A Free Template From Joomlashack

A Free Template From Joomlashack

Drodzy Państwo

Niniejsza strona jest kontynuacją mojej wcześniejszej witryny:

http://hamburgpol.w.interia.pl/

stworzonej 13 sierpnia 2004 roku dzięki pomocy ś.p. Ryszarda,  członka założyciela NSZZ "Solidarność", wspaniałego patrioty i ofiarnego przyjaciela.

 

 

 

KSIĄŻKI ON-LINE

 

Uwaga
- nowa książka na witrynie:

Jean-Baptiste Bouchaud

MIŁOŚĆ ZA MIŁOŚĆ

Życie zakonne św. Rafała Kalinowskiego

Zapraszam do lektury

 

 

Książka "Dogmat Świętych Obcowanie" do której tekst zebrał i opracował w 1980 roku mói Tata
ś.p. Bernard Paweł Jan Tuszyński

 

Herman Cohen - Augustyn-Maria od Najsw. Sakramentu

 

Życie ojca Hermana
- Augustyna-Marii
od Najśw. Sakramentu

Książka wydana przez Siostry Miłosierdzia z Łagiewnik 1898 r

"Źródłem, z którego wypłynęły potoki miłości, siłą, która sprowadziła wylew dotąd nieznanej radości - była wiara święta. Nie ma jej ani w judaizmie, ani w schizmie, lecz tylko w jednym prawdziwym Kościele Katolickimi, W tym Kościele jedynie każdy z obu  naszych nawróconych  źródło wody żywej dla duszy swojej, spragnionej prawdy, mogli znaleźć.
Oby  życiem O. Hermana Cohena  i siostry Natalii Naryszkin, zostający poza obrębem Kościoła zostali oświeceni , że tylko w Kościele św. katolickim - wiara żywot wieczny daje."

Fragment listu Św. Rafała Kalinowskiego do tłumaczki w Łagiewnikach,
11 września 1898 r.

TEKSTY

 

Ks. prof. Franciszek Cegiełka

Nasz święty Rafał Kalinowski

 

 

 

Cudowny obraz, który Św. Faustyna nazwała "Król Miłosierdzia", namalował według słów s. Faustyny Eugeniusz Kazimierowski

W kulcie Miłosierdzia Bożego obraz Króla Miłosierdzia odgrywa pierwszorzędną rolę. Dlatego s. Faustyna przywiązywała do jego poprawności wielką wagę. W obrazie tym odróżniała ona cechy istotne i polecała czuwać, by one były zachowane.

"W dniu 23.09.2005 roku Litwini podstępnie zabrali z polskiego kościoła św. Ducha w Wilnie obraz Jezu Ufam Tobie i to mimo tego że kardynał Baczkis (prymas Litwy) publicznie ogłosił że obraz nie będzie zabrany po kryjomu. Obraz został przeniesiony do pobliskiego kościoła św. Trójcy a w zasadzie kaplicy. Kościół ten przez scianę sąsiaduje z głośnym nocnym klubem Oryginal obrazu Jezu Ufam Tobie w czasach sowieckich zostal przechowany przez wileńskich Polaków i od 20 lat znajdował się w Kościele św. Ducha."

Żródło cytatu

Stronę ogląda

 

• Initium sapientiae timor Domini  - Początkiem mądrości - bojaźń Pańska
(Psalm 111,10)

• Za wielu milczy!
Milczący obserwatorzy, nie zajmujący konkretnego stanowiska - bez odwagi pouczenia - są przed Bogiem współwinni w nieszczęściu Kościola 
Św. Hildegard
von Bingen (1098-1179)

• Największym wrogiem chrześcijaństwa są sami chrześcijanie,
jeśli są tchórzliwi i wygodni.  
Ks. abp prof. dr hab.
Stanisław Wielgus

 

 

 

 

Św. Michał Archanioł

 

 

 

 

Wy Polacy,
przez niniejszy ucisk oczyszczeni i miłością wspólną silni, nie tylko będziecie się wzajem wspomagali, nadto poniesiecie ratunek innym narodom i ludom, nawet wam niegdyś wrogim.

Cześć Maryi i Świętego Sakramentu zakwitnie w całym narodzie polskim.

Najwyżej zaś Pan Bóg was wyniesie, kiedy dacie światu
WIELKIEGO PAPIEŻA.

Bóg żąda od was walki w duchu Chrystusowym, i w duchu Jego Świętych.

Bł. ks. Bronisław Markiewicz
"Bój bezkrwawy", 1908

 

 

 

Św. Ekspedyt

 

Nowenna
do św. Expedyta

 

Polski Papież św Pius X i Królowie Francji

29 maja 1954 r w dniu kanonizacji  Polskiego Papieża  św Piusa X

 w  holenderskim Hotelu de Bilderberg  z inicjatywy masona  Józefa Retingera odbyło się pierwsze spotkanie Grupy Bilderberg .

