A Free Template From Joomlashack

A Free Template From Joomlashack

Drodzy Państwo

Niniejsza strona jest kontynuacją mojej wcześniejszej witryny:

http://hamburgpol.w.interia.pl/

stworzonej 13 sierpnia 2004 roku dzięki pomocy ś.p. Ryszarda,  członka założyciela NSZZ "Solidarność", wspaniałego patrioty i ofiarnego przyjaciela.

 

 

 

KSIĄŻKI ON-LINE

 

Uwaga
- nowa książka na witrynie:

Jean-Baptiste Bouchaud

MIŁOŚĆ ZA MIŁOŚĆ

Życie zakonne św. Rafała Kalinowskiego

Zapraszam do lektury

 

 

Książka "Dogmat Świętych Obcowanie" do której tekst zebrał i opracował w 1980 roku mói Tata
ś.p. Bernard Paweł Jan Tuszyński

 

Herman Cohen - Augustyn-Maria od Najsw. Sakramentu

 

Życie ojca Hermana
- Augustyna-Marii
od Najśw. Sakramentu

Książka wydana przez Siostry Miłosierdzia z Łagiewnik 1898 r

"Źródłem, z którego wypłynęły potoki miłości, siłą, która sprowadziła wylew dotąd nieznanej radości - była wiara święta. Nie ma jej ani w judaizmie, ani w schizmie, lecz tylko w jednym prawdziwym Kościele Katolickimi, W tym Kościele jedynie każdy z obu  naszych nawróconych  źródło wody żywej dla duszy swojej, spragnionej prawdy, mogli znaleźć.
Oby  życiem O. Hermana Cohena  i siostry Natalii Naryszkin, zostający poza obrębem Kościoła zostali oświeceni , że tylko w Kościele św. katolickim - wiara żywot wieczny daje."

Fragment listu Św. Rafała Kalinowskiego do tłumaczki w Łagiewnikach,
11 września 1898 r.

TEKSTY

 

Ks. prof. Franciszek Cegiełka

Nasz święty Rafał Kalinowski

 

 

 

Cudowny obraz, który Św. Faustyna nazwała "Król Miłosierdzia", namalował według słów s. Faustyny Eugeniusz Kazimierowski

W kulcie Miłosierdzia Bożego obraz Króla Miłosierdzia odgrywa pierwszorzędną rolę. Dlatego s. Faustyna przywiązywała do jego poprawności wielką wagę. W obrazie tym odróżniała ona cechy istotne i polecała czuwać, by one były zachowane.

"W dniu 23.09.2005 roku Litwini podstępnie zabrali z polskiego kościoła św. Ducha w Wilnie obraz Jezu Ufam Tobie i to mimo tego że kardynał Baczkis (prymas Litwy) publicznie ogłosił że obraz nie będzie zabrany po kryjomu. Obraz został przeniesiony do pobliskiego kościoła św. Trójcy a w zasadzie kaplicy. Kościół ten przez scianę sąsiaduje z głośnym nocnym klubem Oryginal obrazu Jezu Ufam Tobie w czasach sowieckich zostal przechowany przez wileńskich Polaków i od 20 lat znajdował się w Kościele św. Ducha."

Żródło cytatu

Stronę ogląda

 

• Initium sapientiae timor Domini  - Początkiem mądrości - bojaźń Pańska
(Psalm 111,10)

• Za wielu milczy!
Milczący obserwatorzy, nie zajmujący konkretnego stanowiska - bez odwagi pouczenia - są przed Bogiem współwinni w nieszczęściu Kościola 
Św. Hildegard
von Bingen (1098-1179)

• Największym wrogiem chrześcijaństwa są sami chrześcijanie,
jeśli są tchórzliwi i wygodni.  
Ks. abp prof. dr hab.
Stanisław Wielgus

 

 

 

 

Św. Michał Archanioł

 

 

 

 

Wy Polacy,
przez niniejszy ucisk oczyszczeni i miłością wspólną silni, nie tylko będziecie się wzajem wspomagali, nadto poniesiecie ratunek innym narodom i ludom, nawet wam niegdyś wrogim.

Cześć Maryi i Świętego Sakramentu zakwitnie w całym narodzie polskim.

