A Free Template From Joomlashack

A Free Template From Joomlashack

Drodzy Państwo

Niniejsza strona jest kontynuacją mojej wcześniejszej witryny:

http://hamburgpol.w.interia.pl/

stworzonej 13 sierpnia 2004 roku dzięki pomocy ś.p. Ryszarda,  członka założyciela NSZZ "Solidarność", wspaniałego patrioty i ofiarnego przyjaciela.

 

 

 

KSIĄŻKI ON-LINE

 

Uwaga
- nowa książka na witrynie:

Jean-Baptiste Bouchaud

MIŁOŚĆ ZA MIŁOŚĆ

Życie zakonne św. Rafała Kalinowskiego

Zapraszam do lektury

 

 

Książka "Dogmat Świętych Obcowanie" do której tekst zebrał i opracował w 1980 roku mói Tata
ś.p. Bernard Paweł Jan Tuszyński

 

Herman Cohen - Augustyn-Maria od Najsw. Sakramentu

 

Życie ojca Hermana
- Augustyna-Marii
od Najśw. Sakramentu

Książka wydana przez Siostry Miłosierdzia z Łagiewnik 1898 r

"Źródłem, z którego wypłynęły potoki miłości, siłą, która sprowadziła wylew dotąd nieznanej radości - była wiara święta. Nie ma jej ani w judaizmie, ani w schizmie, lecz tylko w jednym prawdziwym Kościele Katolickimi, W tym Kościele jedynie każdy z obu  naszych nawróconych  źródło wody żywej dla duszy swojej, spragnionej prawdy, mogli znaleźć.
Oby  życiem O. Hermana Cohena  i siostry Natalii Naryszkin, zostający poza obrębem Kościoła zostali oświeceni , że tylko w Kościele św. katolickim - wiara żywot wieczny daje."

Fragment listu Św. Rafała Kalinowskiego do tłumaczki w Łagiewnikach,
11 września 1898 r.

TEKSTY

 

Ks. prof. Franciszek Cegiełka

Nasz święty Rafał Kalinowski

 

 

 

Cudowny obraz, który Św. Faustyna nazwała "Król Miłosierdzia", namalował według słów s. Faustyny Eugeniusz Kazimierowski

W kulcie Miłosierdzia Bożego obraz Króla Miłosierdzia odgrywa pierwszorzędną rolę. Dlatego s. Faustyna przywiązywała do jego poprawności wielką wagę. W obrazie tym odróżniała ona cechy istotne i polecała czuwać, by one były zachowane.

"W dniu 23.09.2005 roku Litwini podstępnie zabrali z polskiego kościoła św. Ducha w Wilnie obraz Jezu Ufam Tobie i to mimo tego że kardynał Baczkis (prymas Litwy) publicznie ogłosił że obraz nie będzie zabrany po kryjomu. Obraz został przeniesiony do pobliskiego kościoła św. Trójcy a w zasadzie kaplicy. Kościół ten przez scianę sąsiaduje z głośnym nocnym klubem Oryginal obrazu Jezu Ufam Tobie w czasach sowieckich zostal przechowany przez wileńskich Polaków i od 20 lat znajdował się w Kościele św. Ducha."

Żródło cytatu

Stronę ogląda

 

• Initium sapientiae timor Domini  - Początkiem mądrości - bojaźń Pańska
(Psalm 111,10)

• Za wielu milczy!
Milczący obserwatorzy, nie zajmujący konkretnego stanowiska - bez odwagi pouczenia - są przed Bogiem współwinni w nieszczęściu Kościola 
Św. Hildegard
von Bingen (1098-1179)

• Największym wrogiem chrześcijaństwa są sami chrześcijanie,
jeśli są tchórzliwi i wygodni.  
Ks. abp prof. dr hab.
Stanisław Wielgus

 

 

 

 

Św. Michał Archanioł

 

 

 

 

Wy Polacy,
przez niniejszy ucisk oczyszczeni i miłością wspólną silni, nie tylko będziecie się wzajem wspomagali, nadto poniesiecie ratunek innym narodom i ludom, nawet wam niegdyś wrogim.

Cześć Maryi i Świętego Sakramentu zakwitnie w całym narodzie polskim.

Najwyżej zaś Pan Bóg was wyniesie, kiedy dacie światu
WIELKIEGO PAPIEŻA.

Bóg żąda od was walki w duchu Chrystusowym, i w duchu Jego Świętych.

Bł. ks. Bronisław Markiewicz
"Bój bezkrwawy", 1908

 

 

 

Św. Ekspedyt

 

Nowenna
do św. Expedyta

 

Dlaczego 22 luty 1931 ukazał się Jezus Miłosierny

22 lutego Katedry świętego Piotra, Apostoła

Święto katedry św. Piotra

Dzień kiedy się wspomina się z czcią tron św. Piotra Apostoła pierwszego papieża. Święto to przypomina, że Stolica Piotrowa jest podstawą jedności Kościoła.Szczególne miejsce zajmuje katedra św. Piotra znajdująca się w Bazylice św. Piotra na Watykanie

Święto jest aktem wdzięczności Rzymian za wyróżnienie ich miasta, i okazją dla wiernych Kościoła do okazania wyrazu hołdu następcom św. Piotra

22 luty 1931 r w Płocku ( 1079-1138 stolicą Polski)