Od 1959 roku udział w spotkaniach grupy Bilderberg bierze mason Zbigniew Brzeziński, który działa również od 1973 roku we współzałożonej przez siebie „bliźniaczej” do Klubu tzw. Komisji Trójstronnej

29 maja 1825 w Reims,  odbyła sakra  Króla Francji Karola X. wnuka Króla Ludwika XV i Królowej Marii Leszczyńskiej 

100 lat po ślubie  Króla  Ludwika XV i Królowej Marii Leszczyńskie po ścięciu ich 2 wnuków  ich wnuk zostaje Koronowany na ostatniego Króla Francji

Sakra królów Francji

Sakra królów Francji – ceremoniał związany z obejmowaniem przez nowego króla korony francuskiej,nadający mu  przywileje o boskim pochodzeniu 
Pierwsza ceremonia sakry odbyła się w momencie obejmowania władzy przez Pepina Małego i została przeprowadzona przez arcybiskupa Moguncji Bonifacego-Winfrida w celu podkreślenia sojuszu między Kościołem katolickim a dynastią Karolingów.
Ostatnia ceremonia sakry została przeprowadzona 29 maja 1825 w Reims, była to sakra Karola X.
Tradycyjnym miejscem ceremonii sakry była katedra w Reims.
Przewodniczył jej arcybiskup Reims z pomocą czterech sufraganów swojej diecezji:
arcybiskup Reims dokonywał aktu sakry i koronował króla,
biskup Laon niósł ampułkę ze Świętym Olejem,
biskup Langres niósł berło,
biskup Beauvais niósł tunikę i płaszcz królewski,
biskup Châlons niósł pierścień królewski.
Towarzyszył im przełożony opactwa św. Remigiusza w Reims, gdzie przechowywany był Święty Olej, oraz biskup opactwa św. Dionizego w Saint-Denis, gdzie przed sakrą znajdowały się insygnia władzy królewskiej.
 
Szlachtę francuską, która w czasie sakry ukazywała swoją gotowość do obrony monarchii, reprezentowało sześciu parów: książę Burgundii, książę Normandii, książę Akwitanii, hrabia Tuluzy, hrabia Flandrii, hrabia Szampanii, zaś w szczególnych przypadkach ich zastępcy, arystokraci posiadający inne tytuły. Ceremonia sakry zawsze była publiczna i każdy poddany króla mógł być jej obserwatorem.
 
W czasie ceremonii sakry król składał rytualne przysięgi Kościołowi katolickiemu oraz Koronie francuskiej.
Zobowiązywał się do walki z heretykami oraz zagwarantowania ludowi chrześcijańskiemu w jego kraju życia w pokoju, w tym zachowania dotychczasowego porządku społecznego.
W czasach nowożytnych, poza przysięgą kościelną, król składał przysięgi wobec państwa:
zachować pokój,
zapobiec upadkowi obyczajów,
kierować się sprawiedliwością i miłosierdziem,
walczyć z heretykami.

św Pius X - papież polskiego pochodzenia
1. Konklawe 1903 r.
Śmierć papieża Leona XIII nastąpiła dnia 20 lipca 1903 r. Na konklawe, które rozpoczęło się
1 sierpnia 1903 rozpoczeło się konklawe 
W tych dramatycznych dniach 1903 r. Jan kardynał Puzyna z Krakowa  w  imieniu cesarza Franciszka Józefa
wyraził 2 sierpnia 1903 r. veto cesarza Austrii i króla Węgier przeciw wyborowi kardynała Rampolli.
Patriarcha Wenecji Józef Melchior Sarto 4 sierpnia 1903  został on papieżem i przyjął imię Piusa X.
W ciągu swego jedenastoletniego pontyfikatu przeprowadził wiele reform umacniających Kościół.
Został kanonizowany 29 maja  1954 r. przez ostatniego papieża Piusa XII.
2. Pochodzenie
Na początku XIX w. przybył do Włoch z Wielkopolski Jan Krawiec ze Sląska 
Szukał pracy w Godero blisko Treviso, osiedlił się w miasteczku Riese w Północnych Włoszech.
Ożenił się i pracował jako pocztylion. Jego żona Małgorzata była szwaczką. Zmienił (przetłumaczył) swe nazwisko jako Jan Chrzciciel Sarto (czyli Krawiec). 2 czerwca  1835 r. urodził im się synek, ochrzczony jako Józef Melchior. W domu wołano nań Pepi. Chłopak uczył się w Castelfranco i Asolo, w 1858 r. został księdzem. Przed pięćdziesiątką świątobliwy ksiądz został biskupem Mantui, a przed sześćdziesiątką (w 1893 r.) otrzymał kapelusz kardynalski i został patriarchą Wenecji. 
3. Tuszowanie
Zaraz po wyborze patriarchy Józefa Melchiora Sarto na papieża zaczęto  starannie tuszować jego polskie pochodzenie
Usuwano wszelkie dokumenty, metryki i inne świadectwa polskiego pochodzenia papieża.
Święty papież Pius X. Ostatni wielki reformator
 
