"Źródłem, z którego wypłynęły potoki miłości, siłą, która sprowadziła wylew dotąd nieznanej radości - była wiara święta. Nie ma jej ani w judaizmie, ani w schizmie, lecz tylko w jednym prawdziwym Kościele Katolickimi, W tym Kościele jedynie każdy z obu  naszych nawróconych  źródło wody żywej dla duszy swojej, spragnionej prawdy, mogli znaleźć.
Oby  życiem O. Hermana Cohena  i siostry Natalii Naryszkin, zostający poza obrębem Kościoła zostali oświeceni , że tylko w Kościele św. katolickim - wiara żywot wieczny daje."

Fragment listu Św. Rafała Kalinowskiego do tłumaczki w Łagiewnikach,
11 września 1898 r.

TEKSTY

 

Ks. prof. Franciszek Cegiełka

Nasz święty Rafał Kalinowski

 

 

 

Cudowny obraz, który Św. Faustyna nazwała "Król Miłosierdzia", namalował według słów s. Faustyny Eugeniusz Kazimierowski

W kulcie Miłosierdzia Bożego obraz Króla Miłosierdzia odgrywa pierwszorzędną rolę. Dlatego s. Faustyna przywiązywała do jego poprawności wielką wagę. W obrazie tym odróżniała ona cechy istotne i polecała czuwać, by one były zachowane.

"W dniu 23.09.2005 roku Litwini podstępnie zabrali z polskiego kościoła św. Ducha w Wilnie obraz Jezu Ufam Tobie i to mimo tego że kardynał Baczkis (prymas Litwy) publicznie ogłosił że obraz nie będzie zabrany po kryjomu. Obraz został przeniesiony do pobliskiego kościoła św. Trójcy a w zasadzie kaplicy. Kościół ten przez scianę sąsiaduje z głośnym nocnym klubem Oryginal obrazu Jezu Ufam Tobie w czasach sowieckich zostal przechowany przez wileńskich Polaków i od 20 lat znajdował się w Kościele św. Ducha."

Żródło cytatu

Stronę ogląda

 

• Initium sapientiae timor Domini  - Początkiem mądrości - bojaźń Pańska
(Psalm 111,10)

• Za wielu milczy!
Milczący obserwatorzy, nie zajmujący konkretnego stanowiska - bez odwagi pouczenia - są przed Bogiem współwinni w nieszczęściu Kościola 
Św. Hildegard
von Bingen (1098-1179)

• Największym wrogiem chrześcijaństwa są sami chrześcijanie,
jeśli są tchórzliwi i wygodni.  
Ks. abp prof. dr hab.
Stanisław Wielgus

 

 

 

 

Św. Michał Archanioł

 

 

 

 

Wy Polacy,
przez niniejszy ucisk oczyszczeni i miłością wspólną silni, nie tylko będziecie się wzajem wspomagali, nadto poniesiecie ratunek innym narodom i ludom, nawet wam niegdyś wrogim.

Cześć Maryi i Świętego Sakramentu zakwitnie w całym narodzie polskim.

Najwyżej zaś Pan Bóg was wyniesie, kiedy dacie światu
WIELKIEGO PAPIEŻA.

Bóg żąda od was walki w duchu Chrystusowym, i w duchu Jego Świętych.

Bł. ks. Bronisław Markiewicz
"Bój bezkrwawy", 1908

 

 

 

Św. Ekspedyt

 

Nowenna
do św. Expedyta

 

26 marca 1267 Kanonizacja św. Jadwigi w Viterbo

26 marca 1267 Viterbo Kanonizacja św Jadwigi

W Viterbo i Perugii rezydował papież Klemens IV (1265-1268), który 26 marca 1267 r. wydał bullę kanonizacyjną, zaliczając do kalendarza świętych księżną Jadwigę. Nazajutrz, w niedzielę „Laetare” w kościele dominikanów pw. Santa Maria di Gradi w Viterbo, papież Klemens IV po Mszy św. osobiście odczytał życiorys i cuda zdziałane za wstawiennictwem Jadwigi oraz wygłosił ku jej czci okolicznościowe kazanie, zachowane w rękopisie z 1353 r. Kodeksu Brzeskiego. Papież zakończył kazanie słowami: Każdego roku ma być uroczyście obchodzone to święto przez odpowiednie nabożeństwa we wszystkich biskupstwach i miastach Niemiec, Polski i Czech, przez wszystkich duchownych i świeckich  ...Papież Klemens IV, odznaczający się dużą roztropnością i skromnością, a zarazem głęboką wiedzą prawniczą i niezwykłą elokwencją, kazał siebie po swojej śmierci, która nastąpiła 29 listopada 1268 r. pochować u dominikanów w ich kościele w Viterbo. Zmarły papież był osobistym przyjacielem św. Tomasza z Akwinu i św. Bonawentury z Bagnoregio

Kiedy w maju 1267 roku na Śląsk dotarła wieść o dokonaniu w Viterbo kanonizacji św. Jadwigi, wielka radość napełniła serca wszystkich mieszkańców księstwa, a zwłaszcza głęboko przeżywały ten fakt zakonnice trzebnickie. Zaraz też zaczęły się przygotowywać się do ekshumacji i wyniesienia szczątków Jadwigi ze starego grobu i przeniesienia ich na nowe miejsce.