26 letniej Siostrze Faustynie ukazuje się Jezus Miłosierny

Płock „22 lutego 1931 r.
Wieczorem, kiedy byłam w celi, ujrzałam Pana Jezusa ubranego w szacie białej.
Jedna ręka wzniesiona do błogosławieństwa, a druga dotykała szaty na piersiach.
Z uchylenia szaty na piersiach wychodziły dwa wielkie promienie, jeden czerwony,
a drugi blady. W milczeniu wpatrywałam się w Pana, dusza moja była przejęta bojaźnią, ale i radością wielką. Po chwili powiedział mi Jezus: Wymaluj obraz według rysunku, który widzisz, z podpisem: Jezu, ufam Tobie.
(...) Obiecuję, że dusza, która czcić będzie ten obraz, nie zginie. Obiecuję także,
już tu na ziemi, zwycięstwo nad nieprzyjaciółmi, a szczególnie w godzinę śmierci.
(...) Ja pragnę, aby było Święto Miłosierdzia. Chcę, aby ten obraz, który wymalujesz pędzlem, był uroczyście poświęcony w pierwszą niedzielę po Wielkanocy, ta niedziela ma być świętem Miłosierdzia. Pragnę, ażeby kapłani głosili to wielkie miłosierdzie moje względem dusz grzesznych. Niech się nie lęka zbliżyć do mnie grzesznik.
(...) Kiedy raz umęczona tymi różnymi trudnościami, jakie miałam z tego powodu, że Jezus przemawia do mnie i żąda malowania tego obrazu, postanowiłam sobie mocno, przed ślubami wieczystymi, prosić ojca Andrasza, żeby mnie zwolnił z tych wewnętrznych natchnień i obowiązku malowania tego obrazu.
Po wysłuchaniu spowiedzi ojciec Andrasz dał mi taką odpowiedź: Nie zwalniam siostry z niczego i nie wolno się siostrze uchylać od tych wewnętrznych natchnień,
ale o wszystkim musi siostra mówić spowiednikowi, koniecznie, absolutnie koniecznie, bo inaczej zejdzie siostra na manowce pomimo tych wielkich łask Bożych. Chwilowo się siostra u mnie spowiada, ale niech siostra wie, że musi mieć stałego spowiednika, czyli kierownika duszy. Zmartwiłam się tym niezmiernie. Myślałam, że się uwolnię od wszystkiego, a tu stało się przeciwnie - wyraźny nakaz, żeby iść za żądaniem Jezusa. I znowuż udręka, bo nie mam stałego spowiednika.
(...) Jednak dobroć Jezusa jest nieskończona, obiecał mi pomoc widzialną na ziemi
i otrzymałam ją w krótkim czasie w Wilnie. Poznałam w ks. Sopoćce - tę pomoc Bożą. Nim przyjechałam do Wilna, znałam go przez wewnętrzne widzenie. W pewnym dniu widziałam go w kaplicy naszej pomiędzy ołtarzem a konfesjonałem. Wtem usłyszałam głos w duszy: to jest pomoc widzialna dla ciebie na ziemi. On ci dopomoże spełnić wolę moją na ziemi” (Dz. 47-53).W czasie pobytu w Płocku (ponad 2 lata), a potem w Warszawie, wciąż myślała o niewykonanym żądaniu Pana Jezusa, tym bardziej, że dawał jej odczuć jak wielkie w planach Bożych jest zadanie, które jej zleca. „
Nagle ujrzałam Pana, który mi powiedział: wiedz o tym, że jeżeli zaniedbasz sprawę malowania tego obrazu i całego dzieła miłosierdzia, odpowiesz za wielką liczbą dusz w dzień sądu” (Dz. 154). Po złożeniu ślubów wieczystych siostrę Faustynę przeniesiono do domu zakonnego w Wilnie (25 maja 1933 r.)

Tutaj spotkała obiecaną jej wcześniej pomoc - spowiednika i kierownika duchowego ks. Michała Sopoćkę, który podjął próbę realizacji żądań Pana Jezusa.

Obraz Jezusa Miłosiernego powstawał w atmosferze Bożej obecności - mistycznych przeżyć św. siostry Faustyny.

Ksiądz Sopoćko częściowo zapoznał malarza z misją siostry Faustyny i zobowiązał go do zachowania tajemnicy. Ten ceniony i gruntownie wykształcony malarz, (więcej Kazimirowski) malując obraz Jezusa Miłosiernego zrezygnował z własnej artystycznej koncepcji, aby rzetelnie odtwarzać na płótnie to, co relacjonowała siostra Faustyna.
Przychodziła ona do pracowni malarskiej, co najmniej raz w tygodniu przez pół roku, aby wskazywać uzupełnienia i potrzebne korekty. Starała się, aby wizerunek Jezusa Miłosiernego   był dokładnie taki, jaki był jej ukazany w wizji.

W malowaniu obrazu czynnie uczestniczył ks. Sopoćko - fundator dzieła, który na prośbę malarza pozował ubrany w albę. Czas wspólnego malowania stał się okazją do bardziej wnikliwego odczytania treści obrazu.

Sporne kwestie rozstrzygał sam Pan Jezus (Dz. 299; 326; 327; 344).Dzięki staraniom ks. Sopoćki, wizerunek Miłosiernego Zbawcy wystawiony w oknie galerii przy  kaplicy Matki Bożej Miłosierdzia w Ostrej Bramie w Wilnie,

26-28 kwietnia 1935 r. po raz pierwszy doznawał publicznej czci, w czasie uroczystego zakończenia obchodów Jubileuszu 1900-lecia Odkupienia Świata. W ostatnim dniu uroczystości, była to pierwsza niedziela po Wielkanocy, w nabożeństwie uczestniczyła siostra Faustyna. Kazanie o Bożym miłosierdziu wygłosił ks. Sopoćko, tak, jak tego żądał Pan Jezus.

„Przez trzy dni był ten obraz wystawiony na widok publiczny i odbierał cześć publiczną, ponieważ był umieszczony w Ostrej Bramie, w szczycie okna, dlatego było go widać z bardzo daleka. W Ostrej Bramie obchodzono uroczyście przez te trzy dni zakończenie Jubileuszu Odkupienia Świata - 1900-lecie od męki Zbawiciela. Teraz widzę, że złączone jest dzieło Odkupienia z dziełem miłosierdzia, którego żąda Pan” (Dz. 89).

„Kiedy został wystawiony ten obraz, ujrzałam żywy ruch ręki Jezusa, który zakreślił duży znak krzyża. W ten sam dzień wieczorem (...) ujrzałam, jak ten obraz szedł ponad miastem, a miasto to było założone siatką i sieciami. Kiedy Pan Jezus przeszedł, przeciął wszystkie sieci...” (Dz. 416).

Kiedy byłam w Ostrej Bramie w czasie tych uroczystości, podczas których obraz ten został wystawiony, byłam na kazaniu, które mówił mój spowiednik (ks. Sopoćko); kazanie to było o miłosierdziu Bożym, było pierwsze, czego żądał tak dawno Pan Jezus.

Kiedy zaczął mówić o tym wielkim Miłosierdziu Pańskim, obraz ten przybrał żywą postać i promienie te przenikały do serc ludzi zgromadzonych, jednak nie w równej mierze, jedni otrzymali więcej, a drudzy mniej. Radość wielka zalała duszę moją, widząc łaskę Boga” (Dz. 417).

„Kiedy kończyło się nabożeństwo i kapłan wziął Przenajświętszy Sakrament, aby udzielić błogosławieństwa, ujrzałam Pana Jezusa w takiej postaci, jako jest na tym obrazie. Udzielił Pan błogosławieństwa, a promienie te rozeszły się na cały świat.
Ujrzałam jasność niedostępną na kształt mieszkania kryształowego, utkanego z fal jasności nieprzystępnej żadnemu stworzeniu ani duchowi.

Do tej jasności były trzy drzwi - i w tej chwili wszedł Jezus w takiej postaci, jako jest na tym obrazie, do onej jasności - w drzwi drugie, do wnętrza jedności” (Dz. 420).

4 kwietnia 1937r. za pozwoleniem metropolity wileńskiego abp Romualda Jałbrzykowskiego, wizerunek Najmiłosierniejszego Zbawiciela Jezusa Miłosiernego, został poświęcony i umieszczony w kościele pw. Św. Michała w Wilnie, w sąsiedztwie głównego ołtarza.