Najwyżej zaś Pan Bóg was wyniesie, kiedy dacie światu
WIELKIEGO PAPIEŻA.

Bóg żąda od was walki w duchu Chrystusowym, i w duchu Jego Świętych.

Bł. ks. Bronisław Markiewicz
"Bój bezkrwawy", 1908

 

 

 

Św. Ekspedyt

 

Nowenna
do św. Expedyta

 

Pradziadek 1 Polskiej Królowej Rychezy Cesarz Otton I i jego pełnomocnik w Saksonii

27 marca 973 w Quedlinburgu zmarł  73 letni Hermann Billung pełnomocnik Cesarza Ottona I ..w Saksonii

Hermann Billung (ur. 900 – zm. 27 marca 973 w Quedlinburgu) – margrabia i tymczasowy zastępca Ottona I w Księstwie Saksonii, jeden z najbardziej znanych przedstawicieli rodu Billungów.Hermann był synem Billunga von Stubenskorn (ok. 860-967) oraz Ermengardy z Nantes (ur. 900). Hermann jest generalnie uważany za pierwszego władcę Saksonii z rodu Billungów, aczkolwiek jego dokładna pozycja pozostaje niejasna. Król Otton I w 936 nadał mu tytuł princeps militiae i przekazał mu marchię leżącą na północ od rzeki Łaby, pomiędzy Limes Saxoniae a rzęką Pianą, w celu obrony granicy na Łabie przed Słowianami. Tereny te znane były później jako tzw. Marchia Billungów. Hermann posiadając większą autonomię od współczesnego mu Gero, wymuszał trybut od Słowian połabskich zamieszkujących Marchię Billungów. Często wyprawiał się przeciwko zachodniosłowiańskim plemionom Wieletów, Obdorytów i Wagrów.

Od roku 953 Otton I, który był również tytularnym księciem Saksonii, w czasach swojej nieobecności powierzał tymczasowe zastępstwo w sprawowaniu władzy, tzw. procuratio, w całej Saksonii Hermannowi[1]. Wkrótce te tymczasowe zastępstwa stały się całkiem długimi okresami ze względu na to iż po 961 roku Otton przebywał prawie cały czas we Włoszech[1]. Jednakże znamiennym jest iż Hermann w królewskich dokumentach nigdy nie jest nazywany księciem (łac. dux), tylko nosi tytuł komesa (łac. comes) lub margrabiego (łac. marchio)[1], natomiast Widukind z Korbei określa go mianem księcia[1]. Jego syn Bernard który odziedziczył pozycję swojego ojca, wzmocnił ją i uzyskał tytuł księcia.

Hermann posiadał majątek w okolicach Lüneburga i ufundował klasztor Św. Michała w tym mieście. Zmarł w Quedlinburgu.

7 maja 973 w Memleben zmarł 61 letni Pradziadek 1 Królowej Polski Bł Ryczezy  Otton I Wielki (ur. 23 listopada 912 – książę Saksonii 936–961, król niemiecki od 936 i Święty Cesarz Rzymski od 962, z dynastii Ludolfingów.Był synem Henryka I Ptasznika, króla Niemiec i jego drugiej żony Matyldy z Ringelheim, córki saskiego hrabiego Dytryka.


Otton został królem Niemiec w drodze elekcji w roku 936. Uroczysta koronacja odbyła się w Akwizgranie w tym samym roku. Od 963 roku Otton otrzymywał trybut od Mieszka I, księcia Polan z części jego ziem

2 lutego 962 papież Jan XII koronował Ottona w Rzymie na cesarza rzymskiego.

Jeszcze za swego życia w 967 Otton I uczynił cesarzem swego syna Ottona II. W roku 972 zaproponował Cesarstwu Bizantyjskiemu zwrot podbitych ziem na terenie Włoch w zamian za wzajemne uznanie tytułów cesarskich. Układ ten został przypieczętowany małżeństwem Ottona II z księżniczką Teofano, krewną cesarza bizantyjskiego Jana I Tzimiskesa.Otton I zmarł w wieku 60 lat i został pochowany w katedrze w Magdeburgu.


Otton I był dwukrotnie żonaty. Pierwszą żoną była Edyta Angielska, córka króla Edwarda Starszego. Po raz drugi ożenił się w październiku 951 roku z Adelajdą, córką króla Burgundii – Rudolfa II.