Przedsiębiorcza ksieni klasztoru trzebnickiego, Gertruda, jeszcze w okresie starań o kanonizację omawiała ze swoim bratankiem Władysławem (od 1266 r. księciem wrocławskim) plany budowy osobnej kaplicy, gdzie miały zostać umieszczone relikwie przyszłej świętej. Gdy odbyła się kanonizacja w Viterbo, książę Władysław wystawił dokument (po 12 VI 1267 r.) związany ze wstępnymi pracami przy budowie w Trzebnicy kościoła – kaplicy św. Jadwigi, obok kościoła klasztornego, ad opus sancti Bartholomei ecclesie sancteque Hedwigis in Trebnicz. Wyznaczył nawet odpowiednich ludzi, których uczynił odpowiedzialnymi za budowę. To zrozumiałe, że tak poważnego przedsięwzięcia nie można było wykonać w krótkim czasie. Budowę rozpoczęto dopiero 28 kwietnia 1268 roku położeniem kamienia węgielnego przez księcia Władysława, arcybiskupa salzburskiego. Budowę zakończono w dniu l maja 1269 r. Jeśli chodzi o uczczenie relikwii św. Jadwigi trzeba więc było w 1267 r. zadowolić się tymczasowymi rozwiązaniami. W dniu 17 sierpnia tego roku przy pomocy żelaznych narzędzi z trudem otwarto grób. Po usunięciu ziemi, znaleziono w trumnie kości oraz ukochany przez świętą posążek NMP, z którym była pochowana.  Po ośmiu dniach, kiedy do Trzebnicy – zwyczajem lat poprzednich przybyli liczni pielgrzymi, aby wziąć udział w dorocznej uroczystości odpustowej ku czci św. Bartłomieja Apostoła (24 sierpnia), została oficjalnie podana wiernym radosna wiadomość o wyniesieniu przez papieża Klemensa IV księżnej Jadwigi na ołtarze i wpisaniu jej do kalendarza świętych pańskich. Poinformowano również zebranych, że jutro – w dniu rocznicy poświęcenia kościoła klasztornego (25 sierpnia), odbędzie się uroczyste podniesienie relikwii św. Jadwigi na ołtarz, zaś uroczysta translacja odbędzie się po wybudowaniu nowej kaplicy. Święta wraca do domu
Zgodnie z zapowiedzią, w dniu 25 sierpnia 1267 r., relikwie św. Jadwigi obniesiono w uroczystej procesji i umieszczono na ołtarzu w kaplicy św. Piotra. Z wiosną 1268 r., przystępując do budowy dużej kaplicy – kościoła św. Jadwigi w miejscu dotychczasowej kaplicy św. Piotra, przeniesiono relikwie św. Jadwigi do kaplicy św. Jana Chrzciciela, gdzie święta za życia życzyła sobie mieć miejsce wiecznego spoczynku i gdzie były już pochowane jej małe wnuczęta. Dopiero po wybudowaniu dużej kaplicy – pierwszej budowli gotyckiej na Śląsku – i po jej poświęceniu, mogła się odbyć zaplanowana najuroczystsza i ostateczna translacja relikwii św. Jadwigi z kaplicy św. Jana Chrzciciela do wybudowanej gotyckiej budowli, nazwanej kościołem – sanktuarium św. Jadwigi. Na ten dzień do Trzebnicy przybyły nieprzeliczone rzesze wiernych nie tylko ze Śląska, ale i z różnych części świata. Autor tego sprawozdania widocznie – oprócz Polski – miał na myśli Czechy, Morawy i sąsiednie wschodnie pogranicze Łużyc, Miśni i Saksonii, gdyż władcy tych ziem byli spokrewnieni z nowo kanonizowaną święta. Uroczystościom przewodniczył wnuk świętej, Władysław, arcybiskup Salzburga, mianowany legatem papieskim z tej samej okazji. Jako zarządca diecezji wrocławskiej otrzymał on od Klemensa IV przywilej noszenia paliusza w tejże diecezji w dniu św. Jana i św. Jadwigi. Sierpniowa pogoda pozwalała rzeszom rozłożyć się w namiotach na równinie wokół klasztoru, a piękny, bezwietrzny dzień, sprzyjał rozwinięciu się barwnej procesji z zapalonymi świecami przy śpiewie pięknych, religijnych pieśni. Podziw zebranych budziła wspaniała iluminacja kościoła – ruchome świece imitowały ruch ciał niebieskich na sklepieniu kościoła. Wierni cisnęli się do wnętrza, by uczcić święte relikwie, wychwalając Boga przy wtórze muzyki organowej.
Tak więc uroczystości z relikwiami św. Jadwigi odbywały się w Trzebnicy trzykrotnie: 17 i 25 sierpnia 1267 r. (ekshumacja szczątków św. Jadwigi, podniesienie, elevatio i translacja na ołtarz w kaplicy św. Piotra; 25 sierpnia 1268 r. ( translacja do kaplicy św. Jana Chrzciciela) i 25 sierpnia 1269 r. (translacja do nowej kaplicy, sanktuarium św. Jadwigi).