Tutaj (do 1948 r.), pięknie wyeksponowany w okazałej złoconej ramie, był czczony i obdarowany licznymi wotami, emanował świętością, a nabożeństwo do Bożego Miłosierdzia szybko rozszerzało się poza granice Wilna. W przedziwny sposób, bez względu na ograniczone możliwości, docierało do milionów ludzi na świecie.

Na skutek działań wojennych (1939-1945) i włączeniu Litwy do ZSRR, obraz Jezusa Miłosiernego na kilkadziesiąt lat stał się niedostępny dla pielgrzymów. Pomimo wielu zagrożeń (był ukrywany na strychu, wielokrotnie zwijany w rulon, przechowywany w nieodpowiednich warunkach, w wilgoci i na mrozie, nieudolnie restaurowany), cudownym zrządzeniem Opatrzności przetrwał czasy komunizmu.

http://www.faustyna.eu/zgromadzenie2_pl.htm

Ks Michał Sopoćko pisze 9 kwietnia 1964 r  z Białystoku

Do Krakowa na dzień 5 października  nie przyjadę z następujących powodów:

a /Ma być konfrontacja obrazu Sługi Bożej s. Faustyny z książki francuskiej P. Winowskiej z właściwą jej fotografią wręczoną mi przez nia samą za parę tygodni przed Jej zgonem.

Już wielokrotnie wypowiadałem moje oburzenie na Matkę Ksawerę za sfałszowanie podobizny Sługi Bożej i nie chcę jaszcze raz powtarzać.

b/ Podobnież sfałszowany został obraz najmiłosierniejszego Zbawiciela.

Śp. Hyla namalował obraz według własnego widzimisie, a szczególnie ten, co się znajduje w Łagiewnikach nie odpowiada myśli Siostry Faustyny

Arcybiskupia Komisja Liturgiczna w Krakowie dn. 29. czerwca  1964 r oceniła go bardzo ujemnie, że “trzeba się od niego odwracać“, ze względu na niedopuszczalne w obrazach kultowych feminizmu i niezgodności z liturgią Niedzieli Przewodniej.

Dlatego ja przed nim od tego czasu Mszy Świętej odprawiać nie mogę wbrew życzeniom SS. Matki Boskiej Miłosierdzia i Księży Pallotynów, którzy nadal mają ten obraz w Ołtarzu w Częstochowie i Poznaniu. Ten obraz można zawiesić w salonie, jak to uczyniły SS. Karmelitanki w Częstochowie, ale nigdy w Kościele.

OBRAZ JEZUSA MIŁOSIERNEGO

z wypowiedzi ks. Michała Sopocki (zachowanych na taśmach magnetofonowych) wynika, że pozostawił on siostrze Faustynie całkowitą swobodę współpracy z artystą malarzem. Jednocześnie w tych wypowiedziach oraz pozostawionych pismach osobiście potwierdza, że obraz został namalowany dokładnie według jej wskazówek.

O niezwykłej staranności  w przekazaniu utrwalonego w pamięci Świetego Wizerunku Zbawiciela, świadczy fakt, że wizerunek z obrazu idealnie odpowiada wielkości postaci na „Całunie Turyńskim

Lednica 2012 - Obraz Jezusa Miłosiernego

Płock -kalendarium

IX-X w. – ośrodek kultu pogańskiego na obecnym Wzgórzu Tumskim

X w. – budowa warownego grodu książęcego

ok. 1009 r. – sprowadzenie do Płocka benedyktynów

1031 r. – gród zostaje zniszczony przez ruską wyprawę Jarosława i Mścisława Włodzimierzowiczów

1037-1047 – Płock stolicą samodzielnego państwa Masława, cześnika Mieszka II

1075 r. – założenie biskupstwa mazowieckiego, później nazwanego płockim z siedzibą w Płocku, pierwszym biskupem był Marek

1079-1138 – Płock stolicą Polski – okres panowania Władysława I Hermana (1079-1102) i Bolesława III Krzywoustego (1102-1138)

20 sierpnia 1085. – w Płocku urodził się Bolesław III Krzywousty

XII w. – po raz pierwszy w dokumentach łacińskich pojawia się nazwa "Płock"

1130-1144 – na Wzgórzu Zamkowym zostaje wybudowana katedra romańska, wzniesiona przez biskupa Aleksandra z Malonne

1138 r. – umiera Bolesław Krzywousty, Płock stał się stolicą dzielnicy mazowieckiej i siedzibą książąt mazowieckich

1177 r. – po raz pierwszy wybita została moneta płocka

1180 r. – przy kolegiacie św. Michała powstaje szkoła elementarna, która działa do dzisiejszego dnia

1237 r. – miasto uzyskuje przywilej lokacyjny na prawie polskim od Konrada mazowieckiego

1255 r. – potwierdzono i rozszerzono przywileje miejskie przez Księcia Siemowita I

1262 r. – spaleniu ulega zamek i miasto – najazd Litwinów i Rusinów pod wodzą Mendoga

1286 r. – kolejne spalenie Płocka przez Litwinów i Rusinów

1325 r. – spalenie Płocka przez rycerstwo małopolskie pod wodzą Władysława Łokietka

1329 r. – Płock oblężony przez króla czeskiego Jana Luksemburczyka i mistrza krzyżackiego Wernera – księstwo płockie lennem czeskim

1351-1370 – księstwo płockie pod zwierzchnością Kazimierza Wielkiego, powstają fortyfikacje miejskie, nowy gotycki zamek oraz kościół farny, a przy nim najstarsza płocka parafia – św. Bartłomieja

1405 r. – księżna Aleksandra, siostra króla Władysława Jagiełły, a żona księcia Siemowita IV funduje szpital św. Trójcy (funkcjonujący do dzisiejszego dnia)

1410 r. – Płock stanowi główną bazę zaopatrzeniową wojsk polskich w czasie Wielkiej Wojny z Zakonem Krzyżackim

1435 r. – ponowienie przywileju miejskiego (prawo chełmińskie) przez księcia Władysława I

1495 r. – śmierć ostatniego księcia płockiego, Janusza II i przyłączenie księstwa płockiego do Korony – miasto zostaje stolicą województwa i starostwa płockiego

1511 r. – wielki pożar niszczy miasto i zamek

1529 r. – starostwo płockie przechodzi w ręce królowej Bony

1603 r. – wielka epidemia zabija ponad 2 tysiące mieszkańców

1616 r. – spłonęło ponad 70% miasta

1625 r. – kolejna epidemia zabija 2 tysiące mieszkańców

1657 r. – zniszczenie Płocka przez wojska szwedzkie

1705 r. – kolejne zniszczenie miasta w czasie wojny północnej

1793-1816 – po II rozbiorze Polski miasto pod okupacją pruską staje się siedzibą władz kamery i regencji

1806 r. – wojska francuskie w Płocku

1807 r. – Płock zostaje stolicą departamentu w Księstwie Warszawskim

1812 r. – założenie teatru w budynku dawnego kościoła św. Trójcy

1815 r. – Płock zostaje miastem wojewódzkim w Królestwie Polskim

3 maja 1815 Car Aleksander zostaje Królem Polski

1825 r. – car Aleksander I odwiedza Płock

1831 r. – w Płocku obraduje ostatnia sesja sejmu powstańczego Królestwa Polskiego

1837 r. – Płock staje się stolicą guberni

2 sierpnia 1893 r. – św. Maria Franciszka Kozłowska otrzymała objawienie Dzieła Wielkiego Miłosierdzia dla świata w płockim kościele seminaryjnym.