św Piusowi X  zawdzięczamy wezwanie w litanii loretańskiej „Królowo Polski, módl się za nami”. W 1906 roku ustanowił święto Matki Boskiej Częstochowskiej (przypadające 26 sierpnia) i wyniósł do godności bazyliki kościół na Jasnej Górze. A cztery lata później dodał jeszcze jedno święto do polskiego kalendarza liturgicznego -  Matki Boskiej Królowej Polski (w tamtych latach było ustanowione dla dwóch diecezji: lwowskiej i przemyskiej).
W 1990 roku irlandzki ksiądz Malachi Brendan Martin w książce „The Keys of This Blood” podał informację, że Piusa X był synem Jana Krawca, emigranta polskiego. Według ks. Martiniego, rodzina papieża w XIX wieku wyjechała do Włoch i zmieniła nazwisko na Sarto (co tłumaczy się z włoskiego właśnie jako krawiec). News podany przez irlandzkiego duchownego wywołał burzę, bo jeżeli jego sugestie okazałyby się prawdziwe,
Jan Paweł II nie był pierwszym polskim papieżem.
Priorytetem na tamte czasy była odnowa Kościoła, liturgii i reforma kurii.
Papież sięgnął do Ewangelii i postawił Chrystusa w centrum życia liturgicznego. Jego papieskie zawołanie brzmiało: "Odnowić wszystko w Chrystusie". Prosta, oczywista droga świętego człowieka, z pomocą której unowocześnił brewiarz, muzykę kościelną, liturgię mszy świętej, stworzył najlepszą szkołę biblijną (czyli istniejący od 1909 roku Papieski Instytut Biblijny) zreformował kurię rzymską, rozpoczął zmiany w prawie kanonicznym, a także z ogromną energią walczył z błędami wiary, jakie pojawiały się w tamtym czasie.
Życiorys Piusa X jest bogaty w wydarzenia dyplomatyczne i polityczne, w których jego postawa była bardzo jednoznaczna i dzisiaj nie budzi żadnych kontrowersji. Ale przy okazji wspomnienia jego osoby, warto na jedno jeszcze zwrócić uwagę: ten papież dopuścił dzieci do pełnego uczestnictwa we mszy świętej. Wydał dekret o wczesnej Komunii Świętej, po którym otrzymał wiele listów od dzieci z podziękowaniem - właśnie przez to jest nazywany Papieżem Dzieci.
w 1911 roku udzielił błogosławieństwa nowożeńcom hrabiemu Ludwikowi Badeniemu i Alicji Elżbiecie Badeni, którzy w podróż poślubną udali się między innymi do Rzymu. A byli to rodzice ojca Joachima Badeniego, dominikanina, który w 2010 roku zmarł w opinii świętości. 

Modlitwa Ojca Świętego Piusa X 

O Boże, Pasterzu i Nauczycielu wiernych,

któryś dla zachowania i rozszerzenia swojego Kościoła

ustanowił kapłaństwo i rzekł do swoich Apostołów:

"Żniwo jest wielkie, ale robotników mało.

Proście więc Pana żniwa, ażeby zesłał robotników

na żniwo swoje". Oto przystępujemy do Ciebie

z gorącym pragnieniem i błagamy Cię usilnie,

racz zesłać robotników na żniwo swoje,

ześlij godnych kapłanów do świętego

Twojego Kościoła. Daj, Panie, aby wszyscy,

których od wieków do swojej świętej

służby wybrałeś, głosu Twego chętnie

słuchali i z całego serca za nim postępowali.

Strzeż ich od niebezpieczeństwa świata,

udziel im ducha swej świętej bojaźni,

ażeby łaską kapłaństwa obdarzeni,

słowem i przykładem nauczali postępować

drogą przykazań Twoich i doprowadzili

do błogosławionego połączenia z Tobą.

Który żyjesz i królujesz na wieki wieków.

 Amen.