Św Jadwiga Śląska, - Księżna Jadwiga z Andechs-Meran (ur. w 1174 w Andechsie, zm. 15 października 1243 w Trzebnicy), fundatorka kościołów i klasztorów. Żona Henryka I Brodatego, księcia wrocławskiego, matka Henryka II Pobożnego. Córka Bertolda IV, księcia Meranii i Agnieszki von Rochlitz z rodu Wettynów, hrabiów Andechs. Wnuczka Jadwigi Wittelsbach z Dachau Urodziła się i wychowywała w zamku Andechs w Bawarii. Miała czterech braci, w tym Eckberta, biskupa Bambergu oraz trzy siostry, w tym Agnieszkę (żonę Filipa II Augusta) i Gertrudę (żonę króla węgierskiego Andrzeja II i matkę św. Elżbiety Węgierskiej) Trzecia z jej sióstr była przełożoną klasztoru benedyktynek w Kitzingen koło Würzburga, gdzie Jadwiga została wysłana w młodym wieku i gdzie zdobyła wykształcenie.W wieku lat 12 została wydana za mąż za śląskiego księcia Henryka I Brodatego. W 1233 Henryk został księciem wielkopolskim. Jadwiga urodziła siedmioro dzieci: Bolesława, Konrada, Henryka, Agnieszkę, Zofię, Gertrudę i Władysława. Oboje z Henrykiem I byli ludźmi bardzo religijnymi, prowadzili pobożne życie i dbali o rozwój Kościoła. Jadwiga była fundatorką kościołów i klasztorów, w tym klasztoru sióstr cysterek w Trzebnicy (1209). Prowadziła też działalność dobroczynną, starała się o pomoc chorym i ubogim – zorganizowała działalność wędrownego szpitala dla ubogich, otworzyła szpital dla trędowatych w Środzie Śląskiej, kolejną placówkę leczniczą założyła w Trzebnicy. Po 19 latach małżeństwa z Henrykiem Brodatym oboje złożyli śluby czystości. Po śmierci męża w 1238 zamieszkała w trzebnickim klasztorze, prowadzonym przez jedną z jej córek. Wkrótce zaangażowała się w ożywienie życia religijnego Śląska, sprowadzając do tamtejszych kościołów duchownych z Niemiec. Wspierała też sprowadzanie niemieckich osadników na słabo zaludnione rejony wówczas zachodniej części Śląska, wspierając tym samym rozwój rolnictwa.Jadwiga zmarła 15 października 1243 roku w Trzebnicy w opinii świętości i została pochowana w kościele w Trzebnicy. 24 lata później, 26 marca 1267 została kanonizowana, a cześć jej relikwii przeniesiono do opactwa w Andechsie.Od czasu kanonizacji Jadwigi, której 26 marca 1267 r. dokonał papież Klemens IV w kościele dominikanów w Viterbo, czczono ją jako patronkę Polski i całego historycznego Śląska.

W 1680 r., na prośbę króla Jana III Sobieskiego papież Innocenty XI rozciągnął kult św. Jadwigi na cały Kościół.

Kult świętej propagował przez cały okres panowania jej potomek książę Ludwik I, za którego panowania wykonano tzw. "Kodeks lubiński" z ilustrowaną legendą o św. Jadwidze Śląskiej.Grób świętej Jadwigi odwiedzali monarchowie i ich żony: Władysław Łokietek, król węgierski Maciej Korwin (1469),

W Trzebnicy przebywali Stanisław i Katarzyna Leszczyńscy –w Trzebnicy 23 czerwca 1703 przyszła na świat ich druga córka Maria Leszczyńska przyszła Królowa Francji -Zauważno że tego dnia była to 500 rocznica podpisania fundacji Klasztoru w Trzebnicy przez Henryka Brodatego

Propagatorem kultu świętej na Górnym Śląsku był dominikanin Peregryn z Opola, który jest autorem zbioru kazań jej poświęconych.