1906 r. – zostaje założone Gimnazjum Polskiej Macierzy Szkolnej obecnie Liceum Ogólnokształcące im. Władysława Jagiełły

24/25 grudnia – 1906  pierwsza Msza Święta w języku polskim odprawiona w kaplicy sióstr mariawitek

15 sierpnia 1914 – zakończenie budowy i konsekracja kompleksu katedralno-klasztornego mariawitów nazwanego później Świątynią Miłosierdzia i Miłości.

18-19 sierpnia 1920 r. – bohaterska obrona mieszkańców Płocka przed nawałą rosyjską podczas wojny – polsko bolszewickiej

10 kwietnia 1921 r. – Marszałek Józef Piłsudski odznaczył miasto Płock Krzyżem Walecznych

22 lutego 1931 r. – siostra Maria Faustyna Kowalska przebywając w Płocku, w klasztorze Zgromadzenia Sióstr Matki Bożej Miłosierdzia przy Starym Rynku 14/18 (obecnie Sanktuarium Miłosierdzia Bożego przy Starym Rynku 14/18) miała objawienie Jezusa Miłosiernego uznane przez Kościół rzymskokatolicki. Na podstawie tej wizji wymalowano obraz Jezu, ufam Tobie

1939 r. – włączenie Płocka w granice III Rzeszy jako siedziby powiatu w rejencji ciechanowskiej, miasto zostaje przemianowane na Schröttersburg

28 lutego 1940 r. – bł. abp Antoni Julian Nowowiejski i bp Leon Wetmański, aresztowani w Płocku i wywiezieni do Słupna, potem do niemieckiego obozu koncentracyjnego Soldau (KL) w Działdowie do celi nr 12, gdzie ich szczególnie szykanowano. Abp A. J. Nowowiejski poddawany był różnym torturom moralnym i fizycznym, między innymi próbom profanacji krzyża i nie załamał się. Zamordowany 28 maja 1941 w dniu wywozu św Maxymiliana Kolbe do Auschwitz . Bp Leon Wetmański został zamordowany w Hamburgu

19 lutego 1941 r. – aresztowania kapłanów (m.in. ks. Franciszka Giergielewicza (1886-1941) proboszcza w Płocku-Radziwiu), a po przeprowadzeniu rewizji na plebaniach skierowanie ich do obozu koncentracyjnego Soldau (KL).

21 stycznia 1945 r. – wyzwolenie miasta przez Wojsko Polskie i oddziały radzieckie I Frontu Białoruskiego

1991 r. – w dniach 7 i 8 czerwca Płock odwiedza papież Jan Paweł II

2006 r –Płock żegna Arcybiskupa Stanisława Wielgusa

2007 r. – Płock obchodzi święto 770-lecia lokacji miasta (1237):

13 października – oddano do użytku nowy most na Wiśle – Most Solidarności

26 lutego 2008 r. – Rada Miasta Płocka uchwaliła nowy Statut Miasta Płocka jako "Stołeczne Książęce Miasto Płock

Płock założono w końcu X wieku

We wczesnym średniowieczu ważny ośrodek kultowy Słowian.Najważniejszym miejscem kształtowania się ośrodka miejskiego było Wzgórze Tumskie, gdzie powstał pierwszy gród obronny. W czasach Mieszka I i Bolesława Chrobrego Mazowsze wchodziło w skład Państwa Polskiego jako jedna z najdawniejszych prowincji. Gród obwarowano wałem drewniano-ziemnym, od strony Wisły umocniony dodatkowo podwójną fosą. Uważa się, że właśnie od owego "płotu" pochodzi nazwa miasta. Za najstarszą budowlę murowaną w Płocku należy uznać nieistniejący już na dziedzińcu opactwa romański kościół powstały w II poł. XI wieku w czasach panowania Władysława Hermana( Wnuka Króla Mieszka II i Rychezy

Płock stolicą Polski

W latach 1037-1047 Płock stał się głównym grodem państwa Miecława, który będąc cześnikiem króla Polski Mieszka II podczas reakcji pogańskiej ogłosił się niezależnym władcą i następnie zbuntował się przeciwko jego synowi Kazimierzowi Odnowicielowi. Państwo Miecława nie istniało długo, gdyż w 1047 roku Kazimierz Odnowiciel zwyciężył go w bitwie i przywrócił władzę Piastów nad Mazowszem.

W 1075 za panowania Bolesława Śmiałego zostało utworzone biskupstwo mazowieckie ze stolicą w Płocku.

Po wygnaniu Bolesława Śmiałego jego brat Władysław Herman w 1079 roku przejął władzę w państwie.

W tym czasie głównym ośrodkiem władzy stał się Płock, ponieważ było to główne miejsce rezydowania Hermana

Druga żona Hermana Judyta Maria Salicka (córka cesarza Henryka III wprowadziła na dwór aktualne wątki kultury europejskiej.

Władysław Herman dbał o to, żeby kościół płocki oraz dwór przeniesiony z Krakowa sprostał potrzebom nowej rezydencji władcy. W tym czasie powstała katedra, której skala być może nie odbiegała znacznie od zaczętej przez Bolesława Szczodrego katedry wawelskiej, oraz co najmniej dwa inne murowane budynki.

Tu znajdowała się kancelaria książęca wystawiająca dokumenty państwowe pieczętowane pieczęcią panującego, szkoła kształcąca młodzież feudalną i przygotowująca ją do objęcia ważnych stanowisk państwowych. Tu – jak wskazuje na to koncentracja znalezisk skarbów srebrnych – skupiało się liczne grono wielmożów piastujących wysokie dostojeństwa i godności państwowe, doradców monarszych, obcych posłów.

W 1102 r. zmarł Władysław Herman.

Odtąd Płock był kolejno pod władzą jego synów: Zbigniewa i Bolesława Krzywoustego.

Bolesław Krzywousty wychowany był na dworze Hermana i swej macochy Judyty Marii.

W latach 1130-1144 biskup płocki Aleksander z Malonne wybudował nową katedrę w stylu romańskim,

Jeden z najwspanialszych przejawów mecenatu artystycznego Aleksandra z Malonne stanowią brązowe drzwi zamówione dla katedry płockiej w Magdeburgu

W drugiej połowie XIII stulecia znalazły się jednak w zachodnim portalu soboru św. Sofii w Nowogrodzie, gdzie znajdują się do chwili obecnej. Od 1138 roku Płock stał się stolicą książąt mazowieckich, którzy rządzili bądź całym Mazowszem, bądź księstwem płockim i przyłączonymi doń ziemiami.