Sakra Króla Francji  Ludwika XV  

 
 Król Ludwik Burbon, książę Andegawenii, urodził się 15 lutego 1710 r., kiedy jego pradziadek, król Ludwik XIV, wciąż zasiadał na tronie.
Rodzice księcia Andegawenii, Ludwik, książę Burgundii, i Maria Adelajda Sabaudzka byli zgodną i kochającą się parą, 
W 1700 r. Filip V został królem Hiszpanii i musiał zrezygnować z praw do francuskiego tronu.
W kwietniu 1711 r. zmarł nagle Wielki Delfin. Rok później zmarli książę Burgundii i książę Bretanii, a także Maria Adelajda.
Przyczyną tak nagłej śmiertelności w rodzinie królewskiej była ospa
Dwuletni książę Andegawenii, teraz już następca tronu z tytułem delfina Francji, przeżył
 W  1714 r. jedynym potomkiem Ludwika XIV mającym prawa do sukcesji było czteroletnie dziecko. J
1 września 1715 r. zmarł po 72 latach rządów król Ludwik XIV i korona Francji spoczęła na głowie pięcioletniego Ludwika XV.
28  października 1722 r  Ludwik został oficjalnie koronowany w katedrze w Reims.
15 lutego 1723 r. Ludwik został uznany pełnoletnim przez parlament paryski. 
Kandydatką na żonę została Maria Leszczyńska (23 czerwca 1703 – 24 czerwca 1768),
córka obalonego króla Polski Stanisława Leszczyńskiego i Katarzyny Opalińskiej, córki Jana Karola Opalińskiego, kasztelana poznańskiego.
Ślub Ludwika XV i Marii odbył się  15 sierpnia 1725 r 
uroczystosci ślubne 4 września 1725 r.
Małżonkowie mieli dziesięcioro dzieci:
Maria Ludwika Elżbieta (14 sierpnia 1727 – 6 grudnia 1759), żona Filipa I, księcia Parmy
Anna Henrietta (14 sierpnia 1727 – 10 lutego 1752)
Maria Ludwika (28 lipca 1728 – 10 lutego 1733)
Ludwik Ferdynand (4 września 1729 – 20 grudnia 1765), delfin Francji, ojciec Ludwika XVI
Filip (30 sierpnia 1730 – 17 kwietnia 1733), książę Andegawenii
Maria Adelajda (23 marca 1732 – 27 lutego 1800)
Wiktoria Ludwika (11 maja 1733 – 7 czerwca 1799)
Zofia Filipa (17 lipca 1734 – 3 marca 1782)
Teresa Felicja (16 maja 1736 – 28 września 1744)
Ludwika Maria (15 lipca 1737 – 23 grudnia 1787)
Małżeństwo to było początkowo zgodne i szczęśliwe
Maria urodziła Ludwikowi 10 dzieci, w tym następcę tronu
Na lata rządów osobistych Ludwika XV przypadła era dobrobytu. 
Ludwik XV kontynuował tradycję pradziada, obłaskawiając arystokrację szczodrze rozdawanymi pensjami dworskimi i kościelnymi beneficjami.
Wewnątrz stanu duchownego trwał antagonizm pomiędzy bogatym episkopatem a biednym niższym duchowieństwem. Rozpowszechnioną wśród niższego duchowieństwa ideologią był richeryzm, głoszący niezależność proboszczów i parlamentarną strukturę Kościoła. Dążąc do zaostrzenia dyscypliny kościelnej, arcybiskup Paryża Christophe de Beaumont zakazał klerowi udzielania sakramentów osobom, które nie posiadały zaświadczenia o spowiedzi (billet de confession) podpisanego przez księdza, który potępiał jansenizm. Przeciwko temu wystąpiły parlamenty, ale po stronie hierarchii stanął król, namawiany do tego przez partię „dewotów”. Ostry spór toczący się na początku lat 50. rozstrzygnięto kompromisowo w 1756 r. zniesieniem zaświadczenia. W toku walki król nie zdecydował się jednak na opodatkowanie kleru, czego domagały się parlamenty.
 W 1762 r. paryski parlament wydał dekret znoszący zakon jezuitów we Francji i nakładający sekwestr na ich majątek. W 1764 r. król zatwierdził ich decyzje.
Obejmując tron w 1715 r. Ludwik XV odziedziczył państwo wyniszczone wieloletnimi wojnami.
Od czasu małżeństwa Ludwika z Marią Leszczyńską Francja popierała kandydaturę królewskiego teścia na tron Polski
Po urodzeniu w 1729 r. przez Marię Leszczyńską następcy tronu zniknęła zawada na drodze do porozumienia Hiszpanii i Francji.
Kiedy w 1733 r. zmarł król Polski August II Mocny Francja wysunęła kandydaturę Leszczyńskiego na tron.
Kiedy jednak cesarz Karol VI Habsburg poparł konkurenta Leszczyńskiego do korony polskiej, Augusta III,
10 października 1733 r. Francja wykorzystała to jako pretekst do wypowiedzenia wojny Austrii.
Rozpoczęła się wojna o sukcesję polską.
Rok 1745 to rok sukcesów Francuzów.
1 maja Maurycy Saski pokonał Anglików , całe austriackie Niderlandy znalazły się pod kontrolą Francji.
11 października 1746 r. Maurycy dotarł do granic Holandii.
17 kwietnia 1747 r. formalnie wypowiedziano jej wojnę. 16 września Maurycy zdobył ważną twierdzę Bergem op Zoom.
 W 1748 r. rozpoczęły się brytyjsko-francuskie rozmowy pokojowe. 28 października 1748 r. podpisano pokój w Akwizgranie.
1 maja 1756 r. podpisano w Wersalu traktat francusko-austriacki.
10 lutego 1763 r. podpisano pokój w Paryżu między Wielką Brytanią, Francją i Hiszpanią.
 29 kwietnia 1774 r  król  zauważył czerwone plamy- ospa.
3 maja król poprosił o lustro, 
Agonia była długa,
Majaczący władca widział ogień piekielny i wzywał na przemian Boga i swojego spowiednika.
Zmarł 10 maja 1774 r. o godzinie 15.30. Miał 64 lata, z których 59 zasiadał na tronie.
Ludwik XV został pochowany obok innych królów Francji w bazylice Saint-Denis.
 