Z drugiego małżeństwa pochodzili:

Henryk, ur. 952, zm. 7 kwietnia około 954

Bruno, ur. 953, zm. 8 września 957

Otto II, ur. 955, zm. 7 grudnia 983, cesarz rzymski -dziadek Królowej Ryczezy

Matylda, ur. 955, zm. 6 lutego 999

 

Syn Hermana Billung zmarł 9 lutego 1011 w Korvey

Bernard I (ur. ok. 950; zm. 9 lutego 1011 w Korvey) był księciem Saksonii (973-1011), drugim z dynastii Billungów, synem księcia Hermana i Ody. Poszerzył znacznie granice państwa swojego ojca.Walczył z Duńczykami w latach 974, 983 i 994, podczas ich najazdów. Popierał dziedziczenie tronu przez Ottona III. W 983 roku był marszałkiem, w 991 i 995 roku brał udział w kampanii młodego Ottona przeciwko Słowianom. Bernard zmarł w 1011 i został pochowany w kościele Świętego Michała w Lüneburgu.

W 990 roku Bernard poślubił Hildegardę, córkę hrabiego Stade, mieli ze sobą kilkoro dzieci:

Bernard II, jego następca

Thietmar, hrabia, zginął podczas pojedynku 1 kwietnia 1048 roku w Pöhlde

Gedesdiu (lub Gedesti) (zginęła 30 czerwca 1040 r.), matka przełożona Metelen (z 993) i Herford (z 1002)

Matylda, zakonnica

Othelindis z Nordmark, żona Dirka III (ur. ok.985 - zm. 9 marca 1044 z którym posiadała czworo dzieci:

Dirk IV - hrabia Zachodniej Fryzji (po śmierci Dirka III),

Floris I - hrabia Zachodniej Fryzji (po śmierci Dirka IV),

Bertrada - którą poślubił Thierry II Katlenburg,

Swanhilde - którą poślubił Emmo van Loon, hrabia Loon.

Po śmierci Dirka III, Othelindis wróciła do Saksonii, gdzie zmarła 9 marca 1044. Została pochowana w Quedlinburgu

Bernard II (ok. 995 – 29 czerwca 1059) był Księciem Saksonii (1011 – 1059), trzecim z dynastii Billungów, syn Bernarda I i Hildegardy. Był hrabią Fryzji.Bernard rozszerzył uprawienia władców w Saksonii i jest uważany za największego z Billungów. Był uważany za zwolennika Cesarza Henryka II oraz towarzyszył mu w Polsce podczas podpisania traktatu w Budziszynie w 1018 roku. W okresie 1019-1020, zbuntował się, a tym samym zwiększył uznanie prawa plemiennego w Saksonii, czego nie udało osiągnąć się jego ojcu. Powrócił na wojnę przeciw Słowianom oraz włączył ich w szeregi swoich sił wraz z ich przywódcą, Gotszalkiem.

Potomstwo Bernarda II, Księcia Saksonii i Eiliki ze Schweinfurtu

Gertruda Saska (ok. 1030 – 4 Sierpnia 1113); zamężna: Floris I Holenderski, (powtórnie): Robert I Fryzyjski

Ordulf (ok. 1020 – 28 Marca, 1072); żonaty: Ulfhilda z Norwegii (ok. 1023 – 24 Maja, 1070), córka Olafa II Świętego z Norwegii i Astridy ze Szwecji

Herman

Ida z Saksonii; zamężna: Fryderyk II Luksemburski, a powtórnie Albert III hrabia Namuru.

Olaf II (Haraldsson) Święty, norw. Olav (Haraldsson) den Hellige (ur. 995, zm. 29 lipca 1030) – król Norwegii w latach 1016–1028,

Wprowadził w kraju chrześcijaństwo (między innymi stworzył w nim biskupstwa) W 1028 został wygnany z kraju przez opozycję z okręgu Trøndelag wspomaganą przez duńskiego króla Kanuta Wielkiego. W 1030 wrócił do Norwegii, chcąc odzyskać tron. Zginął w bitwie pod Stiklestad 29 lipca 1030.

Olaf urodził się w Ringerike w roku 995.