Ok. 1180 roku została założona w Płocku przy kolegiacie św. Michała szkoła, która jako jedyna z polskich szkół powstałych w średniowieczu przetrwała do naszych czasów

W latach 1351-1370 król polski Kazimierz Wielki był jednocześnie księciem płockim.

Powiększył teren miasta , na terenie grodu powstał nowy murowany zamek

Nowe miasto zostało otoczone nowoczesnymi fortyfikacjami, a wjazdu do miasta strzegły trzy bramy: Dobrzyńska, Bielska i Wyszogrodzka. Płock korzystał z opiekuńczego stanowiska króla wobec miast, zwłaszcza odgrywających poważniejszą rolę polityczną i gospodarczą, tym więcej, że pewne znaczenie dla uprzywilejowania Płocka miał też niechętny stosunek króla do Poznania, który stracił w pewnej mierze swą pozycję z powodu zajęcia Gdańska przez Krzyżaków. Ta sytuacja polityczna, polepszające się warunki gospodarcze i zwiększenie się bezpieczeństwa w opasanym murami mieście rzutowały na wzrost możliwości rozwojowych Płocka. Ziemowit III (1370-1381) i Ziemowit IV (1381-1426) to dwaj wybitni władcy Mazowsza i Płocka. Pierwszy bił własne pieniądze z napisem łacińskim: moneta płocka, drugi był kontrkandydatem Władysława Jagiełły do ręki Jadwigi i do korony polskiej. Później ożenił się z siostrą Jagiełły, Aleksandrą, która ufundowała w Płocku w 1405 r. szpital św. Trójcy, do dziś istniejący.

Za rządów Ziemowita IV Płock nawiązał stałe kontakty z odnowionym w 1400 r. Uniwersytetem Krakowskim.

W 1495 r. po śmierci ostatniego księcia płockiego Janusza II, wybitnego i popularnego Piasta mazowieckiego, Jan Olbracht przyłączył księstwo płockie do Korony.

Odtąd aż do rozbiorów Płock był stolicą województwa płockiego.

Po pokoju toruńskim (1466 r.) Płock czerpał znaczne korzyści z handlu na szlaku Toruń – Włodzimierz i ze spływu zboża do Gdańska.

W 1793 r. w wyniku drugiego rozbioru Polski Płock dostał się pod panowanie Prus.. miasto w tym czasie było kreowane na stolicę regencji Nowych Prus Wschodnich.

W okresie Wielkiego Księstwa Warszawskiego Płock był stolicą departamentu płockiego,

W czasach Królestwa Kongresowego Płock stał się miastem wojewódzkim

W powstaniu listopadowym płocczanie wzięli czynny udział, ale niestety w wyniku klęski byli świadkami odwrotu wojsk polskich oraz ostatniego posiedzenia sejmu powstańczego, odbytego 23 września 1831 na ratuszu płockim.

15 maja 1863 roku został w Płocku rozstrzelany Zygmunt Padlewski, powstańczy naczelnik województwa płockiego.

W okresie rewolucji 1905 roku były w Płocku strajki, demonstracje i walki z policją.

W 1907 r. wznowiło swą działalność Towarzystwo Naukowe Płockie.

W okresie I wojny światowej Niemcy zajęli Płock w lutym 1915 r.

18-19 sierpnia 1920 miała miejsce 21-godzinna obrona miasta przed bolszewikami którzy tu się skierowali po nieudanym ataku na Włocławek. W toku walk zginęło 250 osób, a 300 odniosło rany.

W latach 1918-1939 Płock był już tylko siedzibą władz miejskich i powiatowych

9 września 1939 r. do Płocka wkroczyły oddziały niemieckie.

Okupanci przystąpili do wysiedleń, ,odbywały się łapanki uliczne, aresztowania i egzekucje.

Wywożono ludzi do obozów koncentracyjnych i na roboty przymusowe w głąb Niemiec.

Pewną liczbę budynków wyburzono, ,rozebrano teatr miejski

Ofiarą terroru okupantów padła 1/3 ludności Płocka- miasto nosiło (od 21.05.1941) niemiecką nazwę Schröttersburg.

Płock został zajęty  21 stycznia 1945 r. przez oddziały radzieckie I Frontu Białoruskiego.

22 lutego Katedry świętego Piotra, Apostoła

Święto katedry św. Piotra

Dzień kiedy się wspomina się z czcią tron św. Piotra Apostoła pierwszego papieża. Święto to przypomina, że Stolica Piotrowa jest podstawą jedności Kościoła.Szczególne miejsce zajmuje katedra św. Piotra znajdująca się w Bazylice św. Piotra na Watykanie

Święto jest aktem wdzięczności Rzymian za wyróżnienie ich miasta, i okazją dla wiernych Kościoła do okazania wyrazu hołdu następcom św. Piotra

22 luty 1931 r w Płocku (

26 letniej Siostrze Faustynie ukazuje się Jezus Miłosierny

Płock „22 lutego 1931 r.
Wieczorem, kiedy byłam w celi, ujrzałam Pana Jezusa ubranego w szacie białej.
Jedna ręka wzniesiona do błogosławieństwa, a druga dotykała szaty na piersiach.
Z uchylenia szaty na piersiach wychodziły dwa wielkie promienie, jeden czerwony,
a drugi blady. W milczeniu wpatrywałam się w Pana, dusza moja była przejęta bojaźnią, ale i radością wielką. Po chwili powiedział mi Jezus: Wymaluj obraz według rysunku, który widzisz, z podpisem: Jezu, ufam Tobie.
(...) Obiecuję, że dusza, która czcić będzie ten obraz, nie zginie. Obiecuję także,
już tu na ziemi, zwycięstwo nad nieprzyjaciółmi, a szczególnie w godzinę śmierci.
(...) Ja pragnę, aby było Święto Miłosierdzia. Chcę, aby ten obraz, który wymalujesz pędzlem, był uroczyście poświęcony w pierwszą niedzielę po Wielkanocy, ta niedziela ma być świętem Miłosierdzia. Pragnę, ażeby kapłani głosili to wielkie miłosierdzie moje względem dusz grzesznych. Niech się nie lęka zbliżyć do mnie grzesznik.
(...) Kiedy raz umęczona tymi różnymi trudnościami, jakie miałam z tego powodu, że Jezus przemawia do mnie i żąda malowania tego obrazu, postanowiłam sobie mocno, przed ślubami wieczystymi, prosić ojca Andrasza, żeby mnie zwolnił z tych wewnętrznych natchnień i obowiązku malowania tego obrazu.
Po wysłuchaniu spowiedzi ojciec Andrasz dał mi taką odpowiedź: Nie zwalniam siostry z niczego i nie wolno się siostrze uchylać od tych wewnętrznych natchnień,
ale o wszystkim musi siostra mówić spowiednikowi, koniecznie, absolutnie koniecznie, bo inaczej zejdzie siostra na manowce pomimo tych wielkich łask Bożych. Chwilowo się siostra u mnie spowiada, ale niech siostra wie, że musi mieć stałego spowiednika, czyli kierownika duszy. Zmartwiłam się tym niezmiernie. Myślałam, że się uwolnię od wszystkiego, a tu stało się przeciwnie - wyraźny nakaz, żeby iść za żądaniem Jezusa. I znowuż udręka, bo nie mam stałego spowiednika.
(...) Jednak dobroć Jezusa jest nieskończona, obiecał mi pomoc widzialną na ziemi
i otrzymałam ją w krótkim czasie w Wilnie. Poznałam w ks. Sopoćce - tę pomoc Bożą. Nim przyjechałam do Wilna, znałam go przez wewnętrzne widzenie. W pewnym dniu widziałam go w kaplicy naszej pomiędzy ołtarzem a konfesjonałem. Wtem usłyszałam głos w duszy: to jest pomoc widzialna dla ciebie na ziemi. On ci dopomoże spełnić wolę moją na ziemi” (Dz. 47-53).W czasie pobytu w Płocku (ponad 2 lata), a potem w Warszawie, wciąż myślała o niewykonanym żądaniu Pana Jezusa, tym bardziej, że dawał jej odczuć jak wielkie w planach Bożych jest zadanie, które jej zleca. „
Nagle ujrzałam Pana, który mi powiedział: wiedz o tym, że jeżeli zaniedbasz sprawę malowania tego obrazu i całego dzieła miłosierdzia, odpowiesz za wielką liczbą dusz w dzień sądu” (Dz. 154). Po złożeniu ślubów wieczystych siostrę Faustynę przeniesiono do domu zakonnego w Wilnie (25 maja 1933 r.)