Prapradziadkowie król Francji  Ludwika XV 
Ludwik XIII Burbon(1601-1643) ∞1615 Anna Habsburg (1601-1666)
2
Król Hiszpanii  Filip IV Habsburg (1605-1665) ∞1615 Elżbieta Burbon (1602-1644

elektor Bawarii Maksymilian I Bawarski (1573-1651) ∞1635 Maria Anna Habsburg (1610–1665)-sipstra Królowej Polski Cecyli Renaty 
Wiktor Amadeusz I Sabaudzki (1587-1637) ∞1619 Krystyna Maria Burbon (1606-1663)
Karol Amadeusz Sabaudzki-Nemours (1624-1652) ∞1643 Elżbieta Burbon-Vendôme (1614–1664)
król Anglii Karol I Stuart (1600-1649)∞1625 Henrietta Maria Burbon (1609-1669)
Karol I Stuart (ur. 19 listopada 1600 , scięty  30 stycznia 1649 w Londynie), król Anglii i Szkocji w latach 1625-1649, syn Jakuba I Stuarta, króla Anglii i Szkocji (jako Jakub VI) oraz Anny, córki króla Danii Fryderyka II. -Wnuk zglotynowanej Królowj  Marii  Stuart 

"Błękitna krew" Ludwika XVI odnalezionaW 2013 r znaleziono krew zgilotynowanego króla Ludwika XVI 

Testament Ludwika XVI, z Bożej Łaski króla Francji i Nawarry

W Imię Przenajświętszej Trójcy - Ojca, Syna i Ducha Świętego:

Dziś, 25 grudnia [roku] 1792, ja, Ludwik XVI Król Francji, będąc już ponad cztery miesiące uwięziony wraz z moją rodziną w wieży Temple w Paryżu przez tych, którzy niegdyś pozostawali moimi poddanymi, a także pozbawiony możności jakiegokolwiek porozumiewania się, nawet z rodziną, od dnia 11 bieżącego miesiąca; co więcej – włączony w proces, którego zakończenia nie sposób przewidzieć z uwagi na ludzkie nastroje, a którego powodu ani znaczenia nie podobna znaleźć w żadnym istniejącym prawie, nie mając zaś prócz Boga, któremu się poświęcam, żadnych innych świadków moich myśli, niniejszym oświadczam w Jego obecności moje ostatnie życzenia i uczucia.

Pozostawiam moją duszę Bogu, memu Stwórcy; modlę się, by przyjął ją w swoim miłosierdziu i nie sądził jej podług zasług jej samej, lecz tych Pana Naszego Jezusa Chrystusa, który złożył Samego Siebie jako ofiarę Bogu Ojcu za nas - ludzi, niezależnie od tego, jak zatwardziałych [w grzechu] – a [wśród tych] mnie pierwszego.

Umieram w łączności z naszą Świętą Matką, Katolickim, Apostolskim i Rzymskim Kościołem, dzierżącym autorytet poprzez nieprzerwaną sukcesję od czasów Św. Piotra, któremu zawierzył sam Chrystus; wierzę mocno i wyznaję wszystko to, co zawarto w Credo oraz przykazaniach Bożych i kościelnych, sakramentach, a także tajemnicy, w tym, czego naucza Kościół – i czego nauczał zawsze. Nigdy nie próbowałem ustanowić się sędzią różnych sposobów wykładania dogmatów, które dzielą Kościół Jezusa Chrystusa, ale zgadzam się i zawsze będę się zgadzał, gdyby spodobało się Bogu obdarzyć mnie życiem, z decyzjami, jakie wydają i jakie wydawać będą duchowni przełożeni Świętego Kościoła Katolickiego, zgodnie z dyscypliną, do której dąży Kościół od czasów Jezusa Chrystusa.

 Z całego serca żałuję naszych braci, którzy tkwią w błędzie, ale nie chcę być im sędzią i nie miłuję ich przez to mniej w Chrystusie, czego naucza nas nasze chrześcijańskie miłosierdzie, modlę się też do Boga, by odpuścił mi moje grzechy. Poszukiwałem ich dokładnie by je poznać, znienawidzić je, a także by poniżyć się w Jego obecności. Nie mogąc uzyskać posługi katolickiego księdza, modlę się, by Bóg przyjął wyznanie, które czynię umieszczając moje nazwisko (jakkolwiek wbrew mojej woli) przy czynach, mogących stać w sprzeczności z dyscypliną i wiarą Kościoła Katolickiego, do których zawsze pozostaję szczerze przywiązany. Proszę o to, by Bóg przyjął moje mocne postanowienie, że – jeśli tylko pozwoli mi żyć, zadbam o posługę katolickiego kapłana, tak szybko, jak będzie to możliwe, aby wyznać moje grzechy i przyjąć sakrament pokuty.