Olaf uważał zjednoczenie Norwegii za swoje powołanie. W drodze powrotnej do kraju spędził zimę u normańskiego księcia Ryszarda II. Książę był chrześcijaninem i dzięki niemu Olaf miał okazję do zapoznania się z nową wiarą. Chrzest przyjął w Rouen, stolicy Normandii.

Szczególnie zaimponował mu Karol Wielki, właśnie francuskiemu królowi zawdzięcza swoje imię syn Olafa – Magnus.

Król Norwegii, Olaf Trygvason, zginął w bitwie pod Svolder w roku 1000. Od tego czasu Norwegią rządzili duński król Swen Widłobrody, władca Szwecji i norwescy jarlowie.

Jedną z pierwszych rzeczy, które zrobił Olaf po powrocie do kraju, było porwanie mianowanego przez Swena Widłobrodego władcy Norwegii, jarla Håkona Eirikssona. Później koronował się na króla w Trøndelag. W drodze powrotnej na południe na każdym tingu uznawano go władcą.

W owym czasie wielu Norwegów przyjmowało chrzest, co jednak nie znaczyło, że zrywali oni z pogańskimi tradycjami i wierzeniami.

Olaf sprowadził także do kraju czterech angielskich biskupów. Najważniejszym z nich był biskup Grimkjell.

Około roku 1022 w Moster odbyło się spotkanie biskupów i doradców królewskich, mające na celu uchwalenie prawa kościelnego. Tam ustalono, że kościół norweski związany będzie z władzą królewską, to jest, że chrześcijaństwo będzie religią państwową. Przepis prawa (uchwalono je ostatecznie w roku 1024) zaczynał się tymi słowami: Rzeczą dla nas najważniejszą jest posłać ukłon na wschód i pomodlić się do Białego Chrystusa o pokój i o dobry rok (...) oby On był naszym przyjacielem...

Po uchwaleniu prawa Olaf odbywał wiele podróży, zwoływał tingi i odczytywał na nich prawo kościelne.

W 1028 Kanut Wielki przybył do Norwegii z 50 okrętami. Był wtedy królem zarówno Danii, jak i Anglii. Dzięki swojemu bogactwu i obietnicom wkupił się w łaski lokalnych możnych. Olafa zdradzili nawet ludzie z jego osobistej armii i musiał opuścić kraj. Razem ze swoim synem i garstką zaufanych ludzi pojechał na Ruś i zamieszkał w Nowogrodzie u księcia Jarosława i jego szwedzkiej żony Ranghild. Kanut tymczasem został ogłoszony królem Norwegii, a Håkon Eiriksson został jego namiestnikiem. Jarosław zaoferował Olafowi koronę Bułgarii. Ten jednak odmówił – jego celem było odzyskanie władzy w Norwegii.

W 1030 roku Olaf wrócił do Norwegii, żeby odzyskać władzę. Decydująca bitwa rozegrała się w okręgu Trøndelag niedaleko Stiklestad 29 lipca. ..tuż przed bitwą Olaf miał sen o tym, że wspina się po drabinie do nieba. Broniąca Trøndelagu armia przewyższała liczebnie armię Olafa. Zginoł od trzech ciosów zadanych mu przez trzech możnych: Kalva Arnessona, Torego Hunda i Torsteina Knarresmeda. Po śmierci Olafa wielu ludzi żałowało, że występowali przeciwko królowi.

Uroczystej elewacji dokonał biskup Grimkell w dniu 3 sierpnia 1031 roku. Obecnie relikwie św. Olafa spoczywają w miejscowej katedrze wybudowanej w 1152 roku.Olaf II Święty jest patronem i obrońcą Norwegii i uważany jest za męczennika.

Gertruda saska (ur. ok. 1030, zm. 3 sierpnia 1113) - księżna holenderska, córka Bernarda II Billunga z Saksonii i Eiliki ze Schweinfurtu.

Dwukrotnie zamężna, po raz pierwszy z Florisem I Holenderskim a potem z Robertem I Fryzyjskim. Za Florisa wyszła ok. 1050 roku, mając ok. 20 lat.