Tutaj spotkała obiecaną jej wcześniej pomoc - spowiednika i kierownika duchowego ks. Michała Sopoćkę, który podjął próbę realizacji żądań Pana Jezusa.

Obraz Jezusa Miłosiernego powstawał w atmosferze Bożej obecności - mistycznych przeżyć
św. siostry Faustyny.

Ksiądz Sopoćko częściowo zapoznał malarza z misją siostry Faustyny i zobowiązał go do zachowania tajemnicy. Ten ceniony i gruntownie wykształcony malarz, (więcej Kazimirowski) malując obraz Jezusa Miłosiernego zrezygnował z własnej artystycznej koncepcji, aby rzetelnie odtwarzać na płótnie to, co relacjonowała siostra Faustyna.
Przychodziła ona do pracowni malarskiej, co najmniej raz w tygodniu przez pół roku, aby wskazywać uzupełnienia i potrzebne korekty. Starała się, aby wizerunek Jezusa Miłosiernego   był dokładnie taki, jaki był jej ukazany w wizji.

W malowaniu obrazu czynnie uczestniczył ks. Sopoćko - fundator dzieła, który na prośbę malarza pozował ubrany w albę. Czas wspólnego malowania stał się okazją do bardziej wnikliwego odczytania treści obrazu.

Sporne kwestie rozstrzygał sam Pan Jezus (Dz. 299; 326; 327; 344).Dzięki staraniom ks. Sopoćki, wizerunek Miłosiernego Zbawcy wystawiony w oknie galerii przy  kaplicy Matki Bożej Miłosierdzia w Ostrej Bramie w Wilnie,

26-28 kwietnia 1935 r. po raz pierwszy doznawał publicznej czci, w czasie uroczystego zakończenia obchodów Jubileuszu 1900-lecia Odkupienia Świata. W ostatnim dniu uroczystości, była to pierwsza niedziela po Wielkanocy, w nabożeństwie uczestniczyła siostra Faustyna. Kazanie o Bożym miłosierdziu wygłosił ks. Sopoćko, tak, jak tego żądał Pan Jezus.

„Przez trzy dni był ten obraz wystawiony na widok publiczny i odbierał cześć publiczną, ponieważ był umieszczony w Ostrej Bramie, w szczycie okna, dlatego było go widać z bardzo daleka. W Ostrej Bramie obchodzono uroczyście przez te trzy dni zakończenie Jubileuszu Odkupienia Świata - 1900-lecie od męki Zbawiciela. Teraz widzę, że złączone jest dzieło Odkupienia z dziełem miłosierdzia, którego żąda Pan” (Dz. 89).

„Kiedy został wystawiony ten obraz, ujrzałam żywy ruch ręki Jezusa, który zakreślił duży znak krzyża. W ten sam dzień wieczorem (...) ujrzałam, jak ten obraz szedł ponad miastem, a miasto to było założone siatką i sieciami. Kiedy Pan Jezus przeszedł, przeciął wszystkie sieci...” (Dz. 416).

Kiedy byłam w Ostrej Bramie w czasie tych uroczystości, podczas których obraz ten został wystawiony, byłam na kazaniu, które mówił mój spowiednik (ks. Sopoćko); kazanie to było o miłosierdziu Bożym, było pierwsze, czego żądał tak dawno Pan Jezus.

Kiedy zaczął mówić o tym wielkim Miłosierdziu Pańskim, obraz ten przybrał żywą postać i promienie te przenikały do serc ludzi zgromadzonych, jednak nie w równej mierze, jedni otrzymali więcej, a drudzy mniej. Radość wielka zalała duszę moją, widząc łaskę Boga” (Dz. 417).

„Kiedy kończyło się nabożeństwo i kapłan wziął Przenajświętszy Sakrament, aby udzielić błogosławieństwa, ujrzałam Pana Jezusa w takiej postaci, jako jest na tym obrazie. Udzielił Pan błogosławieństwa, a promienie te rozeszły się na cały świat.
Ujrzałam jasność niedostępną na kształt mieszkania kryształowego, utkanego z fal jasności nieprzystępnej żadnemu stworzeniu ani duchowi.

Do tej jasności były trzy drzwi - i w tej chwili wszedł Jezus w takiej postaci, jako jest na tym obrazie, do onej jasności - w drzwi drugie, do wnętrza jedności” (Dz. 420).

4 kwietnia 1937r. za pozwoleniem metropolity wileńskiego abp Romualda Jałbrzykowskiego, wizerunek Najmiłosierniejszego Zbawiciela Jezusa Miłosiernego, został poświęcony i umieszczony w kościele pw. Św. Michała w Wilnie, w sąsiedztwie głównego ołtarza.

Tutaj (do 1948 r.), pięknie wyeksponowany w okazałej złoconej ramie, był czczony i obdarowany licznymi wotami, emanował świętością, a nabożeństwo do Bożego Miłosierdzia szybko rozszerzało się poza granice Wilna. W przedziwny sposób, bez względu na ograniczone możliwości, docierało do milionów ludzi na świecie.