Błagam tych, którym zawiniłem przez nieuwagę (gdyż nie przywołuję [w pamięci] nikogo, kogo mógłbym skrzywdzić umyślnie), a także tych, którym dostarczyłem złego przykładu albo powodu do zgorszenia, by wybaczyli zło, które w ich mniemaniu mogłem im wyrządzić.

Usilnie proszę tych, którzy w swojej uprzejmości zechcą dołączyć swoje modlitwy do mojej, by wyprosili Boże przebaczenie moich win.

Z całego serca wybaczam tym, którzy uczynili się moimi wrogami, mimo, że nie dałem im do tego żadnego powodu, i modlę się, by Bóg raczył im wybaczyć, jak również tym, którzy przez fałsz lub nierozumną gorliwość wyrządzili mi wiele szkody.

Powierzam Bogu moją małżonkę i moje dzieci, moją siostrę, moją ciotkę, moich braci, a także wszystkich, którzy pozostają związani ze mną poprzez więzy krwi lub w jakikolwiek inny sposób. Modlę się zwłaszcza o to, by Bóg spojrzał ze współczuciem na moją żonę, moje dzieci i moją siostrę, którzy jakże długo już cierpią wraz ze mną, i by podtrzymał je w swoim miłosierdziu w razie, gdyby mnie stracili, tak długo, jak długo przebywać będą pośród śmiertelnych.  

Powierzam moje dzieci mojej żonie; nigdy nie wątpiłem w jej matczyną czułość względem nich. Zalecam jej ponad wszystko, by uczyniła z nich dobrych chrześcijan i uczciwych ludzi; niech ukaże im wspaniałości tego świata (o ile ich przekleństwem będzie takowych doświadczyć) jako dobra niebezpieczne i ulotne, i niech skieruje ich uwagę w kierunku jedynej pewnej i trwałej chwały - ku wieczności. Proszę też moją siostrę, by była uprzejma nie ustawać w swojej czułości względem moich dzieci i by zajęła miejsce ich matki w razie, gdyby miały nieszczęście utracić własną.

Błagam moją żonę o wybaczenie wszelkiego bólu, który cierpiała z mojego powodu, a także smutku, do którego się przyczyniłem w trakcie trwania naszego związku; jeśli czyniła by sobie jakieś wyrzuty, może być pewna, że nie żywię niczego, co było by przeciwko niej.

Jak najserdeczniej napominam moje dzieci, by po tym, co winne są Bogu, a co ma być na pierwszym miejscu, zawsze pozostały zjednoczone między sobą, uległe i posłuszne matce, wdzięczne za całą opiekę i kłopot, jakiego jej przysporzyły, niechaj też zachowają mnie w pamięci. Błagam, by szanowały moją siostrę jak swoją drugą matkę.

Zaklinam mojego syna, by mając owo nieszczęście zostania królem pamiętał, że winien jest samego siebie [poświęcić] dla szczęścia swych poddanych; że musi zapomnieć o wszelkiej nienawiści i urazach, w szczególności tych związanych z nieszczęściem i smutkami, których doświadczam ja sam; że może uczynić ludzi szczęśliwymi tylko przez rządy oparte na prawie, równocześnie jednak musi pamiętać, że król nie jest w stanie przysporzyć sobie szacunku i czynić dobra, które ma w sercu dopóty, dopóki nie ma koniecznego autorytetu, i że w innym wypadku, będąc zaplątanym we własne czyny, bez podobnego natchnieniu respektu, jest bardziej szkodnikiem, niż kimś użytecznym.

Nakazuję memu synowi, by troszczył się o wszystkie osoby, które pozostają ze mną związane tak bardzo, jak pozwolą mu na to okoliczności; by pamiętał, że jest to święty dług, który dotyczy również dzieci i krewnych tych, którzy zginęli za mnie, jak również tych, którzy pozostają przeklęci ze względu na moją sprawę. Wiem, że wiele jest osób znajdujących się niegdyś blisko mnie, które jednak nie podążyły w moją stronę, choć powinny, a które okazały nawet swą niewdzięczność, wybaczam im jednak (często w chwilach trudu i zawieruchy nie bywa się bowiem panem samego siebie) i błagam mojego syna, by – jeżeli znajdzie po temu sposobność, myślał wyłącznie o ich nieszczęściu.