W 1680, na prośbę Jana III Sobieskiego i jego żony papież Innocenty XI rozszerzył kult Jadwigi Śląskiej na cały Kościół Katolicki. Po tym wydarzeniu zaczęto czcić świętą na innych ziemiach polskich.

Boża Opatrznosc sprawiła że w 71 rocznicę urodzin Krąla Jana III Sobieskiego

 

17 sierpnia 1700 r w Brukseli urodził się   Klemens ,August,Jacek,Maria Wittelsbach wnuk Króla Jana III Sobieskiego i Marysieńki . Boża Opatrznosc sprawiła że w  49 rocznicę urodzin swojej mamy Teresy Kunegundy Sobieskiej na Wawelu -

 

 

4 marca 1725 został wyswięcony na Kapłana

9 listopada 1727 r  Klemens August został wyświęcony na Biskupa przez Papieża Benedykta XIII w Viterbo w Bazylice  Santa Maria di Gradi ( gdzie 460 lat wczesniej była Kanonizacja św Jadwigi )

Boża Opatrzność sprawiła że   Klemens August mając 47 lata już jako  arcykanclerz Włoch, arcybiskup Kolonii , biskup Ratyzbony, Münsteru, Paderborn, Hildesheim, Osnabrück. wspomagał  budowę

Katedry świętej Jadwigi w Berlinie

Katedra świętej Jadwigi w Berlinie została zbudowana w latach 1747-1773 (konsekrowana przez arcybiskupa gnieźnieńskiego Ignacego Krasickiego), zniszczona 2 marca 1943 przez Aliantów ( w rocznicę urodzin Papieża Piusa XII , W krypcie katedry zdnadował się grób Karmelity Hermana Cohena  ,,Augustyna od Najswiętszego Sakramentu ,,W krypcie kaplicy znajduje się grób bł. Ks Bernharda Lichtenberga z Oławy jej proboszcza w latach 1938-1942 - obrońcy Żydów, zmarłego w drodze do Dachau (KL).

Historia Koscioła św Jadwigi  -Król pruski Fryderyk II Wielki w dniu 22 listopada 1746 roku wydał patent, który pozwalał parafii rzymskokatolickiej w Berlinie na wzniesienie kościoła. Zgoda na budowę kościoła katolickiego w kraju protestantów była skutkiem wygranej II wojny śląskiej, która doprowadziła do przyłączenie Śląska do królestwa Prus. Kamień węgielny pod budowę katedry położono 13 lipca 1747, dokonał tego opat zakonu cystersów Turno.

Boża Opatrzność  sprawiła że w 428 rocznicę kanonizacji św Jadwigi w Viterbo w Poznaniu zmarł ojciec Katarzyny Opalińskiej -Leszczyńskiej która 23 czerwca 1703 ..w 500 rocznicę fundacji Klasztoru w Trzebnicy urodziła tam swoją córkę Marię Leszczyńską od 15 sierpnia 1725 r Królową Francji ..w  której ślubie  uczestniczylo 4 wnuków Króla Jana III Sobieskiego w tym Arcybiskup ,Klemens August i Kardynał Jan Teodor spokrewnieni z jej mężem Królem Ludwikiem XVI .

26 marca 1695 roku w Poznaniu zmarł 53 letni ojciec Katarzyny Opalińskiej – Jan Karol Opaliński herbu Łodzia (ur. 1642, zm. 26 marca 1695) – kasztelan poznański od 1687, starosta międzyłęski i osiecki.Syn Krzysztofa Opalińskiego i Teresy Konstancji z Czarnkowskich herbu Nałęcz (córka Adama Sędziwoja Czarnkowskiego).Żonaty przed 1673 rokiem z Zofią Anną z Czarnkowskich (1660-1701), córką Adama Uriela Czarnkowskiego i Teresy Zaleskiej. Z kilkorga dzieci Jana Karola Opalińskiego wiek dojrzały osiągnęła jedynie Katarzyna, żona Stanisława Leszczyńskiego, późniejsza królowa Polski, księżna Lotaryngii i Baru, matka m.in. Marii, królowej Francji. Poprzez tę swą wnuczkę Jan Karol Opaliński stał się przodkiem m.in. Ludwika XVI, Ludwika XVIII i Karola X, francuskich królów z dynastii Burbonów.Po śmierci swojego ojca w 1655 roku został właścicielem Sierakowa, gdzie m.in. gościł króla polskiego Jana Kazimierza i jego żonę Marię Ludwikę. Pochowany został w kościele Bernardynów w Sierakowie.

Dlaczego Aliańci zbombardowali 17 stycznia 1945 r  Bazylikę ,,Santa Maria di Gradi w Viterbo,,dlaczego jej nie odbudowano ...??

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 


 

 

 

 

 

 

 

 

 

 



 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 


 

 

 

 

 

 

 

 

 


 

 
Joomla 1.5 Templates by Joomlashack