Floris I (ur. ok. 1020, zm. 28 czerwca 1061) – szósty hrabia Holandii z rodu Gerolfingów. Syn Dirka III oraz Othelindis z Nordmark.Rozpoczął rządy po swoim bracie Dirku IV w 1049, mając ok. 29 lat. Jak poprzedni hrabiowie Holandii był lennikiem cesarza Niemiec.Kontynuował też trwającą wojnę z biskupem Utrechtu oraz nadreńskimi możnowładcami. Zginął w walce z margrabią Ekbertem I miśnieńskim w bitwie pod Zaltbommel (Hamerth). Po tym czasie długie walki o panowanie nad ujściem Renu i Mozy oraz kluczem Dordrecht przygasły z korzyścią dla hrabstwa Holandii.

Po śmierci męża Gertruda wyszła za Roberta fryzyjskiego, który sprawował opiekę nad jej dziećmi i pełnił funkcję regenta.

Za Roberta wyszła w 1063, dwa lata po śmierci pierwszego męża, gdy miała ok. 33 lata. Pełniła regencję za małoletności syna Dirka

Z małżeństwa z Florisem doczekała się:

Dirka V

Berty Holenderskiej

Adelajdy - żony Baldwina I de Guines

Florisa - kanonika w Liège.

Alberta - kanonika

Piotra - kanonika

Z małżeństwa z Robertem urodziła:

Adelę flandryjską

Gertrudę flandryjską

Ogivę - opatkę w Mesen

Roberta II Jerozolimskiego

Robert I, zwany Fryzyjskim (1028/1033 - 13 października 1093), hrabia Flandrii, młodszy syn hrabiego Baldwina V i Adelajdy, córki króla Francji Roberta II Pobożnego.W młodości brał udział w walkach z muzułmanami w Hiszpanii. Aby zabezpieczyć północne granice hrabstwa Flandrii, Robert został ożeniony z Gertrudą (ok. 1030 - 1113), córką Bernarda II Billunga, księcia saskiego, oraz Eiliki, córki Henryka ze Schweinfurtu, wdowę po hrabim Holandii Florisie I. Robert i Gertruda mieli razem dwóch synów i trzy córki:

Robert II Jerozolimski (ok. 1065 - 5 października 1111), hrabia Flandrii

Adelajda (zm. 1115), żona Kanuta IV Świętego, króla Danii (miała z nim syna Karola, późniejszego hrabiego Flandrii), oraz Rogera Borsy, księcia Apulii

Gertruda, żona Thierry'ego II, księcia Lotaryngii, była matką Thierry'ego Alzackiego, późniejszego hrabiego Flandrii

Filip z Loo (zm. 1127), jego nieślubny syn, Wilhelm z Ypres, pretendował to tytułu hrabiego Flandrii

Ogiva, opatka klasztoru w Messines

Robert był wraz z żoną regentem w okresie małoletności jej syna z pierwszego małżeństwa, hrabiego Dirka V. Ten nadał Robertowi w lenno ziemie we Fryzji, skąd wziął się przydomek Roberta.W 1070 r. zmarł starszy brat Roberta, Baldwin VI Flandryjski, pozostawiając dwóch nieletnich synów, z których najstarszy, Arnulf III Nieszczęśliwy, został jego dziedzicem w hrabstwach Flandrii i Hainaut. Ze swoimi pretensjami do tego pierwszego hrabstwa wystąpił jednak Robert i, pomimo uzyskania przez Arnulfa pomocy króla Francji Filipa I, pokonał bratanka 22 lutego 1071 r. pod Cassell. Arnulf zginął na polu bitwy, a Robert został kolejnym hrabią Flandrii.Zerwał sojusz Flandrii z Danią i przeszedł do obozu papieża Grzegorza VII. Udało mu się podporządkować sobie flandryjski kler. Wspierał swojego krewniaka Roberta Krótkoudego w jego konflikcie z ojcem, królem Anglii Wilhelmem Zdobywcą. W 1077 r. przekazał część władzy swojemu najstarszemu synowi, Robertowi. W 1085 r. wyruszył na pielgrzymkę do Jerozolimy. Poza Flandrią przebywał 6 lat, odwiedzając klasztor św. Katarzyny na górze Synaj i wspomagając cesarza bizantyjskiego Aleksego I w walkach z Bułgarami. Zmarł w 1093 r.

 
Joomla 1.5 Templates by Joomlashack