Winien teraz jestem okazać moje uznanie tym, którzy obdarzyli mnie prawdziwym i bezinteresownym uczuciem; jak bowiem z jednej strony zostałem dotkliwie skrzywdzony przez niewdzięczność i brak lojalności tych, którym zawsze okazywałem uprzejmość, podobnie jak ich krewnym i przyjaciołom, tak z drugiej strony pojawiła się sympatia i dobrowolne zainteresowanie, jakie okazało mi wiele osób. Błagam ich o przyjęcie mojego podziękowania. W sytuacji, jaką mamy obecnie, obawiam się ich narażać poprzez mówienie wprost, ale w sposób szczególny zalecam memu synowi, by znalazł okazję do rozpoznania tych ludzi.

Uznałbym jednak za potwarz dla narodu, gdybym otwarcie nie polecił memu synowi pp. De Chamilly i Hue, których autentyczne przywiązanie do mnie doprowadziło do uwięzienia ich wraz ze mną w tym smutnym domostwie. Polecam również p. Clery, którego troskę [o mnie] wysławiam, odkąd tylko jest przy mnie. Jako że to on pozostaje ze mną aż do końca, proszę usilnie pana z Komuny[1] o powierzenie mu moich ubrań, książek, mojego zegarka, portmonetki, jak również wszelkich innych drobiazgów, zdeponowanych przy radzie Komuny.

Jak najchętniej wybaczam raz jeszcze tym, których postawiono mi na straży, złe traktowanie oraz zdenerwowanie, które uznali za niezbędne do zapanowania nade mną. Znalazłem pośród nich kilka wrażliwych i współczujących dusz – niech ich serca cieszą się spokojem, jaki daje im ich sposób myślenia.

Błagam pp. De Malesherbes[2], Tronchet[3] i De Seze[4], by przyjęli moje podziękowania i uczucie za wszelkie starania i kłopot, który mieli z uwagi na mnie.

Kończę oświadczając przed Bogiem, gotów stanąć przed nim, że nie zarzucam sobie żadnych zbrodni, o jakie jestem oskarżony.

Sporządzone wraz z kopią w wieży Temple, 25 grudnia 1792.

Ludwik

 


[1] Komuna Paryża (fr. la commune de Paris) - nazwa przyjęta przez rewolucyjny rząd miasta Paryża, powstały po zwycięskim ataku na Bastylię w dniu 14 lipca 1789. Po powstaniu 10 sierpnia 1792 Komuna znacznie się zradykalizowała, stając się pośrednikiem między Zgromadzeniem narodowym a paryskim ruchem sankuilockim,  zorganizowanym w 48 sekcjach. Współorganizowała zbrojne obalenie żyrondystów 2 czerwca 1793, w czasie przewrotu 9 thermidora usiłowała bronić Robespierre'a i jego zwolenników. Do jej tradycji nawiązywała w 1871 Komuna Paryska (nazwy obydwu rewolucyjnych rządów są w j. francuskim identyczne).

[2] Guillaume-Chrétien de Lamoignon de Malesherbes (ur. 6 grudnia 1721 w Paryżu, zm. 23 kwietnia 1794 w Paryżu) – francuski polityk, mąż stanu, doradca i cenzor królewski. W roku 1792 bronił Ludwika XVI. Malesherbes cieszył się we Francji szacunkiem nawet wśród prostych ludzi, dlatego po wybuchu rewolucji i zgilotynowaniu króla rewolucjoniści z początku dawali mu spokój. Jednak w grudniu roku 1793 został zaaresztowany wraz z córką Marguerite, wnuczką Aline oraz ich mężami. 23 kwietnia 1794 roku został zgilotynowany, a wcześniej zamordowano członków jego rodziny (Marguerite i markiza de Rosanbo – 20 kwietnia, Aline i hrabiego Chateaubriand – 22 kwietnia). Malesherbes został przez rewolucjonistów zmuszony do oglądania ich egzekucji.

[3] François Denis Tronchet (urodzony 23 marca 1726, zmarł 10 marca 1806) – prawnik i polityk, adwokat, w roku 1789 wybrany jako delegat do Stanów Generalnych, a później również członek Konstytuanty. Na prośbę Ludwika XVI wziął udział w jego procesie jako obrońca, którą to rolę – jak zapisano, pełnił z poświęceniem i niemałą odwagą. 

[4] Raymond Romain, Comte de Sèze lub Desèze (urodzony 26 września 1750, zmarł 2 maja 1828) – adwokat I prawnik, jeden z obrońców Ludwika XVI.

Od Redakcji: 

Powyższy testament, znajdujący się obecnie w paryskim Archiwum Narodowym, został przekazany przez Ludwika XVI p. Baudrais, urzędnikowi miejskiemu, 21 stycznia 1723, tuż przed wyprowadzeniem króla na egzekucję. Baudrais natychmiast podpisał go celem poświadczenia autentyczności i przekazał Komunie, gdzie dokument uznano i potwierdzono podpisami p. Coulomneau – sekretarza, a także p. Drouel, wice-przewodniczącego.