Na skutek działań wojennych (1939-1945) i włączeniu Litwy do ZSRR, obraz Jezusa Miłosiernego na kilkadziesiąt lat stał się niedostępny dla pielgrzymów. Pomimo wielu zagrożeń (był ukrywany na strychu, wielokrotnie zwijany w rulon, przechowywany w nieodpowiednich warunkach, w wilgoci i na mrozie, nieudolnie restaurowany), cudownym zrządzeniem Opatrzności przetrwał czasy komunizmu.

http://www.faustyna.eu/zgromadzenie2_pl.htm

Ks Michał Sopoćko pisze 9 kwietnia 1964 r  z Białystoku

Do Krakowa na dzień 5 października  nie przyjadę z następujących powodów:

a /Ma być konfrontacja obrazu Sługi Bożej s. Faustyny z książki francuskiej P. Winowskiej z właściwą jej fotografią wręczoną mi przez nia samą za parę tygodni przed Jej zgonem.

Już wielokrotnie wypowiadałem moje oburzenie na Matkę Ksawerę za sfałszowanie podobizny Sługi Bożej i nie chcę jaszcze raz powtarzać.

b/ Podobnież sfałszowany został obraz najmiłosierniejszego Zbawiciela.

Śp. Hyla namalował obraz według własnego widzimisie, a szczególnie ten, co się znajduje w Łagiewnikach nie odpowiada myśli Siostry Faustyny

Arcybiskupia Komisja Liturgiczna w Krakowie dn. 29. czerwca  1964 r oceniła go bardzo ujemnie, że “trzeba się od niego odwracać“, ze względu na niedopuszczalne w obrazach kultowych feminizmu i niezgodności z liturgią Niedzieli Przewodniej.

Dlatego ja przed nim od tego czasu Mszy Świętej odprawiać nie mogę wbrew życzeniom SS. Matki Boskiej Miłosierdzia i Księży Pallotynów, którzy nadal mają ten obraz w Ołtarzu w Częstochowie i Poznaniu. Ten obraz można zawiesić w salonie, jak to uczyniły SS. Karmelitanki w Częstochowie, ale nigdy w Kościele.

OBRAZ JEZUSA MIŁOSIERNEGO

z wypowiedzi ks. Michała Sopocki (zachowanych na taśmach magnetofonowych) wynika, że pozostawił on siostrze Faustynie całkowitą swobodę współpracy z artystą malarzem. Jednocześnie w tych wypowiedziach oraz pozostawionych pismach osobiście potwierdza, że obraz został namalowany dokładnie według jej wskazówek.

O niezwykłej staranności  w przekazaniu utrwalonego w pamięci Świetego Wizerunku Zbawiciela, świadczy fakt, że wizerunek z obrazu idealnie odpowiada wielkości postaci na „Całunie Turyńskim

Lednica 2012 - Obraz Jezusa Miłosiernego

1825 r. – car Aleksander I odwiedza Płock

1831 r. – w Płocku obraduje ostatnia sesja sejmu powstańczego Królestwa Polskiego

1837 r. – Płock staje się stolicą guberni

2 sierpnia 1893 r. – św. Maria Franciszka Kozłowska otrzymała objawienie Dzieła Wielkiego Miłosierdzia dla świata w płockim kościele seminaryjnym.

1906 r. – zostaje założone Gimnazjum Polskiej Macierzy Szkolnej obecnie Liceum Ogólnokształcące im. Władysława Jagiełły

24/25 grudnia – 1906  pierwsza Msza Święta w języku polskim odprawiona w kaplicy sióstr mariawitek

15 sierpnia 1914 – zakończenie budowy i konsekracja kompleksu katedralno-klasztornego mariawitów nazwanego później Świątynią Miłosierdzia i Miłości.

18-19 sierpnia 1920 r. – bohaterska obrona mieszkańców Płocka przed nawałą rosyjską podczas wojny – polsko bolszewickiej

10 kwietnia 1921 r. – Marszałek Józef Piłsudski odznaczył miasto Płock Krzyżem Walecznych

22 lutego 1931 r. – siostra Maria Faustyna Kowalska przebywając w Płocku, w klasztorze Zgromadzenia Sióstr Matki Bożej Miłosierdzia przy Starym Rynku 14/18 (obecnie Sanktuarium Miłosierdzia Bożego przy Starym Rynku 14/18) miała objawienie Jezusa Miłosiernego uznane przez Kościół rzymskokatolicki. Na podstawie tej wizji wymalowano obraz Jezu, ufam Tobie, czczony dziś na całym świecie

1939 r. – włączenie Płocka w granice III Rzeszy jako siedziby powiatu w rejencji ciechanowskiej, miasto zostaje przemianowane na Schröttersburg

28 lutego 1940 r. – bł. abp Antoni Julian Nowowiejski i bp Leon Wetmański, aresztowani w Płocku i wywiezieni do Słupna, potem do niemieckiego obozu koncentracyjnego Soldau (KL) w Działdowie do celi nr 12, gdzie ich szczególnie szykanowano. Abp A. J. Nowowiejski poddawany był różnym torturom moralnym i fizycznym, między innymi próbom profanacji krzyża i nie załamał się.

Zamordowany 28 maja 1941 w dniu wywozu św Maxymiliana Kolbe do Auschwitz .

19 lutego 1941 r. – aresztowania kapłanów (m.in. ks. Franciszka Giergielewicza (1886-1941) proboszcza w Płocku-Radziwiu), a po przeprowadzeniu rewizji na plebaniach skierowanie ich do obozu koncentracyjnego Soldau (KL).

21 stycznia 1945 r. – wyzwolenie miasta przez Wojsko Polskie i oddziały radzieckie I Frontu Białoruskiego

1991 r. – w dniach 7 i 8 czerwca Płock odwiedza papież Jan Paweł II

2007 r. – Płock obchodzi święto 770-lecia lokacji miasta (1237):

13 października – oddano do użytku nowy most na Wiśle – Most Solidarności

26 lutego 2008 r. – Rada Miasta Płocka uchwaliła nowy Statut Miasta Płocka jako "Stołeczne Książęce Miasto Płock

Płock założono w końcu X wieku

We wczesnym średniowieczu ważny ośrodek kultowy Słowian

Najważniejszym miejscem kształtowania się ośrodka miejskiego było Wzgórze Tumskie, gdzie powstał pierwszy gród obronny. W czasach Mieszka I i Bolesława Chrobrego Mazowsze wchodziło w skład Państwa Polskiego jako jedna z najdawniejszych prowincji. Gród obwarowano wałem drewniano-ziemnym, od strony Wisły umocniony dodatkowo podwójną fosą. Uważa się, że właśnie od owego "płotu" pochodzi nazwa miasta.

Za najstarszą budowlę murowaną w Płocku należy uznać nieistniejący już na dziedzińcu opactwa romański kościół powstały w II poł. XI wieku w czasach panowania Władysława Hermana( Wnuka Króla Mieszka II i Rychezy

Płock stolicą Polski

W latach 1037-1047 Płock stał się głównym grodem państwa Miecława, który będąc cześnikiem króla Polski Mieszka II podczas reakcji pogańskiej ogłosił się niezależnym władcą i następnie zbuntował się przeciwko jego synowi Kazimierzowi Odnowicielowi.