Śmierć Ludwika XVI:

„O godzinie 9 [21 stycznia] przyszedł Santerre z grupą funkcjonariuszy i dziesiątką gwardzistów: gdy król ujrzał, że wszyscy mają nakryte głowy, natychmiast zażądał swego kapelusza. Chciał wręczyć swój testament delegatowi Komuny, sławnemu potem „wściekłemu” księdzu Roux. Chwalił się on później swą brutalną odpowiedzią: „Nie jestem tu, by wykonywać twoje polecenia, lecz by cię doprowadzić na szafot”. Testament wziął inny funkcjonariusz. Ludwik prosił o oddanie dokumentu jego żonie.

W zakrytym powozie umieszczono króla wraz ze spowiednikiem i dwoma oficerami, gwardzistą narodowym i żandarmem. Król czytał psalmy z brewiarza księdza Firmonta. Powóz otaczała bardzo silna eskorta; na drodze przejazdu stał gęsty szpaler gwardzistów z karabinami i pikami. Na bulwarze Bonne Nouvelle małe zamieszanie: z lekkiego wzniesienia nad bulwarem słynny potem konspirator, baron de Batz z garstką przyjaciół usiłował zagrzać tłum do ratowania króla. Poniósł kompletne fiasko, ale zdołał umknąć.

Droga na plac Rewolucji – dzisiejszy plac de la Concorde – trwała ponad godzinę. Szafot stał blisko postumentu obalonego pomnika Ludwika XV,wokół gilotyny spora pusta przestrzeń i czworobok gwardzistów. Dalej morze ludzi. A oto opis egzekucji ze 185 numeru gazety „Les Revolutions de Paris”: „Po przybyciu na plac Rewolucji... [Ludwik] wysiadł z powozu. Natychmiast został przekazany w ręce kata; sam zdjął frak i krawat, został w zwykłej kamizelce z miękkiej białej wełny. Nie chciał, by mu podcinano włosy, a przede wszystkim by go wiązano; kilka słów wypowiedzianych przez spowiednika wnet go przekonało. Wszedł na szafot, postąpił ku lewemu brzegowi, z twarzą mocno zaczerwienioną spoglądał przez kilka chwil na całe otoczenie i zapytał, czy dobosze nie przestaną bić w bębny. Chciał się wychylić i przemówić, wiele głosów wykrzyknęło do egzekutorów – było ich czterech – by wykonali swoje zadanie. Niemniej, gdy zaczęto go przywiązywać, powiedział wyraźnie te słowa: Umieram niewinnie, przebaczam mym wrogom, pragnę, by moja krew przyniosła pożytek Francuzom i uśmierzyła gniew Boga”. Relacja księdza Firmonta w zasadzie pokrywa się z opisem dziennikarza. Ujawnia ona, że gdy król protestował przeciw wiązaniu mu rąk, spowiednik rzekł mu: „Sire, w tej nowej zniewadze dostrzegam tylko ostatni rys podobieństwa miedzy Waszą Królewską Mością i Bogiem, który będzie Jej nagrodą”. Ludwik miał odrzec, znów z aluzją do Chrystusa na górze Oliwnej, że wypije ów kielich aż do dna. Zadziwiające, ale chyba prawdziwe: uznał, iż jego niewinna ofiara za grzechy Francuzów, podobna do męki Chrystusa, może odkupić jego naród, uśmierzyć gniew Boga! W tej wersji jego ostatnich słów, którą dał Firmont, jest zresztą aluzja do zbiorowej odpowiedzialności Francuzów: „Umieram niewinny wszystkich zbrodni, które mi zarzucano. Wybaczam sprawcom mej śmierci i proszę Boga, by krew, którą rozlejecie, nie spadła nigdy na Francję”. Głowę króla kat Sanson okazał ludowi.

Był poniedziałek, 21 stycznia 1793 r., urzędowy protokół podaje godzinę: 10.22.

Zwłoki przewieziono na ulicę Anjou-Saint-Honore, gdzie był cmentarz parafii Madeleine.  Akt pogrzebu, podpisany przez dwóch funkcjonariuszy władz paryskich oraz proboszcza i dwóch wikariuszy tej parafii, stwierdzał, że oddział pieszych żandarmów złożył na cmentarzu „trupa Ludwika Kapeta, który, jak stwierdziliśmy, miał wszystkie członki w całości, ale głowa była oddzielona od tułowia. Zauważyliśmy, że włosy z tyłu głowy zostały ostrzyżone i że trup był bez krawata, fraka i trzewików. Poza tym ubrany był w koszulę, pikowany kaftan w kształcie kamizelki, spodnie z szarego sukna i parę pończoch z szarego jedwabiu. Tak ubrany został złożony do trumny, którą spuszczono do fosy i natychmiast przykryto”.

Za: J. Baszkiewicz, Ludwik XVI, 1983.

Tłumaczenie i opracowanie: Mariusz Matuszewski

Serce Chrystusa na sztandarze 

YouTube - Les bleus sont l_0001.jpg

 
Joomla 1.5 Templates by Joomlashack