Państwo Miecława nie istniało długo, gdyż w 1047 roku Kazimierz Odnowiciel zwyciężył go w bitwie i przywrócił władzę Piastów nad Mazowszem.

W 1075 za panowania Bolesława Śmiałego zostało utworzone biskupstwo mazowieckie ze stolicą w Płocku.

Po wygnaniu Bolesława Śmiałego jego brat Władysław Herman w 1079 roku przejął władzę w państwie.

W tym czasie głównym ośrodkiem władzy stał się Płock, ponieważ było to główne miejsce rezydowania Hermana

Pierwsze małżeństwo Hermana z Judytą przyczyniło się do rozszerzenia wpływów kultury czeskiej.

Druga żona Hermana Judyta Maria Salicka (córka cesarza Henryka III wprowadziła na dwór aktualne wątki kultury europejskiej.

Władysław Herman dbał o to, żeby kościół płocki oraz dwór przeniesiony z Krakowa sprostał potrzebom nowej rezydencji władcy.

W tym czasie powstała katedra, której skala być może nie odbiegała znacznie od zaczętej przez Bolesława Szczodrego katedry wawelskiej, oraz co najmniej dwa inne murowane budynki.

Tu znajdowała się kancelaria książęca wystawiająca dokumenty państwowe pieczętowane pieczęcią panującego, szkoła kształcąca młodzież feudalną i przygotowująca ją do objęcia ważnych stanowisk państwowych.

Tu – jak wskazuje na to koncentracja znalezisk skarbów srebrnych – skupiało się liczne grono wielmożów piastujących wysokie dostojeństwa i godności państwowe, doradców monarszych, obcych posłów.

W 1102 r. zmarł Władysław Herman.

Odtąd Płock był kolejno pod władzą jego synów: Zbigniewa i Bolesława Krzywoustego.

Bolesław Krzywousty wychowany był na dworze Hermana i swej macochy Judyty Marii.

W latach 1130-1144 biskup płocki Aleksander z Malonne wybudował nową katedrę w stylu romańskim,

Jeden z najwspanialszych przejawów mecenatu artystycznego Aleksandra z Malonne stanowią brązowe drzwi zamówione dla katedry płockiej w Magdeburgu

W drugiej połowie XIII stulecia znalazły się jednak w zachodnim portalu soboru św. Sofii w Nowogrodzie, gdzie znajdują się do chwili obecnej. Od 1138 roku Płock stał się stolicą książąt mazowieckich, którzy rządzili bądź całym Mazowszem, bądź księstwem płockim i przyłączonymi doń ziemiami.

Ok. 1180 roku została założona w Płocku przy kolegiacie św. Michała szkoła, która jako jedyna z polskich szkół powstałych w średniowieczu przetrwała do naszych czasów

W latach 1351-1370 król polski Kazimierz Wielki był jednocześnie księciem płockim.

Powiększył teren miasta , na terenie grodu powstał nowy murowany zamek

Nowe miasto zostało otoczone nowoczesnymi fortyfikacjami, a wjazdu do miasta strzegły trzy bramy: Dobrzyńska, Bielska i Wyszogrodzka. Płock korzystał z opiekuńczego stanowiska króla wobec miast, zwłaszcza odgrywających poważniejszą rolę polityczną i gospodarczą, tym więcej, że pewne znaczenie dla uprzywilejowania Płocka miał też niechętny stosunek króla do Poznania, który stracił w pewnej mierze swą pozycję z powodu zajęcia Gdańska przez Krzyżaków. Ta sytuacja polityczna, polepszające się warunki gospodarcze i zwiększenie się bezpieczeństwa w opasanym murami mieście rzutowały na wzrost możliwości rozwojowych Płocka. Ziemowit III (1370-1381) i Ziemowit IV (1381-1426) to dwaj wybitni władcy Mazowsza i Płocka. Pierwszy bił własne pieniądze z napisem łacińskim: moneta płocka, drugi był kontrkandydatem Władysława Jagiełły do ręki Jadwigi i do korony polskiej. Później ożenił się z siostrą Jagiełły, Aleksandrą, która ufundowała w Płocku w 1405 r. szpital św. Trójcy, do dziś istniejący.

Za rządów Ziemowita IV Płock nawiązał stałe kontakty z odnowionym w 1400 r. Uniwersytetem Krakowskim.

W 1495 r. po śmierci ostatniego księcia płockiego Janusza II, wybitnego i popularnego Piasta mazowieckiego, Jan Olbracht przyłączył księstwo płockie do Korony.

Odtąd aż do rozbiorów Płock był stolicą województwa płockiego.

Po pokoju toruńskim (1466 r.) Płock czerpał znaczne korzyści z handlu na szlaku Toruń – Włodzimierz i ze spływu zboża do Gdańska.

W 1793 r. w wyniku drugiego rozbioru Polski Płock dostał się pod panowanie Prus.. miasto w tym czasie było kreowane na stolicę regencji Nowych Prus Wschodnich.

W okresie Wielkiego Księstwa Warszawskiego Płock był stolicą departamentu płockiego,

W czasach Królestwa Kongresowego Płock stał się miastem wojewódzkim

W powstaniu listopadowym płocczanie wzięli czynny udział, ale niestety w wyniku klęski byli świadkami odwrotu wojsk polskich oraz ostatniego posiedzenia sejmu powstańczego, odbytego 23 września 1831 na ratuszu płockim.

15 maja 1863 roku został w Płocku rozstrzelany Zygmunt Padlewski, powstańczy naczelnik województwa płockiego.

W okresie rewolucji 1905 roku były w Płocku strajki, demonstracje i walki z policją.

W 1907 r. wznowiło swą działalność Towarzystwo Naukowe Płockie.

W okresie I wojny światowej Niemcy zajęli Płock w lutym 1915 r.

18-19 sierpnia 1920 miała miejsce 21-godzinna obrona miasta przed bolszewikami którzy tu się skierowali po nieudanym ataku na Włocławek. W toku walk zginęło 250 osób, a 300 odniosło rany.

W latach 1918-1939 Płock był już tylko siedzibą władz miejskich i powiatowych

9 września 1939 r. do Płocka wkroczyły oddziały niemieckie.

Okupanci przystąpili do wysiedleń, ,odbywały się łapanki uliczne, aresztowania i egzekucje.

Wywożono ludzi do obozów koncentracyjnych i na roboty przymusowe w głąb Niemiec.

Pewną liczbę budynków wyburzono, ,rozebrano teatr miejski

Ofiarą terroru okupantów padła 1/3 ludności Płocka- miasto nosiło (od 21.05.1941) niemiecką nazwę Schröttersburg.

Płock został zajęty  21 stycznia 1945 r. przez oddziały radzieckie I Frontu Białoruskiego.

 
Joomla 1.5 Templates by Joomlashack